Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Γέλα και όλοι θα γελάσουν παρέα σου, κλάψε και θα μείνουμε μόνοι

https://www.youtube.com/watch?v=LzhUVz56Fk0

Βλέπω ανθρώπους να κλαίνε και θέλω να κλάψω μαζί τους.
Βλέπω ανθρώπους να κλαίνε και ερεθίζομαι.
Βλέπω ανθρώπους να κλαίνε και σαστίζω.

Με εξιτάρει αυτή η έκρηξη συναισθήματος. Τη νιώθω μέσα μου και έξω μου, σαν βαθιά έκρηξη που συμβαίνει κοντά μου, νιώθω το μπουμπουνητό στο στήθος μου και τη θερμότητα στο δέρμα μου.

Αποστρέφω τα μάτια κάποιες φορές, όχι γιατί δεν το αντέχω αλλά γιατί δε θέλω ο άλλος να καταλάβει το βαμπιρικό ένστικτο που με πιάνει. Θέλω να σε βλέπω αχόρταγα να κλαις και να οδύρεσαι, να στεναχωριέσαι και να μην έχεις καμία λύση άλλη, μόνο να κλαις, να φωνάζεις, να πονάς, να πέφτεις στο πάτωμα, να γονατίζεις και να υποφέρεις, να μην αντέχεις το ίδιο σου το κεφάλι, την απώλεια σου, θέλω να σε βλέπω να είσαι έτσι.

Και μετά να σηκωθείς γιατί πάντα σηκώνεσαι μετά, πάντα σηκώνομαι μετά, πάντα υπάρχει μετά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει όντως, οι άνθρωποι έτσι σκέφτονται, οτι πάντα υπάρχει μετά, και να σηκώνεσαι, να πιάνεις το χέρι μου και να ορθώνεσαι σαν πύργος, με το κλάμα να καταλαγιάζει και να ρίχνει στροφές, τα αναφιλητά να γίνονται πιο υπόγεια και πιο αραιά, τα δάκρυα να τελειώνουν και να αρχίζεις πάλι να αποκτάς υπόσταση ανθρώπινη, να δυναμώνεις και σχεδόν να το βλέπω να συμβαίνει μπροστά μου, αυτή την άνοδο από τον πάτο, σαν εκτόξευση σχεδόν, άμεση, γρήγορη, στέρεη, αξεπέραστη, κανονική, φυσιολογική, αντανακλαστική.

Και μετά όταν βρίσκεις πάλι το σημείο ισορροπίας σου, να έχεις ξεχάσει σχεδόν πως ήταν ο πάτος, πως ήταν το σύρσιμο στη γη, έτοιμος πάλι να κινηθείς ξανά, το κλάμα δεν ήταν ποτέ η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, είναι η επανεκκίνηση του, βλέπεις τα συναισθήματα να κάνουν έναν γρήγορο κύκλο, πολλοί όταν τελειώνει το κλάμα τους γελούν από την έκπληξη του πόσο γρήγορα συνήλθαν από κάτι που έμοιαζε τόσο δυνατό και άπειρο.

Κι εγώ όταν σε βλέπω να κλαις ερεθίζομαι γιατί εκρήγνυσαι μπροστά μου σαν πυροτέχνημα που σε τρομάζει αλλά ξέρεις οτι δεν μπορεί να σε πειράξει, μόνο να σε αφήσει άφωνο αν είναι αληθινά δυνατό, ερεθίζομαι και θέλω να σε κάνω να ξανακλάψεις σχεδόν όσο θέλω να σε κάνω να σταματήσεις να κλαις.

Θέλω να μου χαμογελάς όταν κλαίω και θα χαμογελάω όταν κλαις.
Και μετά σεξ.
Μπουμ.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Κρίση ηλικίας το λένε κάποιοι

Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των νέων, ίσως και λίγο των χαζών, το να πιστεύουν οτι ο χρόνος πάντα φτάνει. Βέβαια οι νέοι είναι πάντα λίγο χαζοί. Πιο δυνατοί και πιο χαζοί.
Γιατί δεν πάνε μαζί αυτά; Γιατί να μη μεγαλώνει η δύναμη σου όσο μεγαλώνει η γνώση σου; Οι νέοι πάντα πιστεύουν οτι θα υπάρχει χρόνος. Δεν το κατακρίνω, είναι λογικό, όπως μάθεις θα σκέφτεσαι, και έτσι μαθαίνεις, οτι έχεις χρόνο. Μόνο όταν τελειώσει θα το καταλάβεις (αν προλάβεις) αλλά τότε δεν θα αλλάζει τίποτα.

Δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα. https://www.youtube.com/watch?v=lAwYodrBr2Q

Δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα. Μόνο με αυτή τη θεώρηση, με αυτό το δεδομένο μπορεί να σου φτάσει ο χρόνος. Είναι ψέμμα φυσικά. Υπάρχει. Συνήθως υπάρχει.

Δεν θέλω να τον χαλάω άλλο το χρόνο μου, που, ναι μεν υπάρχει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα τελειώσει. Προχτές τσάκισα το πόδι μου με το ποδήλατο, την επόμενη φορά μπορεί πολύ εύκολα, υπερβολικά εύκολα, τρομαχτικά εύκολα, να τσακίσω το κεφάλι μου. Και τότε ο χρόνος μου θα έχει τελειώσει, άδικα ή δίκαια, τι σημασία έχει, μόνο το δίκιο του εργάτη δε μπαίνει σε συζήτηση, τα υπολοιπα είναι σχετικά. Και θα έχει τελειώσει λοιπόν και θα μου λείψουνε πράγματα και ελπίζω τόσο να μην υπάρχει μετά θάνατον ζωή (που δεν υπάρχει) γιατί αν υπάρχει απλά θα είναι μια μεγάλη θάλασσα θλίψης και απώλειας. Το πιο άκαρδο πράγμα θα είναι να υπάρχει ζωή μετά τη ζωή μου.

Αφού λοιπόν ξέρουμε οτι ο χρόνος μας τελειώνει πως μπορούμε να είμαστε απόμακροι και ανικανοποίητοι; Πως μπορώ να είμαι εγώ άκαρδος και ανικανοποίητος. Περιμένω τόσο καιρό νομίζωντας πως περιμένω ενώ στην πραγματικότητα απλά έχω κολλήσει. Και ενώ ξεκολλάω αργά αργά από την κίνηση και βγαίνω στην εθνική είναι μερικοί που με ρωτούν γιατί τρέχω.

Τρέχω γιατί ο χρόνος μας τελειώνει βλάκα. Και επειδή είμαι αθλητής, δεν τρέχω στα τυφλά ούτε πανικόβλητος, τρέχω ήρεμα, σωστά, με ρυθμό για να κρατήσει,



ταξιδεύω
λιγότερο απ’ όσο θα’ θελα μα ταξιδεύω
αναδύομαι
πιο αργά απ’ όσο αντέχουν τα πνευμόνια μου
εξανθρωπίζομαι
πιο αργά απ’ όσο έχει ανάγκη η κοινωνία

Αποκτηνώνομαι, αποχτηνώνομαι, αυτοκτηνώνομαι
και (μετά) ταξιδεύω

Ταξιδεύοντας γυρνώ σπίτι (θα γυρίσω σπίτι)
Περπατώντας γυρνώ σπίτι (θα γυρίσω σπίτι)
Ακούγοντας, θα βρω μεσ’ απ’ τα βουητά το σπίτι
Ουρλιάζοντας, θα μου φωνάξουν οι σύντροφοι:
«εδώ σύντροφε! Εδώ είναι το σπίτι»
«εδώ σύντροφε! Εδώ είσαι σπίτι»
«εδώ σύντροφε! Έφτασες σπίτι»

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Amore, more, ore, re

https://www.youtube.com/watch?v=A2zKARkpDW4

From sky, to sea, to earth, to you

Amore (sky)

Έτσι μοιάζει η αγάπη όταν την νιώθω, Αέρας, δροσερός, στους λόφους πάνω από το κάμπινγκ στην Ίο, μόνος μου, σχεδόν να με γονατίζει, μόνος μου να προχωράω σκυφτός για να πατάω σταθερά και Αέρας, κρύος όσο έπεφτε ο ήλιος, μέχρι που σε ένα σημείο της διαδρομής, φτάνω στο χείλος, που κάτω είναι η Θάλασσα και σηκώνω το κεφάλι, παίρνω απόφαση πως ο Αέρας δεν θα πάψει, θα με χτυπά αλύπητα, εγώ πρέπει να σηκωθώ, και σηκώνω το κεφάλι μου και πέφτει πάνω μου ο Αέρας σαν λυσσασμένος, σαν να έχει θυμώσει, σαν εραστής που έχει να με δει καιρό και πηδάω στη Θάλασσα

More (sea)

και εκεί η συμπεριφορά μου αλλάζει, ο Αέρας με άλλαξε, με προετοίμασε, και κουνιέμαι, δεν αφήνω την αγάπη να πέφτει πάνω μου, κουνιέμαι μαζί της, κολυμπώ, σε αργή ταχύτητα, έτσι είναι στο νερό, ήταν κάποτε εμείς, τώρα είναι το κρεβάτι μας μόνο, κολυμπάω και τώρα στο πρόσωπο μου νιώθω το νερό αντί για τον αέρα και είναι δυνατό, βαρύ, πιέζει, αναγκάζει, κι έτσι αναγκάζω κι εγώ, πιέζω κι εγώ, αναδύομαι με τον Αέρα μου μαζί, τον κρατάω μέσα μου σαν φυλαχτό γιατί ξέρω οτι δεν θα μπορέσω να ζήσω χωρίς αυτόν και ανεβαίνω, ήρθε η ώρα να

Ore (earth)

βγω στη Γη, να βγω στα πλάσματα που μου μοιάζουν, ανάμεσα σε αυτά κι εσύ, εσύ, εσύ, εσύ, και σε ψάχνω στη Γη, για να σου πω αυτά που πέρασα, να σου πω τον Αέρα μου, να σε βρέξω με τη Θάλασσα μου, και να κάτσουμε μαζί στη Γη να σου μιλήσω, μην υποτιμάς τη Γη, μην υποτιμάς τις λέξεις, τις έφτιαξα για σένα, όλες οι λέξεις που θα πω είναι για σένα, είναι δώρο, και η Γη μου είναι για να ξαπλώσεις αναπαυτικά και να χαλαρώσεις, η Γη είναι φτιαγμένη για μας και εμείς για αυτή κι έτσι καταλήγω σε

Re (you)

Εσένα, και είσαι εσύ που πατάς στη Γη, βρεγμένη απο Θάλασσα, χτυπημένη από τον Αέρα, δυνατή πέρα από κάθε φαντασία, ανυπόκλιντη στα στοιχεία που σε πολιορκούν, με δύναμη λοιπόν πέφτω πάνω σου με Εσένα και τις πράξεις μου, συμμαχώ με κάθε στοιχείο, όλα μιλούν για σένα άλλωστε, και αγωνίζομαι να κερδίζω και τον Αέρα σου και τη Θάλασσά σου και τη Γη σου και Εσένα, και



έτσι μοιάζει η Αγάπη όταν τη νιώθω, Αέρας κυρίως, φρέσκος Αέρας που με κάνει να νιώθω όπως στους λόφους πάνω από το κάμπινγκ στην Ίο, νέος, δυνατός, όμορφος, με το κεφάλι μου χτυπημένο, με τα αυτιά μου να σφυρίζουν από τον Αέρα, μόνος σε ένα λόφο και ο Αέρας, μόνο ο Αέρας να χτυπάει, ο Αέρας να μιλάει, ο Αέρας να υπάρχει και να μου θυμίζει οτι υπάρχει λόγος όταν πέσω στη Θάλασσα να βγω, όταν βγω στη Γη να σε βρω και όταν σε βρω να σε κρατήσω δυνατά, τόσο δυνατά που να σκάσεις

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Time and becoming


Ζητήματα χρόνου και λάθους. Με απασχόλησε στο παρελθόν πολύ το πως θα διαχειριστώ τα λάθη μου. Όλοι κάνουνε λάθη. Είναι αναπόφευκτο να κάνω λάθη. Εδώ θα έμπαινε ένα αλλά. Δεν έχει αλλά. Όλοι κάνουνε λάθη, κάνω κι εγώ. Όμως αν θες μια μέρα μπορούμε να παίξουμε Βraid μαζί και να δεις πως είναι γυρίζει ο χρόνος πίσω, πως είναι να μαθαίνεις αληθινά από τα λάθη σου και να μην ξανακάνεις το ίδιο. Πολύ διδακτικό παιχνίδι γενικά.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

for the record

τώρα κανονικά θα μιλάγαμε στο τηλέφωνο ή από κοντά γιατί έχω να σου πω πολλά αλλά επειδή δε γίνεται κρατάω χαρακτήρα, ελπίζω κάποτε να εκτιμηθεί αυτό. Σημείωσε την ημερομηνία του ποστ αυτού και θύμισε το μου κάποια στιγμή

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Προλεταριακός Ρομαντισμός

Κι εγώ ο χαζός ανησυχώ για το αν θα τα καταφέρω στο μεταπτυχιακό που θέλω να κάνω. Ρε χαζέ, άμα έχεις βγάλει βάρδια τούνελ αλόμα δίλιτρη, με 38 χτυπήματα και κομμένο φούρνο, τι φοβάσαι;

Κι εγώ ο χαζός ανησυχώ για το τι θα γίνει με τη Χ ξέρω γω. Ρε χαζέ, άμα έχεις βγάλει ψυγείο με νιρβανάκι, βάσκα και 5κιλο ενώ είναι κομμένο το ρομπότ για το τύλιγμα και τα τυλίγετε χεράτα, τι φοβάσαι;

Φοβάσαι ρε; Αυτό με ρωτάνε στη δουλειά όταν γεμίζουνε οι διάδρομοι και τα κουτιά έρχονται με ταχύτητα ηλεκτροκίνητου τρένου. Κι εγώ γελάω γιατί, πρώτον, δε φοβάμαι ποτέ στη δουλειά και δεύτερον, δε φοβάμαι ποτέ.

Για εκεί είσαι συ μανάρα μου. Κάνε αίτηση του χρόνου, παράτα τις σπουδές σου, για εκεί είσαι. Να έρθεις μαζί την πρώτη μέρα, και να μη σε βάλουνε συσκευασία σαν τις άλλες τις ξενέρωτες, εσύ είσαι για το ψυγείο μανάρα μου, θα σε βοηθήσω εγώ να βάλεις τη στολή, είσαι και 1,73, θα σου κάνει η στολή, μην ανησυχείς, και θα μπούμε μαζί στο ψυγείο, θα βάλουμε τα φουλφέησιζ και τα γάντια με τα αρχικά μας και θα πάμε στις μηχανές. Και θα σου μάθω και τα στησίματα που είναι εύκολα και τα στησίματα που είναι δύσκολα και μη σε ανησυχούν τα κουτιά και τα δοχεία που είναι βαριά, θα συνηθίσεις, κι εμένα μου φαίνονταν βαριά στην αρχή (και τώρα κάπου κάπου), και θα σου δώσω και το κλάρκ και θα σε βλέπω να πηγαίνεις την παλέτα πέρα και να επιστρέφεις το κλαρκ και θα φαίνονται μόνο τα μάτια σου από το φουλφέης και αυτά θα κοιτάω και θα γεμίζει ο διάδρομος.

Και στα διαλλείματα θα συζητάμε για το τι μηχανές έχει αύριο και αν έκοψε η εξέλ και πότε θα κάνουμε τούνελ, γιατί και τούνελ θα κάνεις και θα είσαι και γαμώ τις εργάτριες, εγώ είμαι σίγουρος οπότε, ρε βλάκα, παράτα τη σχολή και έλα να γουστάρουμε μαζί στο εργοστάσιο, ξέρω όλες τις κρυψώνες και έχουμε συχνά διαλλείματα, θα περάσουμε τέλεια, να το ξέρεις.


Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

On a different note

Αντιθέσεις επί αντιθέσεων

Σε είπα έτσι, δεν ήθελες
Σε είπα αλλιώς, πάλι δεν ήθελες
Σου είπα ναι, μέχρι να πεθάνω ναι, δεν ήθελες
Σου είπα όχι, παράτα με όχι, πάλι δεν ήθελες
Μου είπες πως ήθελες και δεν ήθελες
Μου είπες πως δεν ήθελες αλλά ήθελες
Ήμουνα φλώρος και δεν ήθελες
Ήμουνα φλώρος και ήθελες
Σε άφησα ήσυχη επειδή το ήθελες
Σε άφησα ήσυχη και δεν ήθελες
Σου είπα την αλήθεια και δε σ' άρεσε
Σου είπα την αλήθεια και σου άρεσε

Θα μπορούσε κάποιος να πει οτι δεν ξέρω τι θες
Θα μπορούσε κάποιος να πει οτι δεν ξέρεις τι θες

αλλά εγώ δεν κρίνω ανθρώπους γενικά.

τα νέα σου

Post-breakup post

Τρένο Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Διπλή θέση δικιά μου. Μάλλον είναι για σένα η διπλανή μου θέση. Εκτός αν κάτσει κάποιος στη Λάρισσα ή στη Θήβα. Αλλά δε νομίζω, για σένα πρέπει να 'ναι.

Όμορφος ουρανός, βαθύ μπλε, όπως σε ένα ποίημα μου για σένα, βαθύ μπλέ και άσπρα συννεφάκια.

Σφυρίζει το τρένο στις διαβάσεις. Ίσα που τ' ακούω βέβαια μέσα απ' τα ακουστικά. Μπορεί και να μη σφυρίζει δηλαδή όσο νομίζω. Μπορεί να τρέχει ανεξέλεγκτο και να πατάει περαστικούς, έτσι μου φαίνεται, οτι τρέχει πιο γρήγορα απ' όσο θα έπρεπε. Μάλλον φταίει η φύση του ταξιδιού όμως.

Πρωτόγνωρα πράγματα. Θα έπρεπε να είμαι θλιμμένος αλλά δεν είμαι. Θα έπρεπε να ακούω τραγούδια για κακές στιγμές αλλά τα σκιπάρω. Θα έπρεπε να σκέφτομαι τη δουλειά και να πέφτω στα πατώματα αλλά κάθομαι ακόμα στη θέση μου. Συνοφρυωμένος, οκ, αλλά κάθομαι. Πρωτόγνωρο για μένα να μη συμβαίνουν τόσο αρνητικά πράγματα. Στο κάτω κάτω χωρίσαμε. Τι, δε χωρίσαμε;

Εσύ λες δε θα χωρίσουμε ποτέ, εγώ λέω έπρεπε ήδη να το είχαμε κάνει. Ή να το είχαμε κάνει. Νομίζω τελικά οτι ο ένας λέει αυτό που πιστεύει ο άλλος. Αλλά όχι. Ούτε αυτό είναι σωστό. Βέβαια κάποιες φορές λες όντως αυτό που σκέφτομαι. Εγώ δεν ξέρω αν το κάνω.

Τι ευχαρίστηση μπορεί να αντλώ όταν κοιμόμαστε; Στο 'χω πει, άλλα θέλω εγώ όταν ξαπλώνουμε, άλλα θες εσύ. Αλλά κι όταν θέλουμε τα ίδια, πάλι δεν τα παίρνουμε, είμαστε μπλοκαρισμένοι. Είμαστε χωρισμένοι από αόρατο τοίχο. Δεν έχω ξαναϋπάρξει σε τέτοια σχέση. Ίσως για αυτό είπα πως πρέπει να χωρίσουμε. Αν δεν κάνουμε αυτό, δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Να το λύσω; Να σε αφήσω; Δεν ξέρω τι να κάνω.

Βέβαια αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να γίνουν μόνο όταν είσαι μακριά. Όταν είσαι σε απόσταση αγγίγματος δεν υπάρχει δίλημμα. Δεν μπορώ να σκεφτώ όπως πρέπει. Αναβοσβήνεις στο μυαλό μου σαν βελάκι οχήματος τροχαίας στην εθνική και μου δείχνεις σημεία του κορμιού σου.

Τώρα που πάμε για Κατερίνη (χα) και εγώ γράφω αυτά (και παίζει κοργιαλά) εσύ σκέφτεσαι τις εργασίες σου, το σουπερμάρκετ που πήγες, τα φλέρτ σου, ίσως εμένα, ίσως τι θα φας για μεσημέρι. Εγώ, δυστυχώς, που τα έχω όλα τα άλλα λυμένα, και το σουπερμάρκετ μου, και τις εργασίες μου, και τα φλερτ μου (καλά, αυτά όχι και τελείως λυμένα) και έχω φάει και για μεσημέρι, μόνο εσύ μου έχεις μείνει να σκέφτομαι.

Φφφφφ προβληματίζομαι και έχω ήδη πολλά άγχη στη ζωή μου.

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

μανουφακτούρα σεναρίων

Κατασκευάζοντας σενάρια

ήμασταν στο σπίτι σου
και δεν είχες θυμώσει
και με πήρες αγκαλιά
και αγκαλιαστήκαμε
και μου μίλησες γλυκά
και μιλήσαμε λίγο γλυκά
και ήταν πολύ όμορφα εκείνη τη στιγμή

Κατασκευάζοντας σενάρια

βρέθηκαμε μετά από τόσες μέρες
και ταιριάζαμε ακόμα με κάποιο τρόπο
και μας άρεσε ακόμα να βλεπόμαστε
και ειδωθήκαμε
και μου ζήτησες να γίνω ενδιαφέρων
και έγινα
και μιλήσαμε με ενδιαφέρον
και μετά σταματήσαμε να μιλάμε γιατί τα χείλη μας ήταν απασχολημένα

Κατασκευάζοντας σενάρια

μου θύμωσες πολύ
και δεν ήθελες να με πετύχεις πουθενά γιατί απλά δεν ήθελες
και όμως βρεθήκαμε τυχαία κάπου
και αντί να ξενερώσεις χάρηκες
και χάρηκα κι εγώ γιατί πάντα χαίρομαι όταν σε βλέπω
και κοιταχτήκαμε
και αναθαρρήσαμε
και όταν μιλήσαμε κάπως σβήστηκε λίγο η κακή ατμόσφαιρα που υπάρχει γύρω μας

Κατασκευάζοντας σενάρια

περνάει η ώρα μου
και σκέφτομαι μετά πως θα τα πραγματοποιήσω
και κάνω σχέδια επί σχεδίων
και κάποια τα επιχειρώ κιόλας
και κάποια πετυχαίνουν κιόλας
και κάποια πράγματα βγαίνουν οργανικά, κάποια όχι
και τελικά ένα συμπέρασμα που βγάζω είναι οτι

Κατασκευάζοντας σενάρια

περνάω πολύ καλά
και προετοιμάζομαι για τις συνθήκες που θα τα φέρουν στο προσκήνιο
και ενθουσιάζομαι
και στεναχωριέμαι
και πιστεύω οτι δεν θα μείνουν σενάρια γενικά

γιατί κατά βάθος είμαι αισιόδοξο άτομο. Ή ονειροπόλο. Ή φαντασιόπληκτο. Ή ψυχοπαθές.

χμ

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

From West Texas

Ύπουλα λάικς και μυστικά σχόλια, κρυφά τηλέφωνα, σιγανά μηνύματα, φευγαλέα βλέμματα, παραλίγο συναντήσεις, ευσεβείς πόθοι και τεράστια πάθη.

Όλα αυτά παραμονεύουν σε γωνίες και τράπεζες μνήμης, σε μέηλ και ιστοσελίδες, σε αναμνήσεις και εμπειρίες.

Δεν θέλω να γράψω για αυτά που μου λείπουνε, σε όλους κάτι λείπει όλη την ώρα, με έχει κουράσει αυτή η αίσθηση ανικανοποίητου που μοιάζει να βιώνεται από τους πάντες πια. Πως γίνεται να λείπει σε όλους κάτι; Αν είναι έτσι δεν θα έπρεπε να ταιριάζουν σιγά σιγά αυτά που μας λείπουν μεταξύ τους; Εμένα που μου λείπει αυτό και εσένα που σου λείπει το ίδιο, εμείς δεν θα έπρεπε να ταιριάζουμε μεταξύ μας;

Τι πάει να πει δε λειτουργεί έτσι; Ξέρεις πως λειτουργεί και είναι διαφορετικό; Ή δεν ξέρεις και λες μαλακίες; Γιατί δε λειτουργεί έτσι; Απάντα μου σ' αυτό πρώτα. Γιατί να μη λειτουργεί έτσι;

Όμως ας το αφήσουμε αυτό. Τα κομμάτια παζλ που ταιριάζουνε μεταξύ τους σχηματικά μπορεί να μην ταιριάζουνε χρωματικά, κάπου αυτή την παρομοίωση την έχω ξαναπεί ε; Αλλά ταιριάζουνε. Και δεν θα ρωτήσουνε τα κομμάτια του παζλ γιατί ενώθηκαν έτσι. Μπορεί να νιώθουνε καλύτερα ενωμένα σε ένα μωσαϊκό κι ας μην βγαίνει απόλυτα σωστή η εικόνα. Άμα ταιριάζεις και δεν κάνει το χρώμα σου μπορείς μετά να πεις, ε, ντάξει, δεν κάνω για εδώ τελικά, και να πας σε άλλο κομμάτι. Αλλά δε λειτουργεί έτσι. Αν και ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί. Και όλοι κάνουν πως ξέρουνε. Και με ενοχλούνε γιατί δεν ξέρουνε τίποτα.

Δεν έχετε καταλάβει τίποτα.


Όμως πάλι, αλλού ήθελα να καταλήξω. Δεν έχει καταλάβει κανείς τίποτα. Ναι. Ούτε κι εγώ. Όλοι όμως έχουν αποφασίσει να το παίξουνε οτι καταλαβαίνουνε. Αστείο. Εγώ δεν καταλαβαίνω πολλά. Αλλά καταλαβαίνω μερικά. Και εν τέλει δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητώ τον εαυτό μου. Γιατί τον αμφισβητώ επειδή με πείθουνε οι άλλοι οτι ξέρουνε καλύτερα. Αλλά δεν ξέρουνε!

Και δεν είμαι και πολύ ψώνιο αλλά τα πιάνω εγώ κάποια πράγματα. Και μετά εσύ μου λες οτι δεν είναι έτσι. Κι επειδή έχεις αληθινή ομορφιά και ψεύτικη σιγουριά (σιχαμένα παιχνίδια λέξεων ε;) σε πιστεύω. Κι όμως κάνω λάθος. Και σε πιστεύω και αλλάζω τις γνώμες μου για να ταυτιστούνε με τις δικές σου, γιατί δεν είμαι τόσο αλαζόνας (τιιι;) για να πω, όχι, εγώ έχω δίκιο. Λέω, μπορεί να 'χεις κι εσύ. Εσύ όμως δεν έχεις, αρχίδια έχεις, και καταλήγω να σκέφτομαι λάθος πράγματα επειδή εσύ με έπεισες. Εγώ φταίω, δεν κατηγορώ εσένα. Εσένα σε κατηγορώ για αφέλεια και κακή σκέψη. Εμένα με κατηγορώ γιατί είμαι επιρρεπής στις μαλακίες σου.

Πότε θα γίνω άνθρωπος χριστέ μου

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

plot twist

Είμαι χαρούμενος!

Τι; Πως; Που; Γιατί;

Κι όμως είμαι χαρούμενος σήμερα. Οι πιο πολλοί ξέρετε γιατί, οι υπόλοιποι μάλλον δεν έχουμε καθημερινή επαφή. Ρωτήστε με, θα σας πω! Τόσο χαρούμενος είμαι!

Και είναι κρίμα να είμαι τόσο χαρούμενος και να μην έχω έναν σαν και σένα να του περάσω τη χαρά μου. Γιατί ξέρεις, αν είμαι όντως καλός στο να περνάω τη θλίψη μου στον άλλον, είμαι 100 φορές καλύτερος στο να περνάω τη χαρά μου. Θα περνούσαμε τέλεια με τη δικιά μου χαρά και μόνο, να το ξέρεις.

Αλλά είμαι χαρούμενος έτσι κι αλλιώς, χαρούμενος, αγχωμένος και λιιιιιγο θλιμμένος.

plot twist

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

the worst Μay ever ends today

31/5/17 τελευταία μέρα του Μαγιού, τελευταίο κείμενο του Μαγιού.

Καταρχάς να δώσουμε συγχαρητήρια στο Γιώργο που κατάφερε να τελειώσει το μήνα χωρίς μεγάλες υπερβολές και απαράδεκτα λάθη. Ήταν δύσκολος μήνας.

Κερδίζει τον τίτλο:

Χειρότερος μήνας του 2017 (μέχρι τώρα)
Χειρότερος μήνας του 2016
Χειρότερη περίοδος από το 75% του χρόνου που πέρασα στο στρατό
Χειρότερα φλερτ που έχω κάνει ποτέ που άρχισαν και τελείωσαν σε ένα μήνα
Χειρότερος μήνας από άποψη φαγητού για το 2017
Χειρότερος μήνας συζητήσεων με ηλεκτρονικά μέσα (ever)
Χειρότερος μήνας ερωτικών φαντασιώσεων
Χειρότερος μήνας διαχείρισης ύπνου
Χειρότερος μήνας του πόσο μου έλειψε κάποιος για το 2017
Χειρότερος μήνας του πόσο έκανα κάποιον να με σιχαθεί

όχι το τελευταίο άκυρο, έχω κάνει και πιο πολύ, σόρυ Γ

Με λίγα λόγια, καλά που τελειώνει ο φίλος Μάιος. Αρχίζει και το καλοκαίρι ε; Όλα καλά λοιπόν, το χειρότερα πέρασαν, τα χειρότερα έρχονται και τέτοια.

Μου λείπει το όνομα σου να έχει μια γλυκειά γεύση στο μυαλό μου και να σε σκέφτομαι και να θέλω να σε δω. Αυτός ο μήνας ήταν περίεργος πάνω σ' αυτό το ζήτημα. Και ήταν μόνο ένας μήνας.

Έφτιαξες τοίχο ανάμεσα μας με μια τρυπούλα στη μέση, στο ύψος των ματιών. Και μου είπες: "είναι δοκιμή, μη φοβάσαι". Και δε φοβήθηκα. Στην αρχή έφτιαξα τα εργαλεία για να γκρεμίσω τον τοίχο, ένα σφυρί κι ένα καλέμι. Κάποια στιγμή εσύ, ως μαλάκω, μου φωνάζεις μέσα από την τρύπα: "δώσε μου τα εργαλεία σου, θα σπάσω εγώ τον τοίχο, μη φοβάσαι". Και δε φοβήθηκα. Σου τα πέρασα με δυσκολία από την τρύπα και περίμενα να ακούσω τα χτυπήματα του καλεμιού πάνω στον τοίχο. Τίποτα, όμως. Σου φώναξα 2-3 φορές: "τι θα γίνει, θα αρχίσεις; Έχουμε και δουλειές". Δεν απάντούσες. Σε κάποια μου φωνή μάλιστα μου είπες κι ένα "σκάσε" με εκνευρισμό.

Κοίταζα μέσα από την τρύπα που και που να δω τι διάολο τα κάνεις τα εργαλεία αφού δεν τα χρησιμοποιείς. Τα είδα πεταμένα κάποια στιγμή πέρα στο χορτάρι στη δικιά σου μεριά. Τότε κατάλαβα οτι δεν τα πήρες για να τα χρησιμοποιήσεις αλλά για να μην τα χρησιμοποιώ εγώ. Δεν ήθελες τον τοίχο γκρεμισμένο. Και αποφάσισα να ξεκινήσω να εξερευνώ τη δικιά μου πλευρά προς τις άλλες κατευθύνσεις, μπορεί να υπήρχαν άλλοι τοίχοι που να πέφτουν πιο εύκολα. Φεύγοντας σε άκουσα να μου φωνάζεις: "ε, που πας; Δεν θα γκρεμίσεις τον τοίχο;". "Χωρίς εργαλεία δεν μπορώ" σου απάντησα. "Τι θες να κάνω; Να χτυπάω πάνω με τη μούρη μου, να σπάσω τα κόκκαλα μου για να μην καταφέρω και τίποτα; Δώσε μου τα εργαλεία να ξεκινήσω". Δεν απάντησες. Και κάθε φορά που έφευγα προς τα πέρα κοιτούσες από την τρύπα για να δεις αν θα πέσω πάνω στον τοίχο σου με τα μούτρα.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Τι να κάνεις με την τέχνη σου

Επειδή είμαι πολυδιάστατη προσωπικότητα

Η Ουρανία με έκανε να το σκεφτώ μετά από μια συζήτηση που είχαμε πρόσφατα σχετικά με τα τραγούδια που βγάζω. Πιο συγκεκριμένα για τα τραγούδια που βγάζουμε όλοι μας στα ραπ πάρτιζ. Και αναρωτιόταν αν μας στεναχωρεί που ακούγονται μόνο μια φορά και μετά εξαφανίζονται. Γιατί όντως, μερικά είναι αρκετά καλά για να αξίζουν να ξανακουστούν. Για να υπάρχουν γενικά, να τα έχουμε δηλαδή.

Και με έβαλε σε σκέψεις αυτή η συζήτηση. Είναι κρίμα που βγάλαμε τόσα κομμάτια και κάποια απλά χαθήκανε; Τα πιο πολλά δηλαδή, ηχογραφήσαμε κάποια, κάποια θα μείνουνε επειδή είναι καλογραμμένα αλλά γενικά σχεδόν τα μισά χάθηκαν ήδη. Και προφανώς και από τα επόμενα πάρτι μας θα χαθούν πολλά.

Εγώ είμαι χωρισμένος στα 2 σε αυτό το ζήτημα. Από τη μια στεναχωριέμαι για κάποια τραγούδια που έχουμε χάσει και ήταν καλά, και επίσης μου φαίνεται να πηγαίνει στο βρόντο και η προσπάθεια. Από την άλλη όμως μου φαίνεται ωραίο να μην κολλάω στο τι έχω γράψει ήδη, να μην κολλάω στα παλιά μου κομμάτια και να γράφω καινούργια. Και αυτό βέβαια πάει σε κάθε μορφή τέχνης, όταν ζωγραφίζω κάτι καλό ή όταν γράφω κάτι καλό δε με πειράζει να το δώσω κάπου ή να το χαλάσω, με οδηγεί μια αίσθηση οτι η τέχνη που μπορεί να παράξει κάποιος είναι άπειρη, άμα γράψω ένα καλό ποίημα και το χάσω, θα γράψω άλλο καλύτερο, δεν είναι πεπερασμένα τα πράγματα που μπορώ να φτιάξω και να είναι όμορφα.

Δεν είμαι σίγουρος για αυτό που λέω. Όμως υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος, να κολλάς στα παλιά σου "κατορθώματα" και να μην αφήνεσαι να προσπαθείς για κάτι νέο. Περασμένα μεγαλεία κι έτσι. Και αυτό μου φαίνεται πιο κακό από το να εγκατέλειψες κάποια κομμάτια σου να χαθούν επειδή δεν τα συντήρησες με νύχια και με δόντια. Ντάξει το με νύχια και με δόντια υπερβολή.

Τι να κάνεις με την τέχνη σου λοιπόν. Κοίτα, γενικά το καλό είναι να τη μοιράζεις για να επικοινωνείς με τους άλλους καλύτερα και γιατί μπορεί κάποιον να τον κάνεις να δει πράγματα που δεν θα έβλεπε αλλιώς, γιατί μπορεί να τον ψυχαγωγήσεις που λένε. Εγώ αυτό σκέφτομαι, οτι ο λόγος που φτιάχνω κάτι είναι για να το δώσω, ακόμα κι αν εγώ δεν το ξαναδώ ποτέ εγώ. Τι να το κάνω; Να το ακούω και να το σκέφτομαι ξανά και ξανά; Θα γράψω άλλα πράγματα καλύτερα.

Τα κομμάτια μας στα ραπ είναι σαν σπίρτα και τα ραπ πάρτι μας είναι σαν δράκοι. Ανάβουνε, φωτίζουνε και τέλος. Άμα είδες κάτι καλό με τα λίγα δευτερόλεπτα φωτός καλώς, αν όχι θα ανάψουμε δεύτερο σπίρτο στο επόμενο λεπτό. Δεν τελειώνουνε τα σπίρτα μου, μην ανησυχείς. Εδώ θα είμαι να με ακούς μέχρι να πεθάνεις ρε καριόλη. Και να με διαβάζεις και να με βλέπεις.

Είναι κρίμα που έχουν γραφτεί τόσα πράγματα και έχουν χαθεί; Μπορεί και ναι αλλά αυτό θα συμβαίνει, για αυτό και απλά θα πρέπει να παράγεις πιο πολλά απ' όσα χάνονται για να υπάρχει μια ισορροπία. Για αυτό θα πω 150 κομμάτια σ' αυτό το ραπ πάρτι. Την πάθατε.

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

I 'd rather be a snake than a ladder lately

Εδώ είναι ο φυσικός μου χώρος οπότε δεν θα έπρεπε να ντρέπομαι που γράφω ο,τι γράφω.

Λέγοντας αυτό λοιπόν:

Μπουρμπουλήθρες μαζί σου και χρωματικές ασπρόμαυρες αντιθέσεις
και οι εικόνες που σχηματίζονται στο μυαλό μου είναι τελείως ακατανόητες
σαν να προσπαθείς να θυμηθείς μια αντεπίθεση που κατέληξε σε γκολ
ίσως να θυμάσαι το γκολ, ίσως την αρχή της προσπάθειας, αλλά μέχρι εκεί
δεν έχει συνέχεια αυτή η ανάμνηση, από την αδρεναλίνη και τον πυρετό
όλα μοιάζουν ονειρικά γρήγορα και αργά, σαν να παραληρείς
οι εικόνες που φαντάζομαι και περιέχουν εσένα είναι ξεκάθαρο παραλήρημα
τι έχω πάθει;

Δεν έχουμε καν κοιταχτεί έτσι, δεν έχουμε καν αγγιχτεί έτσι
πως ξέρω λοιπόν οτι θα μου αρέσει και θα σου αρέσει;
που λέει και η Αλεξάνδρα σε κάποιο τραγούδι της, γεια σου ρε Αλεξάνδρα,
ξέρω οτι θα μου αρέσει κι ας μοιάζει το δέρμα σου γεμάτο αγκάθια τώρα
ξέρω οτι θα σου αρέσει γιατί ξέρω πόσο θα μου αρέσει
κάτι τέτοιο πρέπει να είχαμε σχολιάσει κάποια στιγμή
πως είναι αλληλένδετα αυτά, πως είναι σφιχτοδεμένα και ενωμένα
αν σε σφίξω πολύ πολύ πιστεύεις θα ενωθούνε τα σώματά μας;

Μπουρμπουλήθρες, κακόφημο καλό χιπ χοπ και
οι ανάλογες εκρήξεις στον ουρανό, μιλάω με γρίφους γιατί η αλήθεια πονάει
εμένα κυρίως, όχι εσάς, μην είσαι αυστηρή μαζί μου
μονοπυρήνωση, αν είμαι εκει σε μια ανθρώπινη λεωφόρο,
με χαμένα χιόνια και θαλάσσιες ταφές, ένα φωνητικό ασθενοφόρο ίσως;
το τελευταίο δεν είναι δικό σου αλλά κάνω κι εγώ προσθήκες, δε μπορώ αμάν;

Η κατάληξη που βλέπω είναι ίδια με την κατάληξη που βλέπει ο
κάθε νοήμων άνθρωπος δεν έχω αυταπάτες εγώ
είμαι εργάτης, μην ξεχνιόμαστε
χαριεντιζόμαστε ή μάλλον θα χαριεντιζόμασταν αν είχατε λίγο χιούμορ
και καλή διάθεση, ντάξει καλή διάθεση δεν έχει κανείς τελευταία
και ο έρωτας καταντάει βαρετός για όλους τελικά
εκτός από εκείνους που τον ζούνε στα στενά, που αυτοί
έχουν ακόμα λίγες μέρες; βδομάδες; μήνες; μέχρι να βαρεθούνε
όταν θα μου κάτσεις επιτέλους, ακριβώς εκείνη τη στιγμή θα επιλέξω να βαρεθώ
άλλωστε έρωτας υπάρχει όσο τον κυνηγάς μετά
είναι απλά μια μακριά διαδικασία βαρεμάρας

Οι μπουρμπουλήθες, οι σκιές, η μονοπυρήνωση,
αυτά παίζουν κυρίως τελευταία.

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Και τέτοια

Ακούω το κομμάτι σου. Ξέρεις ποιο λέω; Ξέρεις.
Ρομαντικός, γιατί νομίζω οτι ξέρεις ενώ δεν έχεις ιδέα.
Και ονειρεύομαι να σε κολλάω σε βρώμικα πλακάκια λαϊβάδικου, με ταγκιές και αυτοκόλλητα, και να φασωνόμαστε πολύ και να χτυπάει το κεφάλι σου στα πλακάκια μέχρι να το καταλάβω και να βάλω το χέρι μου στο πίσω μέρος του κρανίου σου για να μη χτυπάς αλλά και για να χτυπάνε τα δικά μου κόκκαλα και να γουστάρω παραπάνω.

όσον αφορά τώρα το θέμα underground, ή μάλλον το θέμα ρεαλισμός:

μη με ξανασυμβουλέψεις να γίνω ρεαλιστής

δεν είναι συμβουλή, δεν είναι προειδοποίηση, είναι απειλή

Μη μου ξαναπείς να γίνω ρεαλιστής. Ρεαλισμό να κρατήσεις εσύ στις σχέσεις σου που απ' οτι φαίνεται τον χρειάζεσαι. Εγώ που τον έχω και τον απορρίπτω θα τη βρω την άκρη μου. Μπορείς να με απορρίψεις για τον μη ρεαλισμό μου, μπορείς. Μη με καλείς να γίνω κάτι άλλο. Μην το ξανακάνεις αυτό. Αν επιθυμώ να γίνω σουρεαλιστής για μια ιστορία που γελάνε οι τρίτοι μαζί της, καλώς να κάνω. Άλλωστε εγώ θα την πληρώσω την επιθυμία μου αυτή. Εσύ όχι. Άρα τις νουθεσίες κράτα τες για εκεί που χρειάζεται. Εγώ δεν τις χρειάζομαι. Και δεν τις θέλω.

Και επειδή δεν καταλαβαίνεις τι γράφω και πως, δε χρειάζεται να σκεφτείς κάτι ή να αναρρωτηθείς για κάτι. Άμα μιλάμε σε ξένες γλώσσες δεν έχει νόημα να μιλάμε. Μόνο να κάνουμε νοήματα από μακρινές σελίδες και να χαιρόμαστε μόνοι μας. Αυτό θέλουμε; Αυτό είναι ασφαλές. Αυτό είναι αυτό που μας(σε) βολεύει.

Και καλώς σε όλα. Μη μου ξαναπείς μόνο να γίνω ρεαλιστής. Μην το ξανακάνεις αυτό. Αν ήθελα να είμαι ρεαλιστής θα ήμουνα ρεαλιστής.

Άσε που είμαι ρεαλιστής.

Και γαμιέστε.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Μπουρμπουλήθρες!

Δεν μπορούμε απλά να βάλουμε τις μπουρμπουλήθρες, να φιληθούμε σε μια παραλία και να μην το πούμε σε κανέναν; Δεν θα το γράψω καν εδώ στο υπόσχομαι. Μα γιατί όχι, θα είναι ωραία.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Άλλο ένα κείμενο για τη Μαρίτα

Έχετε παρατηρήσει (εσείς οι πολλοί που διαβάζετε) οτι πιο συχνά τελευταία αναφέρομαι σε πρόσωπα με το όνομά τους; Δεν το έκανα παλιά γιατί ήθελα να έχει μυστήριο αλλά και γιατί δεν ήθελα να εκθέσω κάπως μερικούς για τους οποίους έγραφα. Τη Μαρίτα την αναφέρω ονομαστικά πια καθώς 99% έχει σταματήσει να διαβάζει και αυτή και οποιοσδήποτε γνωστός της.

Άρα λοιπόν αγαπητή μου, να άλλο ένα κείμενο για σένα. Και ελπίζω να μην το δεις και ποτέ, δεν έχει τίποτα καλό για σένα εδώ.

Θυμάμαι να έχω χρεωθεί από σένα 16 γραμμές. Τις είχα ξεχάσει; Όχι. Τις είχα αμελήσει; Μπορεί. Ήρθε η ώρα να τις ξεπληρώσω όμως. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

1ξεκινώντας τις γραμμές μου θα σου θυμίσω το πάρτυ με το Σάμυ
2και τις γραμμές που γράψαμε μαζί εκείνο το βράδυ
3μετά εγώ συνέχισα μόνος μου αν θυμάμαι σωστά
4εσύ πήρες τις γραμμές μου και τις φίλησες
5εγώ πηρα τις γραμμές μου και σε φίλησα
6και μετά, που τελειώσαν τα φιλιά
7οι γραμμές συνέχισαν για λίγο, όχι αμείωτες
8μέχρι που τελείωσαν οι γραμμές
9γιατί τελείωσαν οι αναγνώσεις σου
10να όμως που τώρα ξαναρχίζουν
11γιατί το ξέχασες εσύ μα το θυμάμαι εγώ
12δε φοβάμαι κανέναν, δε φοβάμαι κανέναν
13Μαρίτα δε φοβάμαι να γράψω γραμμές
14και ας μην είσαι εκεί για να τις δεις
15είναι κρυφή ικανοποίηση, ένοχη απόλαυση
16οι δεκαέξι μου γραμμές που σου χρωστάω

16+1και όταν ξεπληρωθεί το χρέος μου
16+2για τους υπόλοιπους μιλάω
16+3θα φτιάξω νέα χρέη
16+4να έχω να πληρώνω μέχρι το τέλος
16+5αυτή είναι η παρακαταθήκη της Μαρίτας
16+6συγγνώμη αν σε πειράζει, αν σε πονάει, αν χέστηκες
16+7αλλά είναι πια γραμμένο με ανεξίτηλα μελάνια
16+8γραμμένο σε σένα, γραμμένο σε μένα
16+9γραμμένο για σένα, γραμμένο για μένα
16+10να θυμάσαι τις γραμμές μου μωρή
16+11αυτό θέλω από σένα και μόνο

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

επιρρεπής στην αλαζονεία, μεγάλο μου ελάττωμα

https://www.youtube.com/watch?v=gMChIaIH120

Ησυχία. Τώρα έχει λίγο ησυχία. Κανά μισάωρο ησυχία. Αρκεί.

Αν καθίσεις τελείως ακίνητος, αν εκραγείς προς τα μέσα σιωπηλά, αρκούν και μερικά δευτερόλεπτα για να μπορέσεις να ανασυγκροτηθείς. Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα. Είναι σχετικός ο χρόνος όταν τρελαίνεσαι.

Ορκίζομαι και υπόσχομαι και λέω πρέπει και ποτέ πιο συχνά απ' όσο θα έπρεπε (ωπ)

Δεν φοβάμαι να πω αυτές τις λέξεις ή να δεσμευτώ. Όχι γιατί πάντα θα καταφέρνω να κάνω αυτό που υπόσχομαι. Αλλά γιατί είναι μια λέξη σαν όλες τις άλλες η υπόσχεση, ή ο όρκος (όρκος σε τι μωρέ;) ή το ποτέ ή ακόμα χειρότερα το πάντα. Μπορείς να πεις ο,τι θες. Σε κάποια χρόνια θα είσαι νεκρός και σε κάποια παραπάνω αυτοί που ορκίστηκες σ' αυτούς, αυτοί που τους υποσχέθηκες, αυτοί που τους είπες πάντα και ποτέ, επίσης. Δεν έχει τόση σημασία σε ποιον θα υποσχεθείς και τι.

Δεν έχει σημασία τίποτα, μονο αυτό που θέλω εγώ να έχει σημασία. Κι εγώ σου ορκίζομαι γιατί θέλω να με πάρεις στα σοβαρά και σου υπόσχομαι γιατί θέλω να νιώσεις οτι μετράει για μένα αυτό και λέω ποτέ γιατί δεν θέλω να γίνει και λέω πάντα γιατί θέλω να γίνει. Ο,τι είναι να γίνει. Το σημαντικό είναι οτι δε φοβάμαι να σπάσω υποσχέσεις ή να δώσω υποσχέσεις. Γιατί τότε απλά βγάζω την ουρά μου απ' έξω. Υποσχέσου, σπάσε την υπόσχεση σου και ανέλαβε την ευθύνη αυτού του σπασίματος. Μην κρύβεσαι πίσω από τη μη υπόσχεση, κανείς δε νοιάζεται στ' αλήθεια για το τι είπες, όλοι θα νοιαστούν μόνο για το τι έκανες.

Δεν σου αρέσουν οι δηλώσεις; Μα οι δηλώσεις είναι απλά αυτό, δηλώσεις, τις κάνεις δεν τις κάνεις, μονο αν τις πραγματοποιήσεις θα μετράνε έτσι κι αλλιώς. Θα μου πεις, δημιουργείς προσδοκίες. Μα αυτό δε γίνεται μόνο με δηλώσεις. Και προσδοκίες υπάρχουνε πάντα. Και θα απογοητεύσεις είτε το πεις είτε όχι. Απλά εσύ δεν θες να νιώσεις υπεύθυνη μετά, δεν θες στο δικαστήριο να βγουν και να σου πουν οτι "να, είχες πει αυτό τότε". Το πεις δεν το πεις ειναι το ίδιο κάποιες φορές. Πολλές φορές.

Κρύψου λοιπόν πίσω από τεχνικά ζητήματα και απόφυγε την ουσία, η εθελοτυφλία είναι πολύ κοινό ανθρώπινο γνώρισμα. Ειδικά αυτών που φοβούνται να εξηγούνται γιατί κάνουν συνέχεια λάθη. Δεν βγαίνω απ' έξω γιατί δεν είμαι και ο πιο ανοιχτός ή ειλικρινής ή κάτι.

Με σένα είμαι όμως. Δεν έχω τον παραμικρό φόβο για το μέλλον, γιατί, αν το αφήσεις να συμβεί, τότε είναι ήδη προδιαγεγραμμένο. Δεν φοβάμαι τους σεισμούς που θα έρθουν γιατί δε φοβάμαι την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων αν είναι να φέρει επαναστατικές καταστάσεις. Δεν φοβάμαι την εξέλιξη ακόμα κι αν χαθούνε τόσα είδη στην πορεία, ακόμα κι αν χαθώ εγώ στην πορεία. Και είναι φυσική εξέλιξη αυτό που εμποδίζεις να συμβεί. Ευτυχώς δεν θα το έχω εγώ βάρος στη συνείδηση μου.

Και θα μιλούσα για ώρες ακόμα για αυτό, μου αρέσει να μιλάω, μου αρέσει να μιλάω για σένα. Δε χρειάζεται, η ουσία της κριτικής μου είναι στα παραπάνω. Σκέψου τα, μην τα σκεφτείς, το κρίμα στο λαιμό σου και στο λαιμό κάθε γαμημένου φοβιτσιάρη που στέλνει τους γενναίους να πεθάνουν. Εγώ πηγαίνω μπροστά κι εσύ ακολουθάς, να το θυμάσαι.

Αλλά είμαι τόσο κουρασμένος, τόσο μα τόσο κουρασμένος.

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Άκουσε με αν το αξίζω κι αν δεν το αξίζω άστο

Περιμένοντας

καμιά λογική στο να περιμένεις όταν αυτό που περιμένεις θα συμβεί έτσι κι αλλιώς

άρα τι περιμένω;
άρα τι περιμένεις;

αυτό εδώ θα είναι απόδειξη πέρα από κάθε αμφιβολία για το πότε ήξερα τι θέλω να κάνω πριν στο επικοινωνήσω. Επειδή μπορεί να ρωτήσεις δηλαδή, θα σου δείξω, αντί για ισχυρισμό, την ημερομηνία αυτού του κειμένου. Κι έτσι θα ξέρεις οτι 48 ώρες ήταν αρκετές.

Αλλά

επειδή δεν είμαστε ίδιοι (ή μήπως είμαστε;) θα καταλαγιάσω την ορμή μου και θα χαλαρώσω γράφοντας κειμενάκια μέχρι να γίνει το μυαλό μου πολτός, ανίκανο να σκεφτεί το οτιδήποτε άλλο,

όμως τότε ίσως να είναι αργά
τότε μπορεί να έχουμε ήδη αποτύχει

δεν ξέρω. Από μικρός έχω μάθει οτι η καθυστέρηση είναι κακό πράγμα. Εκτός βέβαια αν θες να κάνεις παιδιά. Από την άλλη και η βιασύνη είναι κακό πράγμα συνήθως. Καλύτερα νωρίς ή καλύτερα αργά; Για μένα καλύτερα νωρίς. Το αργά δε διορθώνεται ποτέ. Το νωρίς, ποιος ξέρει; Πως γίνεται να καταλήγουμε ξανά στο χρόνο;

Πάντα πιστεύουμε οτι έχουμε παραπάνω χρόνο απ' όσο έχουμε στ' αλήθεια, είναι ανθρώπινο ελάττωμα. Αλλά εσύ δεν είσαι άνθρωπος. Ούτε κι εγώ αυτές τις μέρες.

Πάλι δεν καταλαβαίνω.



Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Οι συμφωνίες μας κάνουν τον κόσμο να γυρίζει

και γυρίζει
και πηγαίνω στη δουλειά
δώδεκα ώρες μετά κι ακόμα γυρίζει
δεν θα έπρεπε να έχει σταματήσει;
οι συμφωνίες μας κάνουν τον κόσμο να σταματά

σταμάτησε ο αέρας να μυρίζει σκόνη στο δωμάτιο
και τα παπούτσια μου δεν είναι πια απλά εργαλεία
είναι δύναμη από πολυεστέρα
ή όπως διάολο λέγεται το υλικό τους

σηκώνομαι και αλλάζει ο καιρός
καθίζω και σου γράφω πως σε θέλω
ποιητικά
και με αμφιβολία όμως μαζί
μου λείπεις όντως ή έχω ανάγκη απ' τα πριν
να παίξω κάτι σχολικό για να ξυπνήσω
απ' την ενηλικίωση;

δεν το γνωρίζω
μα αν δεν σε ακουμπήσω
δεν θα το μάθω και ποτέ
η συμφωνία μου μαζί σου ήταν κομπλέ
μέχρι να σηκωθώ και να ξυπνήσω
δεν το γνωρίζω

ούτε το ένα ούτε το άλλο
ρομαντικός στα εικοσιεφτά
γελάει ο κόσμος
αν ήμουνα 15 χρόνια μικρότερος
θα ήταν η κατάλληλη στιγμή
μα κάλλιο αργά παρά ποτέ
ή μήπως κάλλιο αργά παρά αργότερα;

βαρέθηκα ήδη να μιλάω για σένα
βαρέθηκα ήδη να μιλάω με σένα
βαρέθηκα ήδη
θέλω να πιάσω τα μέλη σου σφιχτά
σαν να με απειλούνε
και να τα θρυμματίσω από τη δύναμη που μάζεψα ως βιομηχανικός εργάτης

δεν είναι μεγάλη
είναι όση χρειάζεται για να σε σπάσω στα δύο
και να σε ξανακολλήσω
με μανία
με ηρεμία
και με γρηγοράδα

έχω μανία
έχω ηρεμία
και είμαι πάρα πολύ γρήγορος
πολύ πιο γρήγορος από σένα

μην το 'χεις και σίγουρο χαζή πως θα με παρατήσεις πρώτη

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

θερινοί έρωτες σε θερινά σινεμά με σένα, πάντα με σένα

Δεν μπορώ να επιτεθώ οπότε θα πρέπει να αμυνθώ

or something

άραγε θα με ξαναπάρεις τηλέφωνο να μάθεις τα νέα μου;
άρα ξέρεις οτι δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι ποτέ;
Σε αγαπώ και όσο μοιάζεις σε αυτή που αγαπώ από τότε που την είδα στη Βάρη με μαύρο φουστάνι θα σε αγαπώ και θα θέλω να σε φιλήσω όπου σε δω.
Κι έτσι δεν μπορούμε να γίνουμε φίλοι ποτέ.
πάει αυτό

next

όταν γνωριστήκαμε και μιλήσαμε δε μου έκανες εντύπωση γιατί ήσουνα πολύ όχι ο τύπος μου (και γιατί είσαι ποοοολύ λεπτή).
και όταν κατάλαβα οτι είσαι ο τύπος μου ήταν αργά και δεν κάνω τίποτα όταν είναι αργά, νομίζω έχω ξανααναφέρει για τις γέφυρες που προτιμώ να καίω.
άρα ούτε εμείς μπορούμε να είμαστε φίλοι όσα σινεμά κι αν πάμε, παρόλο που μουσικά τα πάμε πολύ καλά.
ε;
δεν τα πάμε πολύ καλά;
πάει κι αυτό

next

και όταν έβγαλες τα γυαλιά σου και με κοίταξες με υφάκι, και όταν ακούσα μπονιβέρ εξαιτίας σου (και τώρα αυτό ακούω) δεν θα πω πως τρελάθηκα (γιατί μέχρι να φιληθούμε - εντάξει να με φιλήσεις ΕΣΥ - δεν είχα τρελαθεί, ήμουν κουλ, στ' ορκίζομαι).
τώρα έχω τρελαθεί πιο πολύ γιατί βαριέμαι, αχ πως βαριέμαι, παρά γιατί είσαι ο έρωτας της ζωής μου, #νοτ.
όμως ούτε μαζί θα είμαστε φίλοι γιατί έχω κόψει τις φιλίες με γκόμενες και είσαι πολύ γκόμενα.
κανά σεξάκι όμως το 'κανα.
πάει κι αυτό.

next

και αφού με ρώτησες (γιατί εμένα ρώτησες κορόιδο), να ορισμένα πράγματα που θα θρέψουν τον εγωισμό σου (γιατί για αυτό ρώτησες κορόιδο)
γιατί μου αρέσεις;
πρώτον γιατί έχεις μικρά δόντια, σα μωρού
δεύτερον γιατί δεν ξέρεις να βάφεσαι
τρίτον γιατί έχεις ωραίο μαλλί
τέταρτον γιατί έχεις ωραία φωνή
πέμπτον γιατί δεν ξέρω γιατί
έτσι, λογαριασμό;
καλά με σένα προφανώς και δεν θα είμαι φίλος γιατί δεν έπαιξε και ποτέ αυτή η ιδέα στο κεφάλι μου
όχι οτι δε μετανιώνω για τις μαλακίες που ακολούθησαν αλλά
ξέρετε πως είναι αυτά τα πράγματα
πάει κι αυτό

next

προτελευταία είσαι εσύ και δεν θα σε ανέφερα γιατί δε χρειάζεται
είναι αυτό που λένε:
αν περνάς καλά δεν καταλαβαίνεις το πέρασμα του χρόνου
ή κάτι τέτοιο
έτσι κι εσύ
πέρασα καλά και δεν κατάλαβα πότε με πέρασες
δεν σε αναφέρω ποτέ σε τέτοια κείμενα γιατί σε τέτοια κείμενα μιλάω για κακά πράγματα και κακιές συνήθειες
είναι το μεγαλύτερο σου προσόν να ξέρεις
που δεν μπαίνεις ποτέ στα κείμενα μου
αλλά ούτε μαζί είμαστε φίλοι
κι εμείς ίσως και να μπορούσαμε
ξέρω γω;
τέλος πάντων
πάει κι αυτό

next

τελευταία λοιπόν, καθαρά τιμής ένεκεν
η αγαπημένη αυτού του μπλογκ (και λόγος ύπαρξης του άλλωστε)
και της ζωής μου
εσύ που δεν θα γινόμασταν φίλοι ακόμη και με πιστόλι στον κρόταφο
αν της προηγούμενης το προσόν ήταν οτι δεν την αναφέρω ποτέ εδώ,
εσένα είναι οτι υπάρχει αναφορά για σένα σε πάνω από το 70% των κειμένων
θες να το πάρεις για καλό;
θες να το πάρεις για κακό;
πάρτο όπως θες πάρτο όπως σε βολεύει
αφού ο,τι με βολεύει λέω
είναι αυτό που είναι
και είμαι αυτό που είμαι
(αφού δε σου αρέσω τότε μην ασχολείσαι για να βλέπουνε και κάποιοι ποιοι ξεκίνησαν το ραπ και από πότε)
πάει κι αυτό

next

ντάξει αυτά δεν έχω άλλα προς το παρόν

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Δε με προλαβαίνετε μου φαίνεται

Δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να μείνω ξύπνιος
Δεν μπορώ να σου μιλήσω και δεν μπορώ να μη μιλάμε
Δεν μπορώ να σε σκεφτώ και δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι
Δεν μπορώ να ισορροπήσω και δεν μπορώ να πέσω κάτω
Δεν μπορώ να ακούσω μουσική και δεν μπορώ την ησυχία
Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου αλλά με τσούζουν ανοιχτά
Δεν μπορώ να γίνω πιο καλά αλλά χειρότερα δε γίνεται
Δεν μπορώ να σταματήσω αλλά όσο προχωράω μπουρδουκλώνομαι
Δεν μπορώ να πάω για δουλειά αλλά θα πάω
Δεν μπορώ να φάω κι όμως όλο μπουκώνομαι
Δεν μπορώ να γδαρθώ αλλά είμαι γεμισμένος πληγές
Δεν μπορώ να γίνω αυτό που θες αλλά δεν ξέρω και τι θες
Δεν μπορώ να ορμήσω στα τυφλά αλλά ορμάω ο βλάκας
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σένα αλλά όλο γράφω για σένα
Δεν μπορώ να σου εξηγήσω και για αυτό δεν πρόκειται να καταλάβεις
Δεν μπορώ να μη θες να καταλάβεις αλλά δε θες
Δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να μένω ξύπνιος
Δεν μπορώ να σου μιλήσω και δεν μπορώ να μη μιλάμε
υπνωτικά
ένα τηλέφωνο

έναν ψυχολόγο
να μου λύσει τα προβλήματα
να πάω και να του πω, να, πάρε τα λεφτά μου, λύσε με τώρα, κάνε με καλά
και θα μου πει δεν πάει έτσι
και θα του πω τότε τι χρήση έχεις;

ούτε εκεί προκοπή
πουθενά προκοπή
μόνο για ύπνο θέλω να πηγαίνω τελευταία

δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να μένω ξύπνιος
δεν μπορώ να σου μιλήσω και ευτυχώς δε φταίω εγώ
γιατί το ξέρετε άλλωστε
οι τύψεις θα με φάνε

φέρτε μου λεφτά, κάντε με πλούσιο

ΞΕΡΩ ΞΕΡΩ ΞΕΡΩ ΞΕΡΩ

Όσο κι αν νομίζεις οτι το κρύβεις καλά, εγώ το ξέρω. Όσο κι αν πιστεύεις οτι μπορείς να με αποφύγεις εγώ το ξέρω. Ξέρω, ακόμα και με μια λέξη σου για στοιχείο, ξέρω, ακόμα και από έναν τόνο φωνής διαφορετικό, ξέρω. Όταν υπάρχει κάτι να ξέρω, το ξέρω.

Μην είσαι ανόητο. Δεν μπορείς να συγκριθείς μαζί μου.

Σε άλλα νέα

τι θέλω να κάνουμε μαζί:

1) να ακούμε την ίδια πλέυλιστ και να νιώθουμε τα ίδια πράγματα. να τη βάλουμε να παίζει ταυτόχρονα, να κάνουμε βόλτα με τα ποδήλατα μας και να κοιτιόμαστε και να καταλαβαίνουμε μαζί τη μουσική σαν ένας, να περνάμε από τους δρόμους τη νύχτα και να νιώθουμε το ίδιο
2) να περπατάμε μαζί και να μη μιλάμε καθόλου γιατί θα αρκεί που θα βρισκόμαστε σε απόσταση αγγίγματος (σπόιλερ)
3) να κοιμόμαστε μαζί και να φωτίζει το πρόσωπό σου το φως απ' τη Θηβών και να βλέπουμε ο ένας στον άλλον την ίδια πορτοκαλί απόχρωση
4) να μη ντρέπομαι που σε κοιτάω έντονα για να χορτάσω την εικόνα σου γιατί θα κάνεις το ίδιο

και άλλα τέτοια σιχαμερορομαντικά

Στα προηγούμενα νέα

τι ξέρω:

1) οτι είστε προδότες
2) όλοι
3) με πληγώνει πολύ
4) αλλά θα μάθω να σας ξεχνάω πιο γρήγορα απ' όσο με προδίδετε
5) τα ψέμματα τελειώσανε
6) τα ψέμματα τώρα αρχίζουν
7) οτι θα έρθει η στιγμή που θα σπάσω την υποσχεση μου στη Μαρίτα και θα ξαναρχίσω να λέω ψέμματα

Ξέρω ξέρω ξέρω ξέρω

ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι

και τις υπόλοιπες εποχές

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Κρυφά νοήματα, κρυφά συναισθήματα, κρυφά ταξίδια

Μου λείπεις κάπως σήμερα το βράδυ. Όχι εσύ τόσο όσο το πως με κάνεις να νιώθω. Και μέχρι να πέσω για ύπνο γιατί είμαι και πρωί αύριο θα περιγράψω πως με κάνεις να νιώθω για να μπορέσω να σκεφτώ κάτι άλλο μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Κάποιες φορές με κάνεις να μη με νοιάζει τι θα συμβεί μετά. Ποτέ άλλοτε δεν το νιώθω αυτό παρα μόνο όταν είμαι με ανθρώπους σαν και σένα. Όχι οτι έχεις κάτι το ιδιαίτερο, δεν είσαι πιο ιδιαίτερη από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ξεφεύγω συνεχώς από το θέμα μου.

Δεν καταλαβαίνω τι θέλω να πω.

Δεν καταλαβαίνω τι θέλω να σκεφτώ.

Δεν καταλαβαίνω τι θέλω να κάνω.

Είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου, δεν είμαι σίγουρος για όλους τους υπόλοιπους. Με μισούνε; Με αγαπούνε; Με συμπαθούνε; Με βαριούνται; Με θέλουνε; Δε με θέλουνε; Δε μου λένε. Ποτέ δε μου λες τι ισχύει από όλα αυτά. Πρέπει λέει να τα καταλαβαίνω και να μη ρωτάω. Γιατί τότε θα φανώ σαν να τα ζητάω. Μα τα ζητάω όντως. Και όσο δε ρωτάω και όσο καταλαβαίνω, άλλο τόσο πρέπει να εξηγώ γιατί οι άλλοι δεν καταλαβαίνουνε.

Είναι τόσο κακό που δεν καταλαβαίνω; Είναι τόσο ξενέρωτο; Αναρωτιέμαι αληθινά. Εμένα θα μου φαινότανε αστείο αν το έκανε κάποιος άλλος. Και θα τον συμπαθούσα για αυτή του την δυσκολία. Και ίσως να τον αγαπούσα και λίγο. Αλλά εγώ πιστεύω ακόμα σε επαναστάσεις και στο να δίνεις τη ζωή σου για κάτι. Είμαι σίγουρα λίγο πίσω σε κάτι τέτοια.

Εγώ πάντως είμαι σίγουρος. Και με αγαπώ και με συμπαθώ και με θέλω. Με τόσους ανθρώπους νιώθω παρόμοια, με τόσους ανθρώπους συνδέομαι αλλά μοιάζουμε ποτέ να μη συναντιόμαστε στα συναισθήματα μας. Πάλι δεν το καταλαβαίνω. Αυτό δεν το καταλαβαίνω με τίποτα. Πως γίνεται να μη με θες, όχι το Σάββατο, αλλά οποιαδήποτε ημέρα; Δεν παραπονιέμαι καν, απλά δεν μπορώ να το καταλάβω. Και θα με ρωτήσει κάποιος. Εσύ δηλαδή τους θες όλους; Συνήθως ναι, τους θέλω. Έχω τόσο μεγάλη ανάγκη που θέλω όσα περίσσότερα μπορώ να βρω; Ή έχουν οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες τόσο μικρή ανάγκη που διαλέγουν και απορρίπτουν και εξετάζουν και βαριούνται και φεύγουν; Πάλι αναρωτιέμαι. Πάλι δεν καταλαβαίνω.

Έλεγα στην αρχή οτι μου λείπει να νιώθω έτσι. Και δεν είναι και δικιά σου ευθύνη, ή κανενός for that matter. Και η ΕΣΣΔ μου λείπει αλλά δεν σκοπεύω να ρίξω ευθύνες (όχι απο εδώ τουλάχιστον). Φαντάζομαι το νόημα αυτού του κειμένου είναι - ναι μάλλον δεν έχει νοημα αυτό το κείμενο, φαντάζομαι μου λείπουν κάποια συναισθήματα και είπα να στο πω για να μου φύγει κάπως η θλίψη.

Έφυγε;

Ε, λίγο ναι βασικά.

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

μέχρι να φύγει

Music is the answer
To your problems
Keep on moving
Then you can solve them
If you feel
That you can't take no more
And you feel
Like heading for the door
Then keep on dancing
And prancing
Grooving
Keep on moving
Flying
Stop your crying
Choosing
While you cruising
Music is the answer
To your problems
Keep on moving
Then you can solve them
At twelve midnight
I've been waiting for you
So don't forget what you have to do


Not everyone understands music
Not everyone understands dancing
Not everyone understands moving

ανδενμπορώνατοσκοτώσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατουφωναξωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοτρομάξωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοαηδιάσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοξεχάσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοαγνοήσωκαιναφύγεικαιδενμπορώναβρωκάτιάλλογιαναφύγεικαιδενμπορώνατογράψωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοδιαβασωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοδαγκώσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοξεσκίσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατουμιλησωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοταίσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοπιωόλογιαναφύγεικαιδενμπορώνατοσυζητήσωγιαναφύγεικαιδενμπορώναπεριμένωναφύγεικαιδενμπορώνααντέξωμέχριναφύγεικαιδενμπορώναξεκολλήσωμέχριναφύγει

θα πρέπει να το χορέψω μέχρι να φύγει

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Πότε μαχαίρι χέρι με χέρι, θα τσακωθούμε

Ποτέ δε φοβόμουν να πληγωθώ. Είτε έπαιζα ποδόσφαιρο, είτε έπαιζα γενικά, είτε κάναμε ακροβατικά, είτε δοκιμάζαμε κάτι καινούργιο, είτε ερωτευόμουν, δεν το φοβόμουν. Ή ίσως δε σκεφτόμουν ποτέ οτι θα χτυπήσω. Αλλά και να χτυπούσα, το φχαριστιόμουνα πολύ. Ήταν πολύ ερεθιστικό να βλέπω τις πληγές μου, με έκανε (και με κάνει) να νιώθω πιο ζωντανός, να έχω μια απόδειξη οτι προσπάθησα για κάτι. Άλλωστε τίποτα δε σε συνεφέρει πιο καλά από την απώλεια, είτε αίματος είτε κάποιου άλλου υγρού είτε γενικά.

Ακόμα δε φοβάμαι. Αλλά αυτό δε σημαίνει οτι γουστάρω να το παθαίνω. Δεν παίζω μπάλα με την ελπίδα να βγάλω αίμα (εγώ) αλλά με την ελπίδα να παίξω καλή μπάλα. Και είμαι διατεθειμένος να χτυπήσω για αυτό. Σε άλλες κατηγορίες και δραστηριότητες είμαι διατεθειμένος να χτυπήσω πολύ, να φτύσω αίμα που λένε ή να φτύσω αίμα κανονικά και να τα καταφέρω. Στη δουλειά μου το κάνω κάθε μέρα. Και οι συνάδελφοί μου φυσικά. Και οι περισσότεροι εργαζόμενοι φυσικά.

Πολλοί άνθρωποι, και τελευταία κάποιοι συγκεκριμένοι, έχουν παρεξηγήσει την προσπάθεια μου να αποφύγω τις πληγές ως φόβο. Μάθετε λοιπόν πως, όπως λέμε και στη δουλειά για το τούνελ, δε φοβάμαι ποτέ. Ή πιο σωστά, φοβάμαι συχνά αλλά πάντα στο τέλος θα ξεπεράσω αυτό που πρέπει να ξεπεράσω. Μέχρι τώρα έστω, ποτέ δεν πάγωσα από φόβο και δεν έκανα αυτό που ήθελα, έστω και κουτσά. Ή μάλλον ψέμματα. Μια φορά πάγωσα. Αλλά αυτή την ιστορία την ξέρετε γιατί την ξέρουνε όλοι.

Και ισχύει οτι το να αποφεύγεις να πληγωθείς είναι ένα είδος φόβου. Όχι να κλαφτώ ή κάτι αλλά με πολύ δυσκολία κρατούσα τους επιδέσμους στις πληγές μου μέχρι τώρα και δεν είχα άλλη υπομονή να υπομείνω κι άλλες. Ήταν δύσκολο και ντάξει, μπορεί και να αμφέβαλλα λίγο για μένα. Μέχρι που κατάλαβα όμως οτι οι πιο πολύ επίδεσμοι μου είναι έτοιμοι να βγουν, οι πληγές έχουν αφήσει ουλές και καίνε που και που αλλά δεν αιμορραγούν πλέον. Άρα μπορώ να ξεκινήσω να πληγιαστώ ακόμα λίγο. Μπορώ να ξεκινήσω να παίζω πάλι μπάλα. Μπορώ να αρχίσω να παίζω με μαχαίρια πάλι.

Και ναι, ήρθε η ώρα να δείτε αισιόδοξο ποστ εδώ πέρα.

Πείτε αλληλούια και ευγνωμονώ τον Ιησού.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

this is NOT a drama queen's post

Προφανώς και θα έγραφα κάτι γιατί ας είμαστε κάπου αθρώποι.

ΑΛΛΑ

θα είμαι όσο το δυνατόν λιγότερο drama queen γίνεται

https://www.youtube.com/watch?v=KUeNXtgqzMw

και δεν θα πω τίποτα βασικά μόνο θέλω να απαντήσω σε μια ερώτηση που μου έκανες χτες όταν σε κάτσιασα. Δεν ήξερα καν οτι ξέρω την απάντηση μέχρι σημερα το βράδυ που άκουσα αυτό το κομμάτι όταν χωριστήκαμε.

and i can't stop moving
can't stop moving
can't stop moving
my body is alone
and i can't stop moving
can't stop moving
can't stop moving

όμως δε νιώθω και χάλια γιατί όσο κι αν ραγίζουν οι φλέβες μου και η καρδιά μου δυσκολεύεται χτύπο το χτύπο να χτυπάει και τα κοκκαλά μου λυγίζουν λίγο λίγο και οι μυες μου καίγονται και σκληραίνουν και παραπονιούνται, όσο κι αν τα μάτια μου στεγνώνουνε και το μυαλό μου αποσυντίθεται και-

γράφω τα ίδια

τώρα το κατάλαβα

πφ

τέλος πάντων αυτό που θέλω να πω είναι οτι δεν μπορώ να σταματήσω να κινούμαι. Κι ας σου μοιάζω ακίνητος. Μάλλον κινούμαι πολύ γρήγορα για σένα. ή για όλους.

Δεν μπορώ να σταματήσω να κινούμαι.

i'm a bomb
i'm a gun
i am self destruction
i'm a bomb
i'm a gun
i am self destruction
i'm a bomb
i'm a gun
i am self destruction

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=B_hxcgNivEM

Στις εξιστορήσεις της ζωής μου
τελικά
ανταποκρίθηκες με υποκριτική συμπεριφορά,
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά,
γίνομαι αυστηρός; κακός που σε καταλήγει
στην άκρη του σανιδιού, του καραβιού;
όχι.
είσαι ανίκανη στα δάκρυα και στην ποίηση,
ζητάς άλλου είδους όαση αλλά
καθώς είμαστε πια μεγάλα παιδιά
που χρειάζονται αρκετά δάχτυλα
για να μετρήσουν τον πίσω χρόνο,
να βυθίσουν μακριά δάχτυλα
για ν’ αγγίξουν τον αρχικό πόνο,
ώστε να μπορούν να διατηρήσουν τα λογικά τους

στο λέω ξανά,

Στις εξιστορήσεις της ζωής μου
συχνά
ανταποκρίνεσαι αλλά λίγο ύπουλα,
τυλίγεσαι με μανδύα χαλαρά,
γίνεσαι κακώς, (εθελο)τυφλή που καταλήγει
στην άκρη του χαμού, του ζωισμού,
ικανή σε δάκρυα και σε ποίηση,
ζητάς όμως άλλου είδους όαση

Τώρα μόνο ξαφνικά κι ορμητικά μου ήρθε η αποκάλυψη
και με βάζει σε αναγκαστική προκάλυψη,
με ιδιότητα αμυντική σχεδόν σωστός

Απομακρύνομαι,
έξω από θόλο άπειρου ερωτισμού
κι έτσι σε βλέπω, φίλη, αιμάτινη σκιά ψευδόμενη
Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς,
είτε βρεθείς σε αφωνία
είσαι συμπαίκτρια στην ίδια συγχορδία
μαζί με μας,
επώνυμη συνθέτις ενός μεγάλου επιτραπέζιου παιχνιδιού
που μερικοί το ονομάζουν μαλακία
και μερικοί το ονομάζουν ιστορία της ηδονής.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

#getyourshittogetherson

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες

Τις τελευταίες ώρες κάθισα με τους διοικητές όσων μονάδων κατάφερα να βρω για να γράψω την αναφορά που ακολουθεί.

Οι φίλοι μου αποσύρονται από τη γραμμή του μετώπου πιο σύντομα απ' ότι περίμενα και οι σύμμαχοι που κρατούσαν τα μετόπισθεν αρχίζουν να δείχνουν κουρασμένοι και ηττοπαθείς. Είναι πλέον ζήτημα χρόνου να υποχωρήσω βαθιά πίσω από τα υψώματα που έχω καταλάβει με κόπο τα τελευταία χρόνια. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα συμβεί. Το ζήτημα εδώ είναι να κρίνουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα για τους λόγους που μας οδήγησαν εδώ, να καταλάβουμε σε βάθος τις αδυναμίες μας για να μην τις επαναλάβουμε.

Όπως έχει ειπωθεί και σε άλλες συνεδριάσεις, αυτό που δείχνει το δρόμο στις συμμαχικές δυνάμεις δεν είναι ούτε οι διαταγές, ούτε τα σχέδια, ούτε οι πομπώδεις δηλώσεις βοήθειας κι εκτίμησης. Το πρώτο που μετράει είναι η στάση που θα κρατήσει αυτός που θα βγει μπροστά. Το πρώτο παράδειγμα είναι με τη στάση. Οι δυνάμεις μας, σταθερά το τελευταίο διάστημα, κρατούν λανθασμένη στάση απέναντι στις εξελίξεις και τις δυσκολίες που κρύβουν. Ήταν λογικό λοιπόν να παρασυρθούν ή να αναδιπλωθούν μονάδες που μέχρι τα τώρα έδειχναν σταθερές και ισχυρές.

Η στάση των μονάδων που υπόκεινται αυστηρά στη διοίκηση μας έδειξαν δυσκολία να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντα τους, εμφάνισαν σημάδια, αλλού διστακτικότητας και αλλού βιασύνης, λάθος εκτίμηση της κατάστασης σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα και δειλία σε συγκεκριμένες συγκρούσεις.

Σύγχρονα με αυτά είναι και φαινόμενα όπου υπήρξε εσωτερική διαπάλη, ιδεολογική και πολιτική, σχετικά με την πορεία του στρατεύματος, εάν ακολουθά σωστή τακτική δηλαδή και εάν πρέπει να συνεχίσει σε αυτή την κατεύθυνση. Αυτοί οι προβληματισμοί οι οποίοι έχουν ξαναεκφραστεί στο παρελθόν από μερίδα αξιωματικών, επανήλθαν εντονότεροι από κάθε άλλη φορά και κατάφεραν εν τέλει να διαταράξουν την ενότητα και την ηρεμία του στρατεύματος. Χωρίς να αμφισβητούνται οι προθέσεις τους, αυτές οι πρακτικές δεν ωφελούν και δεν ωφέλησαν τη δράση μας στα πεδία των μαχών.

Έχουμε λοιπόν, ένα μέτωπο υπό διάλυση, με άλλες μονάδες να έχουν ήδη βγει εκτός μάχης και άλλες να παραπαίουν ή να υποχωρούν, έστω και με τάξη. Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ευτυχώς, αν και με μεγάλη δυσκολία, οι δικές μας μονάδες κρατούν ακόμα τις θέσεις τους. Πιέζονται αφόρητα όμως. Είναι απαραίτητο η προσοχή μας να στραφεί στην επιστροφή δυνάμεων στο μέτωπο. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αποφευχθεί μια πολύ μεγάλη αναδίπλωση η οποία θα μας πάει πολλά χρόνια πίσω. Αυτό θα συμβεί με το συνδυασμό 2 τακτικών:
1) Με το κάλεσμα και συμμετοχή επιλεγμένων καινούργιων δυνάμεων οι οποίες σε μερικό ή ολικό βαθμό θα αναπτυχθούν για να αντικαταστήσουν κατεστραμένα τμήματα στη γραμμή που υπερασπιζόμαστε αυτή τη στιγμή.
2) Με μια δύσκολη και περίπλοκη διαδικασία επιβάλλεται να επιστρέψουν στη δράση δοκιμασμένες και έμπειρες δυνάμεις, δυνάμεις που για διάφορους λόγους (είτε με δικιά μας ευθύνη είτε όχι) έχουν υποχωρήσει και δυσκολεύονται να (ξανά)αποκτήσουν υψηλό αξιόμαχο. Αυτές οι δυνάμεις, που τις γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν, θέλουν ειδική δουλειά, η καθεμία ξεχωριστά, για να ανακτήσουν το ηθικό τους και την εμπιστοσύνη τους προς τα εμάς.

Καταλήγοντας λοιπόν, τα κύρια καθήκοντα που μπαίνουν με σειρά προτεραιότητας είναι: α) η σταθεροποίηση και πειθάρχηση των δικών μας δυνάμεων ώστε, πέραν των αμυντικών τους καθηκόντων, να μπορούν να δώσουν και στήριξη στα υπόλοιπα αμυνόμενα τμήματα, β) η επίβλεψη των υποχωρούμενων τμημάτων, η εκτίμηση της κατάστασης του καθενός ούτως ώστε να καταρτιστεί σχέδιο δράσης που να μπορεί να εφαρμόστεί αποτελεσματικά για την επιστροφή τους στο πεδίο, γ) έρευνα και επεξεργασία για την εύρεση νέων εφεδρειών.

Εφόσον ολοκληρωθούν αυτά θα καταρτιστεί νέος σχεδιασμός ο οποίος θα πρέπει να συνδυάσει τις νέες συνθήκες με απώτερο σκοπό την εγκατάλειψη της αμυντικής τακτικής και την ανάληψη επιθετικών ενεργειών για την παραπέρα επέκταση της φίλιας περιοχής.Είναι ζήτημα στρατηγικής η εγκατάλειψη της άμυνας και το πέρασμα στην επίθεση, δεν είναι ζήτημα μόνο τακτικής, χωρίς επιθετικές ενέργειες ακόμα και η ισχυρότερη άμυνα είναι καταδικασμένη.

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες,

μόνο η πίστη στο δίκαιο του αγώνα μας μπορεί να μας κρατήσει ζωντανούς.

Καλή συνέχεια

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Ό,τι προλάβω

https://www.youtube.com/watch?v=quR0ot0PXmg

Θυμίζουνε ακρίδες
οι άνθρωποι που αλλάζουνε μέρη συνεχώς και όχι μόνο.
Πάνε εκεί που "θα είναι ευτυχισμένοι",
πάνε εκεί που θα βρούνε φαγητό,
σαν τις ακρίδες ακριβώς
κι ας είμαι ενοχλητικά απόλυτος
και υπερβολικός.
Εμένα μου θυμίζουνε ακρίδες

Πόσες φορές ακόμα θα το επαναλάβω
στο μυαλό μου
και στο μυαλό τους
Αυτό που προσπαθείς να αποφύγεις,
σου εύχομαι να το αποφύγεις
και να φύγεις,
μην επιστρέψεις ποτέ όμως.
Όταν αφήνεις κάτι στην τύχη του
δεν σου επιτρέπεται να επιστρέψεις
άμα η τύχη του βελτιωθεί
ή άμα η τύχη σου αρκεί
για να μην ενδιαφέρεσαι πια για την κακομοιριά του

Άρα λοιπόν που καταλήγουμε;
Α, ναι, να φύγεις για να βρεις την ευτυχία.
Σαν την ακρίδα.
Όπου γεμίζει η κοιλιά σου
φαντάζομαι θα είσαι ευτυχισμένος
Και τη ματιά σου κράτα τη χαμηλά
ή στον ορίζοντα
όταν για διακοπές θα έρχεσαι
"στην όμορφη πατρίδα". (ααααα, σαν την Ελλάδα δεν έχει)

Ό,τι προλάβεις.
Ό,τι σου κάτσει.
Όταν σου έρθει.
Όπου βρεις και όσο θες.

Σαν τις ακρίδες.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=E8gIqcQKr1c

https://www.youtube.com/watch?v=KeWpPnErKiU

δεν είναι αστείο πως σας αρέσουν τα βασικά;
γιατί είστε βασικοί και βασικιές
δεν παίζει θέμα, αν θέλεις να το λύσουμε το λύνουμε, αν όχι, όχι
μη με πλησιάζεις αν με σιχαίνεσαι

αν χρειαζόμουν να με συμπαθήσεις θα με συμπαθούσες
κι εσύ και το κακομοίρικό σου
αν σε είχα ανάγκη θα σε έπαιρνα
μην προβληματίζεσαι λοιπόν περί αυτού

έρχεται η άλλη να το παίξει κριτική
δεν ξέρεις καν για τι μιλάς γελάω απλά
και θα σχολίαζα ακόμα καθαρότερα
αλλά λυπάμαι τις παράπλευρες ζημιές

και είναι και οι άλλοι από την άλλη
που με γνωρίζουνε καλύτερα από εμένα
ή έτσι πιστεύουνε
για αυτό σας έχω γραμμένους

όλοι εδώ μέσα νοιαστήκανε ξαφνικά
για να βρεθεί κάποια να με πηδήξει
αδιάφορο, μην μπερδεύεσαι
εσένα μάλλον τρομάζει πιο πολύ να είσαι μόνος σου


και όταν μιλάω για τη βάρδιά μου σε βλέπω να σφίγγεσαι
σε τρομάζει οτι μπορεί κάποια στιγμή να βρεθείς στη θέση μου
για αυτό λέω
είναι αστείο που σας αρέσουν τα βασικά

αν χρειαστώ ποτέ παρέα θα τη βρω
αν χρειαστώ ποτέ λεφτά θα τα βγάλω
αν μου κάτσει κάποια στιγμή να ερωτευτώ θα κυνηγήσω τότε
μη με υποτιμάς τόσο πολύ γαμώ το χριστό σου
με νευριάζεις

και μη βιάζεσαι να με βοηθάς
παίξε πουστιές κάπου αλλού για να σώσεις τα άσωστα
εσύ που με συμβούλεψες να ακολουθώ τα ένστικτά μου
έπαιξα κι έχασα
έπαιξες και θα χάσεις
ο κλέφτης δεν προκόβει ποτέ

https://www.youtube.com/watch?v=-Shyu3pB9qc

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

κορόιδοοοοοοο

Θέλω να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κυλιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να αλλαχτώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να εξαφανιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να δροσιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να ξεχαστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και μαζί σου να βγω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να αηδιάσω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να εκδικηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να μετανιώσω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθωά και να κοιμηθώ και να κοιμηθώκαινα κοιμηθώ και νακοιμηθώ καινακοιμ ήθώ και νακοιμηθώ ωώ και νακοιμηθώ καινακοιμηθώκαινακοιμηθώ καινα κοιμηθώκαινακοιμηθώκαι νακοι μηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαιν ακοιμηθ ώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκα ινακοιμηθώκαιν ακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακ
οιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμθη΄βκαινακοιμηθώκαινακοιμηιώκαι καικοιμηωθάμψωικαιοωμιομδοπμκαιμ,οηβθωκαι,να΄νωοκμβηιθβάμωοκαιν ωοηνσπμιηβθωάκβκδ,σπωκμαοπωμπσδφμωπ,κκαι ξκνακοιμβηθωά ωκαινακοιμβηθώακαινω[πηβνπασηβωπω βωβωβωδεφβω

μέχρι να ξεχάσω πόσο αχρείαστο ήταν αυτό που συνέβη.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Η κυρία που 'χει φόντο την Αθήνα

(Αυτές τις μέρες θα γίνω κουραστικός. Είναι αναμενόμενο, λογικό κι επόμενο αλλά νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη. Συγγνώμη λοιπόν. Ή όχι και πολύ συγγνώμη βασικά γιατί συνεχίζω να το κάνω soooooooo...)

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν έχουμε στόχους. Και φιλοδοξίες. Μωρ' τι μας λες; Το οτι δεν τους ξέρεις εσύ, ή δεν τους δείχνω μέρα μπει μέρα βγει δε σημαίνει αυτό.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν ξέρουμε τον εαυτό μας. Και οτι είναι απωθητικό αυτό. Ή κάτι τέτοιο. Μωρ' τι μας λές; Το οτι δεν τον ξέρεις εσύ και ας θες να τον μάθεις δε σημαίνει οτι δεν τον ξέρει κανεις. Έχω σοβαρό, άρτια χτισμένο πυρήνα ο οποίος δεν παρεκλίνει σχεδόν ποτέ. Άκους εκεί.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν είμαστε ειλικρινείς και δεν επικοινωνούμε καλά. Και οτι αυτό είναι κακό. Και οτι είμαστε μαλάκες. Μωρ' τι μας λες. Να σε ενημερώσω αρχικά οτι ψέμματα δε λέω ποτέ. Και εν συνεχεία αυτού, την επικοινωνία μου την καθορίζω εγώ. Και όταν είναι αποτυχημένη, γιατί αποτυχημένη είναι συνήθως, πρώτος εγώ δέχομαι το αντίκτυπο αυτού και τα αρνητικά του αποτελέσματα. Όπως λέει και το κόμμα (ένα είναι το κόμμα): "Ναι, κάναμε λάθη. Πρώτοι όμως εμείς τα πληρώσαμε".

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι αυτό που κάνω με ζημιώνει και οτι χάνω έτσι. Και οτι καλύτερα να μιλάω ανοιχτά και θαρρετά. Μωρ' τι μας λες; Τελευταία φορά που μιλησα ανοιχτά ήταν το 2002 και τότε με δείρανε. Ε, ντάξει δεν είναι ακριβώς έτσι, οκ, αλλά το να μιλάω ανοιχτά δεν έχει εξυπηρετήσει όσο θα έπρεπε. Έχω πληγώσει πολλούς ανθρώπους επειδή είπα αυτό που ήθελα και ακόμα περισσότερο έχω πληγωθεί εγώ επειδή ξεκίνησα να λέω αυτό που σκέφτομαι. Οπότε, ναι, δεν έχει άδικο εδώ η κυρία αλλά είναι στην καλύτερη αντιδιαλεκτικό να με κατηγοράει χωρίς να παίρνει υπόψη της την ιστορία και τα κατάλοιπα αυτής. Ναι, σε είπα αντιδιαλεκτική. Πως νιώθεις που σε βρίζω;

Και έρχεται η κάθε κυρία  με φόντο την Αθήνα

να μας μιλήσει για ώρες για το τι πάει στραβά με μας. Μωρ' τι μας λες; Λες και δεν ξέραμε. Λες και ήταν δύσκολο να φανταστώ μια πραγματικότητα όπου θα ειμαι ειλικρινής, ανοιχτός, ξεδιάντροπος (με την καλή έννοια) και θαρρετός.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

και φεύγει μετά από λίγο αφού μας καταλόγισε εγκλήματα που σε άλλες χώρες θα ήταν αιτίες εκτέλεσης. Πετάει το σπόρο, την ιδέα, δίνει μια ιδέα του τι θα ακολουθούσε, πάει το 8 στο 100 και μετά κατεβαίνει με λίγη βοήθεια από τη σκηνή για να πάει σπίτι της, χαλαρά σαν να μη μας καταβαράθρωσε. Μωρ' τι μας λες;

Δεν σε ακούω καν μωρή από την κορυφή που κάθομαι μόνος μου.
Όσο κι αν δε σ' ακουώ όμως
τα κείμενα μου θα είναι για σένα,
τα ραπς μου θα είναι για σένα,
τα αστεία μου θα είναι για σένα,
και κυρίως,
το κνίφελ που θα παίζω,
αυτό θα είναι για μένα.
Για να μη βαριέμαι

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Ε λοιπόν, δεν κατάλαβα τίποτα

Και οι ανέσεις κάποτε τελειώνουν.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή θα τελειώσει.

Και η δουλειά κάποτε τελειώνει.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή θα τελειώσει.

Και η αμάθεια κάποτε τελειώνει.
Όταν μαθαίνεις.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή έμαθες.
Ή θα τελειώσει.

Μην ξεχνάμε.
Γιατί εγώ δεν το ξεχνώ.
Πως όσοι με γνωρίζουνε καλά.
Δεν είναι πουθενά εδώ κοντά να τους ρωτήσεις.
Τι συμβαίνει με την άνεση,
ή με τη δουλειά,
ή όταν με μάθεις.

Μόνο εμένα μη ρωτήσεις.
Ξέρω.
Αλλά θα σου πω ψέμματα.

Έχω και δικούς μου σκοπούς.

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Τα κεκτημένα μας

https://www.youtube.com/watch?v=kpeA9nU6b60

Τα κεκτημένα μας.

Τα κεκτημένα μας είναι:
τα ραπ πάρτι μας,
τα τραγούδια που παίζουν εκεί,
τα μπουξ ντελούξ κι ας μην παίζουμε τόσο συχνά πια,
η καλή γεωγραφία από τις ατελείωτες βόλτες, τα ατελείωτα πάρτυ, τα ατελείωτα σπίτια που επισκεφτήκαμε,
οι ολυμπιακοί στην Σπιάτζα,
οι φωτιές στη Σπιάτζα,
οι φίλοι μας που τους φέρνουμε παντού όπου χωράνε,
ή τους φέρναμε γιατί δεν έχουμε τόσους φίλους πια,
τα σπίτια σε ξένες πόλεις όπου υπάρχουν ακόμα λίγοι που θα μας φιλοξενήσουν άμα το ζητήσουμε,
το να πηγαίνουμε για μπάλα ή για μπάσκετ,
το να τσακωνόμαστε συχνά,
το να χωρίζουν οι δρόμοι μας και να στεναχωριόμαστε,
το να κοιμόμαστε μαζί και να μην κάνουμε σεξ πάντα,
ή ποτέ,
το να ερωτευόμαστε μεταξύ μας,
το να μισιόμαστε μεταξύ μας,
το να μην έχουμε μας πια,
τα καλωσορίσματα του κ. Δημήτρη και της κ. Ιωάννας,
τα ψησίματα χωρίς λόγο και να πληρώνουμε τα κέρατα μας,
οι πεζοπορίες μας,
τα αμάξια που μας πηγαίνουνε παντού πια,
δεν παίρνουμε και τόσα λεωφορεία πια, το 'χω προσέξει,
τα πάρτυ που δεν κάνουμε και τόσο συχνά αλλά είναι πετυχημένα,
οι ιδέες που μένουν στα χαρτιά αλλά είναι καλές,
και τόσα άλλα.

Αυτά τα κεκτημένα κινδυνεύουν να χαθούν. Κατακτήθηκαν με αγώνα, με στεναχώριες, με τσακωμούς, με κρίσεις, με φωνές, με λίγο αίμα ίσως, με αρρώστιες και τραυματισμούς, με εμετούς και αδιαθεσίες, με πληγές που φαίνονται και γιατρεύονται και με πληγές που δε φαίνονται και δεν γιατρεύονται, με βίντεο από βλακείες, με ατελείωτες λέξεις και μηνύματα, με αγάπη και συμπάθεια και μίσος και ανέχεια και κούραση και ατελείωτα τζάουλ χαλασμένης ενέργειας.

Και όμως θα χαθούν. Κι έχω μείνει άφωνος από τη σπατάλη, από τις αναμνήσεις στη θέση των πράξεων, από το παρελθόν στη θέση του παρόντος και του μέλλοντος. Χάνονται, γλιστρούν και ίσως βρεθούν άλλες, ίσως όχι, ίσως πάμε κι άλλα ταξίδια, ίσως όχι. Μάλλον όχι.

Μου λένε πως είμαι για να ζω στο παρελθόν. Υπάρχει λόγος για αυτό κι ας είναι λάθος. Αγαπιόμασταν τότε σαν τρελοί ξέρεις.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια

Το να καταλήξω μαζί σου μοιάζει μια διαδρομή από ατελείωτους σκόπελους που πρέπει να τους αποφύγω έναν έναν και τελικά να φτάσω εκεί για να δω αν θέλω τελικά να μείνω εκεί που έφτασα.

να σε γνωρίσω
να σου μιλήσω
να βγουμε
να μη βαρεθείς
να μη βαρεθώ (αν και δε βαριέμαι)
να φιληθούμε
να μας αρέσει
να θέλουμε κι άλλο
να πάρουμε κι άλλο

μέχρι να κουραστούμε

δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο να είμαι μαζί σου. Θα έπρεπε να είναι εύκολο σαν κατολίσθηση σαθρής πλαγιάς αφού πετάξουμε μια πέτρα για να δούμε τις πέτρες να κυλούν.


Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=jsxFliTpMLo

fail

νέα προσπάθεια

fail

νέα προσπάθεια

fail

Λέξεις όπως: περιμένω, νομίζω, βγαίνω, ψήνω-ψήνομαι, σχόλιο-σχολιασμός

με κουράζουν. οι λέξεις "με κουράζουν" με κουράζουν. Βασικά δε με κουράζουν, τις βαριέμαι. Βαριέμαι τους φθόγγους της ελληνικής γλώσσας, βαριέμαι το λεξιλόγιο, να επαναλαμβάνονται όλα ξανά και ξανά, δεν λέμε τίποτα καινούργιο, δεν παίρνω πρωτοβουλίες ή αν παίρνω αποτυγχάνει ή λοιδορείται ή απλά περνάει στο ντούκου.

Και όχι, δεν παραπονιέμαι για τίποτα, αυτά είναι γεγονότα αρχίδι, δεν φοβάμαι κανέναν, μπορείς να μου φέρεις αντιρρήσεις αν έχεις.

Κι αν ακόμα το κρατάω βαρυσήμαντο για λίγους είναι γιατί δεν κρατάω τίποτα ουσιαστικά, αυτά τα κείμενα, αυτό το μυαλό και αυτό το σώμα απλά κρατιούνται από την αδράνεια της κίνησης που είχαν πιο πριν, σε λίγο, από την αντίσταση του αέρα ή την τριβή ή κάποια άλλη αντίθετη δύναμη θα σταμτήσουν να κινούνται,

γιατί βλέπεις ξέρω και φυσική και μέχρι να ανέβω ή να κατέβω ή να μην πάω πουθενά, μέχρι να μου φύγει αυτή η παράλογη επιθυμία να δω ανθρώπους που δεν έχω δουλειά να δω

μέχρι τότε

τίποτα

κουράστηκα, πω θεέ μου πόσο κουράστηκα από τις βλακείες

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τρεις προειδοποιήσεις

1.

Σταμάτα να καθυστερείς γιατί κάποια στιγμή, εκεί που όλα θα μοιάζουν χάλια, θα με θέλεις να σου υπενθυμίσω οτι υπάρχουν και χειρότερα και τότε θα είναι αργά. Δεν έχεις το τηλέφωνο μου, δεν έχω το δικό σου, δεν ξέρεις που μένω, δεν ξέρω που μένεις, όμως θα έρθει η στιγμή που θα μας φανούν χρήσιμες αυτές οι πληροφορίες. Σε προειδοποιώ, σταμάτα να καθυστερείς γιατί δεν θα υπάρχουν πάντα οι κατάλληλες συνθήκες για να (ξανά)υπάρξουμε μαζί.

2.

Σταμάτα να υπεκφεύγεις την κατάσταση που διαμορφώνεται. Σταμάτα να αποφεύγεις αυτό που πρέπει να γίνει, το ξέρεις πως πρέπει. Δεν θα μετανιώσεις για κάτι, κανείς δεν μετάνιωσε για κάτι που δεν ήξερε οτι μπορεί να συμβεί αλλά επειδή εγώ το ξέρω (μη ρωτάς πως, το ξέρω) στο λέω, κανόνισε, θα ζήσεις μια πολύ καλή ζωή, θα είσαι μια χαρά, αλλά αν μ' ακολουθήσεις θα είναι πολύ καλύτερα και για σένα και για μένα, δεν έχεις να χάσεις τίποτα πέρα από κάτι πολύ καλό και μη απαραίτητο.

3.

Σταμάτα να μην το παίρνεις απόφαση πως δεν αρκεί να στριμωχνόμαστε σε αίθουσες και να συζητάμε περί του οτιδήποτε έχει ειδωθεί από μηχανές, γιατί δεν αρκεί και το ξέρεις.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=3QqoczmIIDk

Η μέρα μου θα φτιάξει και θα χαλάσει με το φτιάξιμο και το χάλασμα μια μηχανής. Η μέρα μου θα είναι καλή ανάλογα με το πόστο μου. Αν είμαι στο τούνελ θα χαλάσει και η μέρα που θα το μάθω και η μέρα που θα το κάνω. Αν είμαι κάπου αλλού θα είναι καλύτερα αλλά όχι πολύ καλύτερα. Εν τέλει η μέρες μου θα είναι χαλασμένες όσο κάνω αυτό που πρέπει κάποιος να κάνει.

Οι συνάδελφοι μου περνάνε κάποιες χαρές. Όταν πληρώνονται, όταν έχουν ρεπό, όταν έρχεται σαββατοκύριακο, όταν κόβει η μηχανή για καμιά ώρα. Όταν μοιράζονται αυτές τις χαρές τους μαζί μου η απάνηση μου είναι πάντα η ίδια: "Αύριο; Δεν θα έχεις να δουλέψεις ξανά αύριο;". Γιατί πάντα θα υπάρχουν μηχανές και θα χρειάζονται κόσμο να τις δουλεύει. Και δεν είναι κόλαση να δουλεύεις στις βιομηχανίες, όχι.

Όμως το αύριο είναι αύριο και η μέση μας πονάει συναδέλφισσες και συνάδελφοι γιατί η εταιρία δεν έχει λεφτά να πάρει παραπάνω προσωπικό, δεν έχει λεφτά να αγοράσει τα γαμοχαρτόκουτα για να μη βγάζουμε κήλες, δεν θέλει να βελτιώσει τις συνθήκες γιατί μετά μπορεί να καταλάβουμε οτι τις κρατάει κακές για κάποιο λόγο, κάποιο λόγο άσχετο με το δικό μας συμφέρον.

Και το αύριο είναι αύριο, η δουλειά μας είναι δουλειά, συγκεκριμένη, μετρήσιμη, αντικειμενική και ατσάλινα απτή, είναι το 1 και το 2, και θα την κάνουμε, πάντα την κάνουμε. Δεν είμαι γκρινιάρης στη δουλειά, δεν είμαι γκρινιάρης στο σπίτι, τι να εξηγήσω και τι να πω. Στους μεν τι να πω που κάνουν τα ίδια και χειρότερα από μένα και στους δε τι να πω που δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάω. Πονάει η μέση σου Γιώργο; Κι εμένα πονάει, τι θες τώρα; Λύπηση; Να σε αλλάξουμε πόστο; Γιατί, για να πονέσει του αλλουνού; Δε σ' αρέσει η δουλειά Γιώργο; Και σε ποιον αρέσει; Εσύ έχεις καλύτερα όνειρα από των συνάδελφών σου;

Δίκιο, δίκαια όλα (εκτός από την εταιρεία που δεν είναι δίκαιη)

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Τώρα δεν μπορείς να με παρασύρεις στις εσχατιές του κόσμου να σε δω. Έχω τη φωτογραφία σου.

https://www.youtube.com/watch?v=csr2IpL20Lo

Καθήμενος στην καρέκλα του υπολογιστή νιώθω τα σκουλήκια που υπάρχουν κάτω από το δέρμα μου να σαλεύουν. Και ενώ η συνειδητοποίηση οτι η σωματική μου ποιότητα πέφτει ραγδαία τα τελευταία χρόνια με χτυπάει σα βαριοπούλα στο κεφάλι, θλίβομαι. Και θλίβομαι. Και θλίβομαι.

Μέχρι τα τώρα ένα βασικό doctrine υπήρχε στον τρόπο ζωής μου. Να μαθαίνω πράγματα, να εκπαιδεύομαι, να βελτιώνομαι συνεχώς, εγκαφαλικά αλλά κυρίως σωματικά, γιατί σύντομα ή τέλος πάντων κάποια στιγμή θα χρειαστώ όλες τις δεξιότητες μου και τα σωμαντικά μου προσόντα για να είμαι ικανός και αποτελεσματικός σε... κάτι. Δεν ξέρω σε τι ακριβώς. Τώρα όμως που αντί να μεγαλώνει η ικανότητα μου στα πάντα, μειώνεται, και μειώνεται γρήγορα, σε σημείο που σε λίγα χρόνια δεν θα θυμίζω σε τίποτα αυτό το οποίο διαφήμισα και για το οποίο επένδυσα τόσα χρόνια τώρα, τώρα λοιπόν δεν ξέρω πια τι έχω να κάνω. Δεν μπορώ να γίνω πιο γρήγορος δυνατός και δεξιοτέχνης γιατί χάλασα, κάπου μέσα μου κάτι είναι χαλασμένο, όχι μεταφορικά, σωματικά, υλικά, είμαι ελλατωματικός τώρα, μπορώ μόνο να προσπαθώ να μη χαλάσω πολύ γρήγορα μήπως και προλάβω να χρησιμοποιήσω κάτι από αυτά που απέκτησα μέχρι να χαλάσω τελείως.

Αν δεν είμαι αυτός που μέχρι τώρα ήμουν, δεν είμαι τίποτα, γιατί τώρα είναι αργά να ξαναχτίσω κάτι από την αρχή, μπορώ μόνο να συντηρήσω τα χαλάσματα, και να περιμένω να περάσει ο καιρός μέχρι να μην έχει σημασία τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Να φτάσω στο σημείο της συντήρησης της ζωής χωρίς σκοπό, χωρίς σχέδιο.

Είναι εμετικά αηδιαστικό που έχω εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο. Αν με γνώριζα θα με άφηνα αδιάφορο και αν γινόταν επανάσταση θα με σκότωνα γιατί δεν θα προσέφερα τίποτα. Αν έφτιαχνα ομάδα κρούσης θα με έβαζα τελευταίο να κουβαλάω τα πυρομαχικά και πάλι δεν θα ήμουν σίγουρος για την επιλογή μου. Αν ήμουνα τρελός από έρωτα μαζί μου θα απογοητευόμουν οικτρά. Αν έψαχνα κάποιον να ερωτευτώ θα με προσπερνούσα χωρίς δεύτερη ματιά. Αν ήθελα κάποιον να δουλέψουμε μαζί θα με απέλυα μετά από μια βδομάδα. Αν ήθελα συμβουλές δεν θα με άκουγα γιατί δεν θα εμπιστευόμουν αυτά που λέω. Αν έψαχνα για φίλους θα με βαριόμουνα γρήγορα.

Και τα μόρια πάλλονται, τα ρολόγια τρέχουν, οι τραυματισμοί μου παραμένουν, η γη γυρίζει γύρω από τον άξονα της, οι άνθρωποι μετακινούνται, τα δευτερόλεπτα τρέχουν, οι φίλοι μας πηγαίνουν να βρουν καλύτερο μέλλον αλλού.

Θα στεναχωριόμουν πάρα πολύ αλλά καταλήγω απλά να τα παρατάω, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, να τα αφήνω να φύγουν όλα προς τα πέρα, ο κόσμος να προχωράει παραπέρα. Θέλει πάρα πολλή προσπάθεια είτε να τα ακολουθήσω είτε να τα κρατήσω κοντά μου.

Είναι πιο εύκολο να καίω τις γέφυρες μου παρά να χτίζω (ή να επιδιορθώνω) καινούργιες.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=e7jQagVqcZw

Ποιος είναι ονλάιν και κοιτάει την κουκκίδα μου όπως κοιτάω κι εγώ τη δικιά του; Οι ταινίες που έχω δει λένε "κάποιος", ο ρεαλισμός που βιώνω χρόνια τώρα, πιο πολλά από τις ταινίες που έχω δει λέει "κανείς ή ακόμα κι αν κοιτάει κάποιος δεν θα το μάθεις ποτέ". Και κάποιες μέρες είμαι οκ μ' αυτό, μπορώ να το αντιπαρέλθω. Σήμερα, όπως θα μάντευε κανείς, δεν είναι μια από αυτές τις μέρες.

Γιατί κοιτάω την κουκκίδα σου, ή το ηλεκτρονικό σου νικνεημ, ή τον αριθμό σου στο τηλέφωνό μου και δεν μπορώ να παρατήσω για άλλη μια νύχτα τα πάντα και να κοιμηθώ ήσυχος. Κοιτάω κάθε τρόπο που υπάρχει πια για να επικοινωνούμε και σκέφτομαι να τον λειτουργήσω, να σε τσιγκλήσω, να επιτεθώ αντί να ενισχύσω τις αμυντικές μου θέσεις, τόσοι τρόποι να επιτεθείς κι όμως, η επίθεση πια μοιάζει κάτι τελείως ψεύτικο, η άμυνα τελείως αδιάφορη και ο στρατός μου αφήνεται στο έλεος των ανέμων, βολοδέρνει από δω κι από κει χωρίς σκοπό, χάνοντας μεγάλο μέρος από το αξιόμαχό του.

Γενικά ναι, είμαι στρατόκαυλος, ξεπέρνα το.

Τι έλεγα; Α, ναι, για το πόσους πολλούς τρόπους έχουμε για να συνδεθούμε. Και πόσο δύσκολο εν τέλει γίνεται να συνδεθούμε όντως. Όσο πολλαπλασιάζονται οι τρόποι λιγοστεύει η σύνδεση. Έτσι νιώθω και δεν ξέρω αν φταίω εγώ ή τα υπόλοιπα. Αν είχαμε μόνο ένα σημείο στην Αθήνα ή κάπου για να βρεθούμε και μια ημέρα για να πετύχουμε ο ένας τον άλλον εκεί, σίγουρα θα βρισκόμασταν και θα τα λέγαμε και θα συνδεόμασταν. Τώρα δεν μπορώ ούτε να τσατάρω μαζί σου καλά. Σαν να μπερδεύομαι με τόσες ευκαιρίες.

Θα έπρεπε να είναι πιο εύκολο και φταίω εγώ;

Μπορεί.

Τι έλεγα; Α, ναι, για το οτι θέλω να συνδεθώ με κάποιον. Μη σε ξεγελά το κάποιος, εννοώ κάποιον συγκεκριμένο, πάντα εννοώ κάποιον συγκεκριμένο. Θα έπρεπε ήδη να βλέπω τη Θηβών με κάποιον και να σχολιάζουμε τα πορτοκαλί φώτα της, θα έπρεπε ήδη να ξαπλώνουμε μαζί και να είμαστε δυστυχισμένοι μαζί αλλά δεν θα είμαστε δυστυχισμένοι αν είμαστε μαζί οπότε τι; θα είμαστε ευτυχισμένοι μαζί; αυτό αποκλείεται, εγώ μπορεί, εσύ αποκλείεται, σε έναν κόσμο που υπάρχει τόσος μεγάλος ανταγωνισμός και το μεγάλο μου ατού είναι ψευτοκαλλιτεχνίες, μουσικό γούστο αμφιβόλου ποιότητας και ευφυία του μετρίου τα πράγματα είναι δύσκολα.

Σε έναν κόσμο που υπάρχουν όμορφοι και άσχημοι, αυτός που στέκεται αδιάφορος σαν λευκή Α4 δεν πάει πουθενά.

Από μένα εξαρτάται;

Τι έλεγα; Α, ναι, γαμιέστε.