Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Άλλο ένα κείμενο για τη Μαρίτα

Έχετε παρατηρήσει (εσείς οι πολλοί που διαβάζετε) οτι πιο συχνά τελευταία αναφέρομαι σε πρόσωπα με το όνομά τους; Δεν το έκανα παλιά γιατί ήθελα να έχει μυστήριο αλλά και γιατί δεν ήθελα να εκθέσω κάπως μερικούς για τους οποίους έγραφα. Τη Μαρίτα την αναφέρω ονομαστικά πια καθώς 99% έχει σταματήσει να διαβάζει και αυτή και οποιοσδήποτε γνωστός της.

Άρα λοιπόν αγαπητή μου, να άλλο ένα κείμενο για σένα. Και ελπίζω να μην το δεις και ποτέ, δεν έχει τίποτα καλό για σένα εδώ.

Θυμάμαι να έχω χρεωθεί από σένα 16 γραμμές. Τις είχα ξεχάσει; Όχι. Τις είχα αμελήσει; Μπορεί. Ήρθε η ώρα να τις ξεπληρώσω όμως. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

1ξεκινώντας τις γραμμές μου θα σου θυμίσω το πάρτυ με το Σάμυ
2και τις γραμμές που γράψαμε μαζί εκείνο το βράδυ
3μετά εγώ συνέχισα μόνος μου αν θυμάμαι σωστά
4εσύ πήρες τις γραμμές μου και τις φίλησες
5εγώ πηρα τις γραμμές μου και σε φίλησα
6και μετά, που τελειώσαν τα φιλιά
7οι γραμμές συνέχισαν για λίγο, όχι αμείωτες
8μέχρι που τελείωσαν οι γραμμές
9γιατί τελείωσαν οι αναγνώσεις σου
10να όμως που τώρα ξαναρχίζουν
11γιατί το ξέχασες εσύ μα το θυμάμαι εγώ
12δε φοβάμαι κανέναν, δε φοβάμαι κανέναν
13Μαρίτα δε φοβάμαι να γράψω γραμμές
14και ας μην είσαι εκεί για να τις δεις
15είναι κρυφή ικανοποίηση, ένοχη απόλαυση
16οι δεκαέξι μου γραμμές που σου χρωστάω

16+1και όταν ξεπληρωθεί το χρέος μου
16+2για τους υπόλοιπους μιλάω
16+3θα φτιάξω νέα χρέη
16+4να έχω να πληρώνω μέχρι το τέλος
16+5αυτή είναι η παρακαταθήκη της Μαρίτας
16+6συγγνώμη αν σε πειράζει, αν σε πονάει, αν χέστηκες
16+7αλλά είναι πια γραμμένο με ανεξίτηλα μελάνια
16+8γραμμένο σε σένα, γραμμένο σε μένα
16+9γραμμένο για σένα, γραμμένο για μένα
16+10να θυμάσαι τις γραμμές μου μωρή
16+11αυτό θέλω από σένα και μόνο

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

επιρρεπής στην αλαζονεία, μεγάλο μου ελάττωμα

https://www.youtube.com/watch?v=gMChIaIH120

Ησυχία. Τώρα έχει λίγο ησυχία. Κανά μισάωρο ησυχία. Αρκεί.

Αν καθίσεις τελείως ακίνητος, αν εκραγείς προς τα μέσα σιωπηλά, αρκούν και μερικά δευτερόλεπτα για να μπορέσεις να ανασυγκροτηθείς. Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα. Είναι σχετικός ο χρόνος όταν τρελαίνεσαι.

Ορκίζομαι και υπόσχομαι και λέω πρέπει και ποτέ πιο συχνά απ' όσο θα έπρεπε (ωπ)

Δεν φοβάμαι να πω αυτές τις λέξεις ή να δεσμευτώ. Όχι γιατί πάντα θα καταφέρνω να κάνω αυτό που υπόσχομαι. Αλλά γιατί είναι μια λέξη σαν όλες τις άλλες η υπόσχεση, ή ο όρκος (όρκος σε τι μωρέ;) ή το ποτέ ή ακόμα χειρότερα το πάντα. Μπορείς να πεις ο,τι θες. Σε κάποια χρόνια θα είσαι νεκρός και σε κάποια παραπάνω αυτοί που ορκίστηκες σ' αυτούς, αυτοί που τους υποσχέθηκες, αυτοί που τους είπες πάντα και ποτέ, επίσης. Δεν έχει τόση σημασία σε ποιον θα υποσχεθείς και τι.

Δεν έχει σημασία τίποτα, μονο αυτό που θέλω εγώ να έχει σημασία. Κι εγώ σου ορκίζομαι γιατί θέλω να με πάρεις στα σοβαρά και σου υπόσχομαι γιατί θέλω να νιώσεις οτι μετράει για μένα αυτό και λέω ποτέ γιατί δεν θέλω να γίνει και λέω πάντα γιατί θέλω να γίνει. Ο,τι είναι να γίνει. Το σημαντικό είναι οτι δε φοβάμαι να σπάσω υποσχέσεις ή να δώσω υποσχέσεις. Γιατί τότε απλά βγάζω την ουρά μου απ' έξω. Υποσχέσου, σπάσε την υπόσχεση σου και ανέλαβε την ευθύνη αυτού του σπασίματος. Μην κρύβεσαι πίσω από τη μη υπόσχεση, κανείς δε νοιάζεται στ' αλήθεια για το τι είπες, όλοι θα νοιαστούν μόνο για το τι έκανες.

Δεν σου αρέσουν οι δηλώσεις; Μα οι δηλώσεις είναι απλά αυτό, δηλώσεις, τις κάνεις δεν τις κάνεις, μονο αν τις πραγματοποιήσεις θα μετράνε έτσι κι αλλιώς. Θα μου πεις, δημιουργείς προσδοκίες. Μα αυτό δε γίνεται μόνο με δηλώσεις. Και προσδοκίες υπάρχουνε πάντα. Και θα απογοητεύσεις είτε το πεις είτε όχι. Απλά εσύ δεν θες να νιώσεις υπεύθυνη μετά, δεν θες στο δικαστήριο να βγουν και να σου πουν οτι "να, είχες πει αυτό τότε". Το πεις δεν το πεις ειναι το ίδιο κάποιες φορές. Πολλές φορές.

Κρύψου λοιπόν πίσω από τεχνικά ζητήματα και απόφυγε την ουσία, η εθελοτυφλία είναι πολύ κοινό ανθρώπινο γνώρισμα. Ειδικά αυτών που φοβούνται να εξηγούνται γιατί κάνουν συνέχεια λάθη. Δεν βγαίνω απ' έξω γιατί δεν είμαι και ο πιο ανοιχτός ή ειλικρινής ή κάτι.

Με σένα είμαι όμως. Δεν έχω τον παραμικρό φόβο για το μέλλον, γιατί, αν το αφήσεις να συμβεί, τότε είναι ήδη προδιαγεγραμμένο. Δεν φοβάμαι τους σεισμούς που θα έρθουν γιατί δε φοβάμαι την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων αν είναι να φέρει επαναστατικές καταστάσεις. Δεν φοβάμαι την εξέλιξη ακόμα κι αν χαθούνε τόσα είδη στην πορεία, ακόμα κι αν χαθώ εγώ στην πορεία. Και είναι φυσική εξέλιξη αυτό που εμποδίζεις να συμβεί. Ευτυχώς δεν θα το έχω εγώ βάρος στη συνείδηση μου.

Και θα μιλούσα για ώρες ακόμα για αυτό, μου αρέσει να μιλάω, μου αρέσει να μιλάω για σένα. Δε χρειάζεται, η ουσία της κριτικής μου είναι στα παραπάνω. Σκέψου τα, μην τα σκεφτείς, το κρίμα στο λαιμό σου και στο λαιμό κάθε γαμημένου φοβιτσιάρη που στέλνει τους γενναίους να πεθάνουν. Εγώ πηγαίνω μπροστά κι εσύ ακολουθάς, να το θυμάσαι.

Αλλά είμαι τόσο κουρασμένος, τόσο μα τόσο κουρασμένος.

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Άκουσε με αν το αξίζω κι αν δεν το αξίζω άστο

Περιμένοντας

καμιά λογική στο να περιμένεις όταν αυτό που περιμένεις θα συμβεί έτσι κι αλλιώς

άρα τι περιμένω;
άρα τι περιμένεις;

αυτό εδώ θα είναι απόδειξη πέρα από κάθε αμφιβολία για το πότε ήξερα τι θέλω να κάνω πριν στο επικοινωνήσω. Επειδή μπορεί να ρωτήσεις δηλαδή, θα σου δείξω, αντί για ισχυρισμό, την ημερομηνία αυτού του κειμένου. Κι έτσι θα ξέρεις οτι 48 ώρες ήταν αρκετές.

Αλλά

επειδή δεν είμαστε ίδιοι (ή μήπως είμαστε;) θα καταλαγιάσω την ορμή μου και θα χαλαρώσω γράφοντας κειμενάκια μέχρι να γίνει το μυαλό μου πολτός, ανίκανο να σκεφτεί το οτιδήποτε άλλο,

όμως τότε ίσως να είναι αργά
τότε μπορεί να έχουμε ήδη αποτύχει

δεν ξέρω. Από μικρός έχω μάθει οτι η καθυστέρηση είναι κακό πράγμα. Εκτός βέβαια αν θες να κάνεις παιδιά. Από την άλλη και η βιασύνη είναι κακό πράγμα συνήθως. Καλύτερα νωρίς ή καλύτερα αργά; Για μένα καλύτερα νωρίς. Το αργά δε διορθώνεται ποτέ. Το νωρίς, ποιος ξέρει; Πως γίνεται να καταλήγουμε ξανά στο χρόνο;

Πάντα πιστεύουμε οτι έχουμε παραπάνω χρόνο απ' όσο έχουμε στ' αλήθεια, είναι ανθρώπινο ελάττωμα. Αλλά εσύ δεν είσαι άνθρωπος. Ούτε κι εγώ αυτές τις μέρες.

Πάλι δεν καταλαβαίνω.



Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Οι συμφωνίες μας κάνουν τον κόσμο να γυρίζει

και γυρίζει
και πηγαίνω στη δουλειά
δώδεκα ώρες μετά κι ακόμα γυρίζει
δεν θα έπρεπε να έχει σταματήσει;
οι συμφωνίες μας κάνουν τον κόσμο να σταματά

σταμάτησε ο αέρας να μυρίζει σκόνη στο δωμάτιο
και τα παπούτσια μου δεν είναι πια απλά εργαλεία
είναι δύναμη από πολυεστέρα
ή όπως διάολο λέγεται το υλικό τους

σηκώνομαι και αλλάζει ο καιρός
καθίζω και σου γράφω πως σε θέλω
ποιητικά
και με αμφιβολία όμως μαζί
μου λείπεις όντως ή έχω ανάγκη απ' τα πριν
να παίξω κάτι σχολικό για να ξυπνήσω
απ' την ενηλικίωση;

δεν το γνωρίζω
μα αν δεν σε ακουμπήσω
δεν θα το μάθω και ποτέ
η συμφωνία μου μαζί σου ήταν κομπλέ
μέχρι να σηκωθώ και να ξυπνήσω
δεν το γνωρίζω

ούτε το ένα ούτε το άλλο
ρομαντικός στα εικοσιεφτά
γελάει ο κόσμος
αν ήμουνα 15 χρόνια μικρότερος
θα ήταν η κατάλληλη στιγμή
μα κάλλιο αργά παρά ποτέ
ή μήπως κάλλιο αργά παρά αργότερα;

βαρέθηκα ήδη να μιλάω για σένα
βαρέθηκα ήδη να μιλάω με σένα
βαρέθηκα ήδη
θέλω να πιάσω τα μέλη σου σφιχτά
σαν να με απειλούνε
και να τα θρυμματίσω από τη δύναμη που μάζεψα ως βιομηχανικός εργάτης

δεν είναι μεγάλη
είναι όση χρειάζεται για να σε σπάσω στα δύο
και να σε ξανακολλήσω
με μανία
με ηρεμία
και με γρηγοράδα

έχω μανία
έχω ηρεμία
και είμαι πάρα πολύ γρήγορος
πολύ πιο γρήγορος από σένα

μην το 'χεις και σίγουρο χαζή πως θα με παρατήσεις πρώτη

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

θερινοί έρωτες σε θερινά σινεμά με σένα, πάντα με σένα

Δεν μπορώ να επιτεθώ οπότε θα πρέπει να αμυνθώ

or something

άραγε θα με ξαναπάρεις τηλέφωνο να μάθεις τα νέα μου;
άρα ξέρεις οτι δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι ποτέ;
Σε αγαπώ και όσο μοιάζεις σε αυτή που αγαπώ από τότε που την είδα στη Βάρη με μαύρο φουστάνι θα σε αγαπώ και θα θέλω να σε φιλήσω όπου σε δω.
Κι έτσι δεν μπορούμε να γίνουμε φίλοι ποτέ.
πάει αυτό

next

όταν γνωριστήκαμε και μιλήσαμε δε μου έκανες εντύπωση γιατί ήσουνα πολύ όχι ο τύπος μου (και γιατί είσαι ποοοολύ λεπτή).
και όταν κατάλαβα οτι είσαι ο τύπος μου ήταν αργά και δεν κάνω τίποτα όταν είναι αργά, νομίζω έχω ξανααναφέρει για τις γέφυρες που προτιμώ να καίω.
άρα ούτε εμείς μπορούμε να είμαστε φίλοι όσα σινεμά κι αν πάμε, παρόλο που μουσικά τα πάμε πολύ καλά.
ε;
δεν τα πάμε πολύ καλά;
πάει κι αυτό

next

και όταν έβγαλες τα γυαλιά σου και με κοίταξες με υφάκι, και όταν ακούσα μπονιβέρ εξαιτίας σου (και τώρα αυτό ακούω) δεν θα πω πως τρελάθηκα (γιατί μέχρι να φιληθούμε - εντάξει να με φιλήσεις ΕΣΥ - δεν είχα τρελαθεί, ήμουν κουλ, στ' ορκίζομαι).
τώρα έχω τρελαθεί πιο πολύ γιατί βαριέμαι, αχ πως βαριέμαι, παρά γιατί είσαι ο έρωτας της ζωής μου, #νοτ.
όμως ούτε μαζί θα είμαστε φίλοι γιατί έχω κόψει τις φιλίες με γκόμενες και είσαι πολύ γκόμενα.
κανά σεξάκι όμως το 'κανα.
πάει κι αυτό.

next

και αφού με ρώτησες (γιατί εμένα ρώτησες κορόιδο), να ορισμένα πράγματα που θα θρέψουν τον εγωισμό σου (γιατί για αυτό ρώτησες κορόιδο)
γιατί μου αρέσεις;
πρώτον γιατί έχεις μικρά δόντια, σα μωρού
δεύτερον γιατί δεν ξέρεις να βάφεσαι
τρίτον γιατί έχεις ωραίο μαλλί
τέταρτον γιατί έχεις ωραία φωνή
πέμπτον γιατί δεν ξέρω γιατί
έτσι, λογαριασμό;
καλά με σένα προφανώς και δεν θα είμαι φίλος γιατί δεν έπαιξε και ποτέ αυτή η ιδέα στο κεφάλι μου
όχι οτι δε μετανιώνω για τις μαλακίες που ακολούθησαν αλλά
ξέρετε πως είναι αυτά τα πράγματα
πάει κι αυτό

next

προτελευταία είσαι εσύ και δεν θα σε ανέφερα γιατί δε χρειάζεται
είναι αυτό που λένε:
αν περνάς καλά δεν καταλαβαίνεις το πέρασμα του χρόνου
ή κάτι τέτοιο
έτσι κι εσύ
πέρασα καλά και δεν κατάλαβα πότε με πέρασες
δεν σε αναφέρω ποτέ σε τέτοια κείμενα γιατί σε τέτοια κείμενα μιλάω για κακά πράγματα και κακιές συνήθειες
είναι το μεγαλύτερο σου προσόν να ξέρεις
που δεν μπαίνεις ποτέ στα κείμενα μου
αλλά ούτε μαζί είμαστε φίλοι
κι εμείς ίσως και να μπορούσαμε
ξέρω γω;
τέλος πάντων
πάει κι αυτό

next

τελευταία λοιπόν, καθαρά τιμής ένεκεν
η αγαπημένη αυτού του μπλογκ (και λόγος ύπαρξης του άλλωστε)
και της ζωής μου
εσύ που δεν θα γινόμασταν φίλοι ακόμη και με πιστόλι στον κρόταφο
αν της προηγούμενης το προσόν ήταν οτι δεν την αναφέρω ποτέ εδώ,
εσένα είναι οτι υπάρχει αναφορά για σένα σε πάνω από το 70% των κειμένων
θες να το πάρεις για καλό;
θες να το πάρεις για κακό;
πάρτο όπως θες πάρτο όπως σε βολεύει
αφού ο,τι με βολεύει λέω
είναι αυτό που είναι
και είμαι αυτό που είμαι
(αφού δε σου αρέσω τότε μην ασχολείσαι για να βλέπουνε και κάποιοι ποιοι ξεκίνησαν το ραπ και από πότε)
πάει κι αυτό

next

ντάξει αυτά δεν έχω άλλα προς το παρόν

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Δε με προλαβαίνετε μου φαίνεται

Δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να μείνω ξύπνιος
Δεν μπορώ να σου μιλήσω και δεν μπορώ να μη μιλάμε
Δεν μπορώ να σε σκεφτώ και δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι
Δεν μπορώ να ισορροπήσω και δεν μπορώ να πέσω κάτω
Δεν μπορώ να ακούσω μουσική και δεν μπορώ την ησυχία
Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου αλλά με τσούζουν ανοιχτά
Δεν μπορώ να γίνω πιο καλά αλλά χειρότερα δε γίνεται
Δεν μπορώ να σταματήσω αλλά όσο προχωράω μπουρδουκλώνομαι
Δεν μπορώ να πάω για δουλειά αλλά θα πάω
Δεν μπορώ να φάω κι όμως όλο μπουκώνομαι
Δεν μπορώ να γδαρθώ αλλά είμαι γεμισμένος πληγές
Δεν μπορώ να γίνω αυτό που θες αλλά δεν ξέρω και τι θες
Δεν μπορώ να ορμήσω στα τυφλά αλλά ορμάω ο βλάκας
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σένα αλλά όλο γράφω για σένα
Δεν μπορώ να σου εξηγήσω και για αυτό δεν πρόκειται να καταλάβεις
Δεν μπορώ να μη θες να καταλάβεις αλλά δε θες
Δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να μένω ξύπνιος
Δεν μπορώ να σου μιλήσω και δεν μπορώ να μη μιλάμε
υπνωτικά
ένα τηλέφωνο

έναν ψυχολόγο
να μου λύσει τα προβλήματα
να πάω και να του πω, να, πάρε τα λεφτά μου, λύσε με τώρα, κάνε με καλά
και θα μου πει δεν πάει έτσι
και θα του πω τότε τι χρήση έχεις;

ούτε εκεί προκοπή
πουθενά προκοπή
μόνο για ύπνο θέλω να πηγαίνω τελευταία

δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να μένω ξύπνιος
δεν μπορώ να σου μιλήσω και ευτυχώς δε φταίω εγώ
γιατί το ξέρετε άλλωστε
οι τύψεις θα με φάνε

φέρτε μου λεφτά, κάντε με πλούσιο

ΞΕΡΩ ΞΕΡΩ ΞΕΡΩ ΞΕΡΩ

Όσο κι αν νομίζεις οτι το κρύβεις καλά, εγώ το ξέρω. Όσο κι αν πιστεύεις οτι μπορείς να με αποφύγεις εγώ το ξέρω. Ξέρω, ακόμα και με μια λέξη σου για στοιχείο, ξέρω, ακόμα και από έναν τόνο φωνής διαφορετικό, ξέρω. Όταν υπάρχει κάτι να ξέρω, το ξέρω.

Μην είσαι ανόητο. Δεν μπορείς να συγκριθείς μαζί μου.

Σε άλλα νέα

τι θέλω να κάνουμε μαζί:

1) να ακούμε την ίδια πλέυλιστ και να νιώθουμε τα ίδια πράγματα. να τη βάλουμε να παίζει ταυτόχρονα, να κάνουμε βόλτα με τα ποδήλατα μας και να κοιτιόμαστε και να καταλαβαίνουμε μαζί τη μουσική σαν ένας, να περνάμε από τους δρόμους τη νύχτα και να νιώθουμε το ίδιο
2) να περπατάμε μαζί και να μη μιλάμε καθόλου γιατί θα αρκεί που θα βρισκόμαστε σε απόσταση αγγίγματος (σπόιλερ)
3) να κοιμόμαστε μαζί και να φωτίζει το πρόσωπό σου το φως απ' τη Θηβών και να βλέπουμε ο ένας στον άλλον την ίδια πορτοκαλί απόχρωση
4) να μη ντρέπομαι που σε κοιτάω έντονα για να χορτάσω την εικόνα σου γιατί θα κάνεις το ίδιο

και άλλα τέτοια σιχαμερορομαντικά

Στα προηγούμενα νέα

τι ξέρω:

1) οτι είστε προδότες
2) όλοι
3) με πληγώνει πολύ
4) αλλά θα μάθω να σας ξεχνάω πιο γρήγορα απ' όσο με προδίδετε
5) τα ψέμματα τελειώσανε
6) τα ψέμματα τώρα αρχίζουν
7) οτι θα έρθει η στιγμή που θα σπάσω την υποσχεση μου στη Μαρίτα και θα ξαναρχίσω να λέω ψέμματα

Ξέρω ξέρω ξέρω ξέρω

ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι

και τις υπόλοιπες εποχές

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Κρυφά νοήματα, κρυφά συναισθήματα, κρυφά ταξίδια

Μου λείπεις κάπως σήμερα το βράδυ. Όχι εσύ τόσο όσο το πως με κάνεις να νιώθω. Και μέχρι να πέσω για ύπνο γιατί είμαι και πρωί αύριο θα περιγράψω πως με κάνεις να νιώθω για να μπορέσω να σκεφτώ κάτι άλλο μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Κάποιες φορές με κάνεις να μη με νοιάζει τι θα συμβεί μετά. Ποτέ άλλοτε δεν το νιώθω αυτό παρα μόνο όταν είμαι με ανθρώπους σαν και σένα. Όχι οτι έχεις κάτι το ιδιαίτερο, δεν είσαι πιο ιδιαίτερη από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ξεφεύγω συνεχώς από το θέμα μου.

Δεν καταλαβαίνω τι θέλω να πω.

Δεν καταλαβαίνω τι θέλω να σκεφτώ.

Δεν καταλαβαίνω τι θέλω να κάνω.

Είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου, δεν είμαι σίγουρος για όλους τους υπόλοιπους. Με μισούνε; Με αγαπούνε; Με συμπαθούνε; Με βαριούνται; Με θέλουνε; Δε με θέλουνε; Δε μου λένε. Ποτέ δε μου λες τι ισχύει από όλα αυτά. Πρέπει λέει να τα καταλαβαίνω και να μη ρωτάω. Γιατί τότε θα φανώ σαν να τα ζητάω. Μα τα ζητάω όντως. Και όσο δε ρωτάω και όσο καταλαβαίνω, άλλο τόσο πρέπει να εξηγώ γιατί οι άλλοι δεν καταλαβαίνουνε.

Είναι τόσο κακό που δεν καταλαβαίνω; Είναι τόσο ξενέρωτο; Αναρωτιέμαι αληθινά. Εμένα θα μου φαινότανε αστείο αν το έκανε κάποιος άλλος. Και θα τον συμπαθούσα για αυτή του την δυσκολία. Και ίσως να τον αγαπούσα και λίγο. Αλλά εγώ πιστεύω ακόμα σε επαναστάσεις και στο να δίνεις τη ζωή σου για κάτι. Είμαι σίγουρα λίγο πίσω σε κάτι τέτοια.

Εγώ πάντως είμαι σίγουρος. Και με αγαπώ και με συμπαθώ και με θέλω. Με τόσους ανθρώπους νιώθω παρόμοια, με τόσους ανθρώπους συνδέομαι αλλά μοιάζουμε ποτέ να μη συναντιόμαστε στα συναισθήματα μας. Πάλι δεν το καταλαβαίνω. Αυτό δεν το καταλαβαίνω με τίποτα. Πως γίνεται να μη με θες, όχι το Σάββατο, αλλά οποιαδήποτε ημέρα; Δεν παραπονιέμαι καν, απλά δεν μπορώ να το καταλάβω. Και θα με ρωτήσει κάποιος. Εσύ δηλαδή τους θες όλους; Συνήθως ναι, τους θέλω. Έχω τόσο μεγάλη ανάγκη που θέλω όσα περίσσότερα μπορώ να βρω; Ή έχουν οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες τόσο μικρή ανάγκη που διαλέγουν και απορρίπτουν και εξετάζουν και βαριούνται και φεύγουν; Πάλι αναρωτιέμαι. Πάλι δεν καταλαβαίνω.

Έλεγα στην αρχή οτι μου λείπει να νιώθω έτσι. Και δεν είναι και δικιά σου ευθύνη, ή κανενός for that matter. Και η ΕΣΣΔ μου λείπει αλλά δεν σκοπεύω να ρίξω ευθύνες (όχι απο εδώ τουλάχιστον). Φαντάζομαι το νόημα αυτού του κειμένου είναι - ναι μάλλον δεν έχει νοημα αυτό το κείμενο, φαντάζομαι μου λείπουν κάποια συναισθήματα και είπα να στο πω για να μου φύγει κάπως η θλίψη.

Έφυγε;

Ε, λίγο ναι βασικά.

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

μέχρι να φύγει

Music is the answer
To your problems
Keep on moving
Then you can solve them
If you feel
That you can't take no more
And you feel
Like heading for the door
Then keep on dancing
And prancing
Grooving
Keep on moving
Flying
Stop your crying
Choosing
While you cruising
Music is the answer
To your problems
Keep on moving
Then you can solve them
At twelve midnight
I've been waiting for you
So don't forget what you have to do


Not everyone understands music
Not everyone understands dancing
Not everyone understands moving

ανδενμπορώνατοσκοτώσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατουφωναξωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοτρομάξωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοαηδιάσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοξεχάσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοαγνοήσωκαιναφύγεικαιδενμπορώναβρωκάτιάλλογιαναφύγεικαιδενμπορώνατογράψωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοδιαβασωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοδαγκώσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοξεσκίσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατουμιλησωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοταίσωγιαναφύγεικαιδενμπορώνατοπιωόλογιαναφύγεικαιδενμπορώνατοσυζητήσωγιαναφύγεικαιδενμπορώναπεριμένωναφύγεικαιδενμπορώνααντέξωμέχριναφύγεικαιδενμπορώναξεκολλήσωμέχριναφύγει

θα πρέπει να το χορέψω μέχρι να φύγει

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Πότε μαχαίρι χέρι με χέρι, θα τσακωθούμε

Ποτέ δε φοβόμουν να πληγωθώ. Είτε έπαιζα ποδόσφαιρο, είτε έπαιζα γενικά, είτε κάναμε ακροβατικά, είτε δοκιμάζαμε κάτι καινούργιο, είτε ερωτευόμουν, δεν το φοβόμουν. Ή ίσως δε σκεφτόμουν ποτέ οτι θα χτυπήσω. Αλλά και να χτυπούσα, το φχαριστιόμουνα πολύ. Ήταν πολύ ερεθιστικό να βλέπω τις πληγές μου, με έκανε (και με κάνει) να νιώθω πιο ζωντανός, να έχω μια απόδειξη οτι προσπάθησα για κάτι. Άλλωστε τίποτα δε σε συνεφέρει πιο καλά από την απώλεια, είτε αίματος είτε κάποιου άλλου υγρού είτε γενικά.

Ακόμα δε φοβάμαι. Αλλά αυτό δε σημαίνει οτι γουστάρω να το παθαίνω. Δεν παίζω μπάλα με την ελπίδα να βγάλω αίμα (εγώ) αλλά με την ελπίδα να παίξω καλή μπάλα. Και είμαι διατεθειμένος να χτυπήσω για αυτό. Σε άλλες κατηγορίες και δραστηριότητες είμαι διατεθειμένος να χτυπήσω πολύ, να φτύσω αίμα που λένε ή να φτύσω αίμα κανονικά και να τα καταφέρω. Στη δουλειά μου το κάνω κάθε μέρα. Και οι συνάδελφοί μου φυσικά. Και οι περισσότεροι εργαζόμενοι φυσικά.

Πολλοί άνθρωποι, και τελευταία κάποιοι συγκεκριμένοι, έχουν παρεξηγήσει την προσπάθεια μου να αποφύγω τις πληγές ως φόβο. Μάθετε λοιπόν πως, όπως λέμε και στη δουλειά για το τούνελ, δε φοβάμαι ποτέ. Ή πιο σωστά, φοβάμαι συχνά αλλά πάντα στο τέλος θα ξεπεράσω αυτό που πρέπει να ξεπεράσω. Μέχρι τώρα έστω, ποτέ δεν πάγωσα από φόβο και δεν έκανα αυτό που ήθελα, έστω και κουτσά. Ή μάλλον ψέμματα. Μια φορά πάγωσα. Αλλά αυτή την ιστορία την ξέρετε γιατί την ξέρουνε όλοι.

Και ισχύει οτι το να αποφεύγεις να πληγωθείς είναι ένα είδος φόβου. Όχι να κλαφτώ ή κάτι αλλά με πολύ δυσκολία κρατούσα τους επιδέσμους στις πληγές μου μέχρι τώρα και δεν είχα άλλη υπομονή να υπομείνω κι άλλες. Ήταν δύσκολο και ντάξει, μπορεί και να αμφέβαλλα λίγο για μένα. Μέχρι που κατάλαβα όμως οτι οι πιο πολύ επίδεσμοι μου είναι έτοιμοι να βγουν, οι πληγές έχουν αφήσει ουλές και καίνε που και που αλλά δεν αιμορραγούν πλέον. Άρα μπορώ να ξεκινήσω να πληγιαστώ ακόμα λίγο. Μπορώ να ξεκινήσω να παίζω πάλι μπάλα. Μπορώ να αρχίσω να παίζω με μαχαίρια πάλι.

Και ναι, ήρθε η ώρα να δείτε αισιόδοξο ποστ εδώ πέρα.

Πείτε αλληλούια και ευγνωμονώ τον Ιησού.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

this is NOT a drama queen's post

Προφανώς και θα έγραφα κάτι γιατί ας είμαστε κάπου αθρώποι.

ΑΛΛΑ

θα είμαι όσο το δυνατόν λιγότερο drama queen γίνεται

https://www.youtube.com/watch?v=KUeNXtgqzMw

και δεν θα πω τίποτα βασικά μόνο θέλω να απαντήσω σε μια ερώτηση που μου έκανες χτες όταν σε κάτσιασα. Δεν ήξερα καν οτι ξέρω την απάντηση μέχρι σημερα το βράδυ που άκουσα αυτό το κομμάτι όταν χωριστήκαμε.

and i can't stop moving
can't stop moving
can't stop moving
my body is alone
and i can't stop moving
can't stop moving
can't stop moving

όμως δε νιώθω και χάλια γιατί όσο κι αν ραγίζουν οι φλέβες μου και η καρδιά μου δυσκολεύεται χτύπο το χτύπο να χτυπάει και τα κοκκαλά μου λυγίζουν λίγο λίγο και οι μυες μου καίγονται και σκληραίνουν και παραπονιούνται, όσο κι αν τα μάτια μου στεγνώνουνε και το μυαλό μου αποσυντίθεται και-

γράφω τα ίδια

τώρα το κατάλαβα

πφ

τέλος πάντων αυτό που θέλω να πω είναι οτι δεν μπορώ να σταματήσω να κινούμαι. Κι ας σου μοιάζω ακίνητος. Μάλλον κινούμαι πολύ γρήγορα για σένα. ή για όλους.

Δεν μπορώ να σταματήσω να κινούμαι.

i'm a bomb
i'm a gun
i am self destruction
i'm a bomb
i'm a gun
i am self destruction
i'm a bomb
i'm a gun
i am self destruction

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=B_hxcgNivEM

Στις εξιστορήσεις της ζωής μου
τελικά
ανταποκρίθηκες με υποκριτική συμπεριφορά,
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά,
γίνομαι αυστηρός; κακός που σε καταλήγει
στην άκρη του σανιδιού, του καραβιού;
όχι.
είσαι ανίκανη στα δάκρυα και στην ποίηση,
ζητάς άλλου είδους όαση αλλά
καθώς είμαστε πια μεγάλα παιδιά
που χρειάζονται αρκετά δάχτυλα
για να μετρήσουν τον πίσω χρόνο,
να βυθίσουν μακριά δάχτυλα
για ν’ αγγίξουν τον αρχικό πόνο,
ώστε να μπορούν να διατηρήσουν τα λογικά τους

στο λέω ξανά,

Στις εξιστορήσεις της ζωής μου
συχνά
ανταποκρίνεσαι αλλά λίγο ύπουλα,
τυλίγεσαι με μανδύα χαλαρά,
γίνεσαι κακώς, (εθελο)τυφλή που καταλήγει
στην άκρη του χαμού, του ζωισμού,
ικανή σε δάκρυα και σε ποίηση,
ζητάς όμως άλλου είδους όαση

Τώρα μόνο ξαφνικά κι ορμητικά μου ήρθε η αποκάλυψη
και με βάζει σε αναγκαστική προκάλυψη,
με ιδιότητα αμυντική σχεδόν σωστός

Απομακρύνομαι,
έξω από θόλο άπειρου ερωτισμού
κι έτσι σε βλέπω, φίλη, αιμάτινη σκιά ψευδόμενη
Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς,
είτε βρεθείς σε αφωνία
είσαι συμπαίκτρια στην ίδια συγχορδία
μαζί με μας,
επώνυμη συνθέτις ενός μεγάλου επιτραπέζιου παιχνιδιού
που μερικοί το ονομάζουν μαλακία
και μερικοί το ονομάζουν ιστορία της ηδονής.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

#getyourshittogetherson

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες

Τις τελευταίες ώρες κάθισα με τους διοικητές όσων μονάδων κατάφερα να βρω για να γράψω την αναφορά που ακολουθεί.

Οι φίλοι μου αποσύρονται από τη γραμμή του μετώπου πιο σύντομα απ' ότι περίμενα και οι σύμμαχοι που κρατούσαν τα μετόπισθεν αρχίζουν να δείχνουν κουρασμένοι και ηττοπαθείς. Είναι πλέον ζήτημα χρόνου να υποχωρήσω βαθιά πίσω από τα υψώματα που έχω καταλάβει με κόπο τα τελευταία χρόνια. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα συμβεί. Το ζήτημα εδώ είναι να κρίνουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα για τους λόγους που μας οδήγησαν εδώ, να καταλάβουμε σε βάθος τις αδυναμίες μας για να μην τις επαναλάβουμε.

Όπως έχει ειπωθεί και σε άλλες συνεδριάσεις, αυτό που δείχνει το δρόμο στις συμμαχικές δυνάμεις δεν είναι ούτε οι διαταγές, ούτε τα σχέδια, ούτε οι πομπώδεις δηλώσεις βοήθειας κι εκτίμησης. Το πρώτο που μετράει είναι η στάση που θα κρατήσει αυτός που θα βγει μπροστά. Το πρώτο παράδειγμα είναι με τη στάση. Οι δυνάμεις μας, σταθερά το τελευταίο διάστημα, κρατούν λανθασμένη στάση απέναντι στις εξελίξεις και τις δυσκολίες που κρύβουν. Ήταν λογικό λοιπόν να παρασυρθούν ή να αναδιπλωθούν μονάδες που μέχρι τα τώρα έδειχναν σταθερές και ισχυρές.

Η στάση των μονάδων που υπόκεινται αυστηρά στη διοίκηση μας έδειξαν δυσκολία να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντα τους, εμφάνισαν σημάδια, αλλού διστακτικότητας και αλλού βιασύνης, λάθος εκτίμηση της κατάστασης σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα και δειλία σε συγκεκριμένες συγκρούσεις.

Σύγχρονα με αυτά είναι και φαινόμενα όπου υπήρξε εσωτερική διαπάλη, ιδεολογική και πολιτική, σχετικά με την πορεία του στρατεύματος, εάν ακολουθά σωστή τακτική δηλαδή και εάν πρέπει να συνεχίσει σε αυτή την κατεύθυνση. Αυτοί οι προβληματισμοί οι οποίοι έχουν ξαναεκφραστεί στο παρελθόν από μερίδα αξιωματικών, επανήλθαν εντονότεροι από κάθε άλλη φορά και κατάφεραν εν τέλει να διαταράξουν την ενότητα και την ηρεμία του στρατεύματος. Χωρίς να αμφισβητούνται οι προθέσεις τους, αυτές οι πρακτικές δεν ωφελούν και δεν ωφέλησαν τη δράση μας στα πεδία των μαχών.

Έχουμε λοιπόν, ένα μέτωπο υπό διάλυση, με άλλες μονάδες να έχουν ήδη βγει εκτός μάχης και άλλες να παραπαίουν ή να υποχωρούν, έστω και με τάξη. Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ευτυχώς, αν και με μεγάλη δυσκολία, οι δικές μας μονάδες κρατούν ακόμα τις θέσεις τους. Πιέζονται αφόρητα όμως. Είναι απαραίτητο η προσοχή μας να στραφεί στην επιστροφή δυνάμεων στο μέτωπο. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αποφευχθεί μια πολύ μεγάλη αναδίπλωση η οποία θα μας πάει πολλά χρόνια πίσω. Αυτό θα συμβεί με το συνδυασμό 2 τακτικών:
1) Με το κάλεσμα και συμμετοχή επιλεγμένων καινούργιων δυνάμεων οι οποίες σε μερικό ή ολικό βαθμό θα αναπτυχθούν για να αντικαταστήσουν κατεστραμένα τμήματα στη γραμμή που υπερασπιζόμαστε αυτή τη στιγμή.
2) Με μια δύσκολη και περίπλοκη διαδικασία επιβάλλεται να επιστρέψουν στη δράση δοκιμασμένες και έμπειρες δυνάμεις, δυνάμεις που για διάφορους λόγους (είτε με δικιά μας ευθύνη είτε όχι) έχουν υποχωρήσει και δυσκολεύονται να (ξανά)αποκτήσουν υψηλό αξιόμαχο. Αυτές οι δυνάμεις, που τις γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν, θέλουν ειδική δουλειά, η καθεμία ξεχωριστά, για να ανακτήσουν το ηθικό τους και την εμπιστοσύνη τους προς τα εμάς.

Καταλήγοντας λοιπόν, τα κύρια καθήκοντα που μπαίνουν με σειρά προτεραιότητας είναι: α) η σταθεροποίηση και πειθάρχηση των δικών μας δυνάμεων ώστε, πέραν των αμυντικών τους καθηκόντων, να μπορούν να δώσουν και στήριξη στα υπόλοιπα αμυνόμενα τμήματα, β) η επίβλεψη των υποχωρούμενων τμημάτων, η εκτίμηση της κατάστασης του καθενός ούτως ώστε να καταρτιστεί σχέδιο δράσης που να μπορεί να εφαρμόστεί αποτελεσματικά για την επιστροφή τους στο πεδίο, γ) έρευνα και επεξεργασία για την εύρεση νέων εφεδρειών.

Εφόσον ολοκληρωθούν αυτά θα καταρτιστεί νέος σχεδιασμός ο οποίος θα πρέπει να συνδυάσει τις νέες συνθήκες με απώτερο σκοπό την εγκατάλειψη της αμυντικής τακτικής και την ανάληψη επιθετικών ενεργειών για την παραπέρα επέκταση της φίλιας περιοχής.Είναι ζήτημα στρατηγικής η εγκατάλειψη της άμυνας και το πέρασμα στην επίθεση, δεν είναι ζήτημα μόνο τακτικής, χωρίς επιθετικές ενέργειες ακόμα και η ισχυρότερη άμυνα είναι καταδικασμένη.

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες,

μόνο η πίστη στο δίκαιο του αγώνα μας μπορεί να μας κρατήσει ζωντανούς.

Καλή συνέχεια

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Ό,τι προλάβω

https://www.youtube.com/watch?v=quR0ot0PXmg

Θυμίζουνε ακρίδες
οι άνθρωποι που αλλάζουνε μέρη συνεχώς και όχι μόνο.
Πάνε εκεί που "θα είναι ευτυχισμένοι",
πάνε εκεί που θα βρούνε φαγητό,
σαν τις ακρίδες ακριβώς
κι ας είμαι ενοχλητικά απόλυτος
και υπερβολικός.
Εμένα μου θυμίζουνε ακρίδες

Πόσες φορές ακόμα θα το επαναλάβω
στο μυαλό μου
και στο μυαλό τους
Αυτό που προσπαθείς να αποφύγεις,
σου εύχομαι να το αποφύγεις
και να φύγεις,
μην επιστρέψεις ποτέ όμως.
Όταν αφήνεις κάτι στην τύχη του
δεν σου επιτρέπεται να επιστρέψεις
άμα η τύχη του βελτιωθεί
ή άμα η τύχη σου αρκεί
για να μην ενδιαφέρεσαι πια για την κακομοιριά του

Άρα λοιπόν που καταλήγουμε;
Α, ναι, να φύγεις για να βρεις την ευτυχία.
Σαν την ακρίδα.
Όπου γεμίζει η κοιλιά σου
φαντάζομαι θα είσαι ευτυχισμένος
Και τη ματιά σου κράτα τη χαμηλά
ή στον ορίζοντα
όταν για διακοπές θα έρχεσαι
"στην όμορφη πατρίδα". (ααααα, σαν την Ελλάδα δεν έχει)

Ό,τι προλάβεις.
Ό,τι σου κάτσει.
Όταν σου έρθει.
Όπου βρεις και όσο θες.

Σαν τις ακρίδες.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=E8gIqcQKr1c

https://www.youtube.com/watch?v=KeWpPnErKiU

δεν είναι αστείο πως σας αρέσουν τα βασικά;
γιατί είστε βασικοί και βασικιές
δεν παίζει θέμα, αν θέλεις να το λύσουμε το λύνουμε, αν όχι, όχι
μη με πλησιάζεις αν με σιχαίνεσαι

αν χρειαζόμουν να με συμπαθήσεις θα με συμπαθούσες
κι εσύ και το κακομοίρικό σου
αν σε είχα ανάγκη θα σε έπαιρνα
μην προβληματίζεσαι λοιπόν περί αυτού

έρχεται η άλλη να το παίξει κριτική
δεν ξέρεις καν για τι μιλάς γελάω απλά
και θα σχολίαζα ακόμα καθαρότερα
αλλά λυπάμαι τις παράπλευρες ζημιές

και είναι και οι άλλοι από την άλλη
που με γνωρίζουνε καλύτερα από εμένα
ή έτσι πιστεύουνε
για αυτό σας έχω γραμμένους

όλοι εδώ μέσα νοιαστήκανε ξαφνικά
για να βρεθεί κάποια να με πηδήξει
αδιάφορο, μην μπερδεύεσαι
εσένα μάλλον τρομάζει πιο πολύ να είσαι μόνος σου


και όταν μιλάω για τη βάρδιά μου σε βλέπω να σφίγγεσαι
σε τρομάζει οτι μπορεί κάποια στιγμή να βρεθείς στη θέση μου
για αυτό λέω
είναι αστείο που σας αρέσουν τα βασικά

αν χρειαστώ ποτέ παρέα θα τη βρω
αν χρειαστώ ποτέ λεφτά θα τα βγάλω
αν μου κάτσει κάποια στιγμή να ερωτευτώ θα κυνηγήσω τότε
μη με υποτιμάς τόσο πολύ γαμώ το χριστό σου
με νευριάζεις

και μη βιάζεσαι να με βοηθάς
παίξε πουστιές κάπου αλλού για να σώσεις τα άσωστα
εσύ που με συμβούλεψες να ακολουθώ τα ένστικτά μου
έπαιξα κι έχασα
έπαιξες και θα χάσεις
ο κλέφτης δεν προκόβει ποτέ

https://www.youtube.com/watch?v=-Shyu3pB9qc

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

κορόιδοοοοοοο

Θέλω να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κυλιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να αλλαχτώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να εξαφανιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να δροσιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να ξεχαστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και μαζί σου να βγω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να αηδιάσω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να εκδικηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να μετανιώσω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθωά και να κοιμηθώ και να κοιμηθώκαινα κοιμηθώ και νακοιμηθώ καινακοιμ ήθώ και νακοιμηθώ ωώ και νακοιμηθώ καινακοιμηθώκαινακοιμηθώ καινα κοιμηθώκαινακοιμηθώκαι νακοι μηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαιν ακοιμηθ ώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκα ινακοιμηθώκαιν ακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακ
οιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμθη΄βκαινακοιμηθώκαινακοιμηιώκαι καικοιμηωθάμψωικαιοωμιομδοπμκαιμ,οηβθωκαι,να΄νωοκμβηιθβάμωοκαιν ωοηνσπμιηβθωάκβκδ,σπωκμαοπωμπσδφμωπ,κκαι ξκνακοιμβηθωά ωκαινακοιμβηθώακαινω[πηβνπασηβωπω βωβωβωδεφβω

μέχρι να ξεχάσω πόσο αχρείαστο ήταν αυτό που συνέβη.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Η κυρία που 'χει φόντο την Αθήνα

(Αυτές τις μέρες θα γίνω κουραστικός. Είναι αναμενόμενο, λογικό κι επόμενο αλλά νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη. Συγγνώμη λοιπόν. Ή όχι και πολύ συγγνώμη βασικά γιατί συνεχίζω να το κάνω soooooooo...)

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν έχουμε στόχους. Και φιλοδοξίες. Μωρ' τι μας λες; Το οτι δεν τους ξέρεις εσύ, ή δεν τους δείχνω μέρα μπει μέρα βγει δε σημαίνει αυτό.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν ξέρουμε τον εαυτό μας. Και οτι είναι απωθητικό αυτό. Ή κάτι τέτοιο. Μωρ' τι μας λές; Το οτι δεν τον ξέρεις εσύ και ας θες να τον μάθεις δε σημαίνει οτι δεν τον ξέρει κανεις. Έχω σοβαρό, άρτια χτισμένο πυρήνα ο οποίος δεν παρεκλίνει σχεδόν ποτέ. Άκους εκεί.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν είμαστε ειλικρινείς και δεν επικοινωνούμε καλά. Και οτι αυτό είναι κακό. Και οτι είμαστε μαλάκες. Μωρ' τι μας λες. Να σε ενημερώσω αρχικά οτι ψέμματα δε λέω ποτέ. Και εν συνεχεία αυτού, την επικοινωνία μου την καθορίζω εγώ. Και όταν είναι αποτυχημένη, γιατί αποτυχημένη είναι συνήθως, πρώτος εγώ δέχομαι το αντίκτυπο αυτού και τα αρνητικά του αποτελέσματα. Όπως λέει και το κόμμα (ένα είναι το κόμμα): "Ναι, κάναμε λάθη. Πρώτοι όμως εμείς τα πληρώσαμε".

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι αυτό που κάνω με ζημιώνει και οτι χάνω έτσι. Και οτι καλύτερα να μιλάω ανοιχτά και θαρρετά. Μωρ' τι μας λες; Τελευταία φορά που μιλησα ανοιχτά ήταν το 2002 και τότε με δείρανε. Ε, ντάξει δεν είναι ακριβώς έτσι, οκ, αλλά το να μιλάω ανοιχτά δεν έχει εξυπηρετήσει όσο θα έπρεπε. Έχω πληγώσει πολλούς ανθρώπους επειδή είπα αυτό που ήθελα και ακόμα περισσότερο έχω πληγωθεί εγώ επειδή ξεκίνησα να λέω αυτό που σκέφτομαι. Οπότε, ναι, δεν έχει άδικο εδώ η κυρία αλλά είναι στην καλύτερη αντιδιαλεκτικό να με κατηγοράει χωρίς να παίρνει υπόψη της την ιστορία και τα κατάλοιπα αυτής. Ναι, σε είπα αντιδιαλεκτική. Πως νιώθεις που σε βρίζω;

Και έρχεται η κάθε κυρία  με φόντο την Αθήνα

να μας μιλήσει για ώρες για το τι πάει στραβά με μας. Μωρ' τι μας λες; Λες και δεν ξέραμε. Λες και ήταν δύσκολο να φανταστώ μια πραγματικότητα όπου θα ειμαι ειλικρινής, ανοιχτός, ξεδιάντροπος (με την καλή έννοια) και θαρρετός.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

και φεύγει μετά από λίγο αφού μας καταλόγισε εγκλήματα που σε άλλες χώρες θα ήταν αιτίες εκτέλεσης. Πετάει το σπόρο, την ιδέα, δίνει μια ιδέα του τι θα ακολουθούσε, πάει το 8 στο 100 και μετά κατεβαίνει με λίγη βοήθεια από τη σκηνή για να πάει σπίτι της, χαλαρά σαν να μη μας καταβαράθρωσε. Μωρ' τι μας λες;

Δεν σε ακούω καν μωρή από την κορυφή που κάθομαι μόνος μου.
Όσο κι αν δε σ' ακουώ όμως
τα κείμενα μου θα είναι για σένα,
τα ραπς μου θα είναι για σένα,
τα αστεία μου θα είναι για σένα,
και κυρίως,
το κνίφελ που θα παίζω,
αυτό θα είναι για μένα.
Για να μη βαριέμαι

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Ε λοιπόν, δεν κατάλαβα τίποτα

Και οι ανέσεις κάποτε τελειώνουν.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή θα τελειώσει.

Και η δουλειά κάποτε τελειώνει.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή θα τελειώσει.

Και η αμάθεια κάποτε τελειώνει.
Όταν μαθαίνεις.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή έμαθες.
Ή θα τελειώσει.

Μην ξεχνάμε.
Γιατί εγώ δεν το ξεχνώ.
Πως όσοι με γνωρίζουνε καλά.
Δεν είναι πουθενά εδώ κοντά να τους ρωτήσεις.
Τι συμβαίνει με την άνεση,
ή με τη δουλειά,
ή όταν με μάθεις.

Μόνο εμένα μη ρωτήσεις.
Ξέρω.
Αλλά θα σου πω ψέμματα.

Έχω και δικούς μου σκοπούς.

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Τα κεκτημένα μας

https://www.youtube.com/watch?v=kpeA9nU6b60

Τα κεκτημένα μας.

Τα κεκτημένα μας είναι:
τα ραπ πάρτι μας,
τα τραγούδια που παίζουν εκεί,
τα μπουξ ντελούξ κι ας μην παίζουμε τόσο συχνά πια,
η καλή γεωγραφία από τις ατελείωτες βόλτες, τα ατελείωτα πάρτυ, τα ατελείωτα σπίτια που επισκεφτήκαμε,
οι ολυμπιακοί στην Σπιάτζα,
οι φωτιές στη Σπιάτζα,
οι φίλοι μας που τους φέρνουμε παντού όπου χωράνε,
ή τους φέρναμε γιατί δεν έχουμε τόσους φίλους πια,
τα σπίτια σε ξένες πόλεις όπου υπάρχουν ακόμα λίγοι που θα μας φιλοξενήσουν άμα το ζητήσουμε,
το να πηγαίνουμε για μπάλα ή για μπάσκετ,
το να τσακωνόμαστε συχνά,
το να χωρίζουν οι δρόμοι μας και να στεναχωριόμαστε,
το να κοιμόμαστε μαζί και να μην κάνουμε σεξ πάντα,
ή ποτέ,
το να ερωτευόμαστε μεταξύ μας,
το να μισιόμαστε μεταξύ μας,
το να μην έχουμε μας πια,
τα καλωσορίσματα του κ. Δημήτρη και της κ. Ιωάννας,
τα ψησίματα χωρίς λόγο και να πληρώνουμε τα κέρατα μας,
οι πεζοπορίες μας,
τα αμάξια που μας πηγαίνουνε παντού πια,
δεν παίρνουμε και τόσα λεωφορεία πια, το 'χω προσέξει,
τα πάρτυ που δεν κάνουμε και τόσο συχνά αλλά είναι πετυχημένα,
οι ιδέες που μένουν στα χαρτιά αλλά είναι καλές,
και τόσα άλλα.

Αυτά τα κεκτημένα κινδυνεύουν να χαθούν. Κατακτήθηκαν με αγώνα, με στεναχώριες, με τσακωμούς, με κρίσεις, με φωνές, με λίγο αίμα ίσως, με αρρώστιες και τραυματισμούς, με εμετούς και αδιαθεσίες, με πληγές που φαίνονται και γιατρεύονται και με πληγές που δε φαίνονται και δεν γιατρεύονται, με βίντεο από βλακείες, με ατελείωτες λέξεις και μηνύματα, με αγάπη και συμπάθεια και μίσος και ανέχεια και κούραση και ατελείωτα τζάουλ χαλασμένης ενέργειας.

Και όμως θα χαθούν. Κι έχω μείνει άφωνος από τη σπατάλη, από τις αναμνήσεις στη θέση των πράξεων, από το παρελθόν στη θέση του παρόντος και του μέλλοντος. Χάνονται, γλιστρούν και ίσως βρεθούν άλλες, ίσως όχι, ίσως πάμε κι άλλα ταξίδια, ίσως όχι. Μάλλον όχι.

Μου λένε πως είμαι για να ζω στο παρελθόν. Υπάρχει λόγος για αυτό κι ας είναι λάθος. Αγαπιόμασταν τότε σαν τρελοί ξέρεις.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια

Το να καταλήξω μαζί σου μοιάζει μια διαδρομή από ατελείωτους σκόπελους που πρέπει να τους αποφύγω έναν έναν και τελικά να φτάσω εκεί για να δω αν θέλω τελικά να μείνω εκεί που έφτασα.

να σε γνωρίσω
να σου μιλήσω
να βγουμε
να μη βαρεθείς
να μη βαρεθώ (αν και δε βαριέμαι)
να φιληθούμε
να μας αρέσει
να θέλουμε κι άλλο
να πάρουμε κι άλλο

μέχρι να κουραστούμε

δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο να είμαι μαζί σου. Θα έπρεπε να είναι εύκολο σαν κατολίσθηση σαθρής πλαγιάς αφού πετάξουμε μια πέτρα για να δούμε τις πέτρες να κυλούν.


Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=jsxFliTpMLo

fail

νέα προσπάθεια

fail

νέα προσπάθεια

fail

Λέξεις όπως: περιμένω, νομίζω, βγαίνω, ψήνω-ψήνομαι, σχόλιο-σχολιασμός

με κουράζουν. οι λέξεις "με κουράζουν" με κουράζουν. Βασικά δε με κουράζουν, τις βαριέμαι. Βαριέμαι τους φθόγγους της ελληνικής γλώσσας, βαριέμαι το λεξιλόγιο, να επαναλαμβάνονται όλα ξανά και ξανά, δεν λέμε τίποτα καινούργιο, δεν παίρνω πρωτοβουλίες ή αν παίρνω αποτυγχάνει ή λοιδορείται ή απλά περνάει στο ντούκου.

Και όχι, δεν παραπονιέμαι για τίποτα, αυτά είναι γεγονότα αρχίδι, δεν φοβάμαι κανέναν, μπορείς να μου φέρεις αντιρρήσεις αν έχεις.

Κι αν ακόμα το κρατάω βαρυσήμαντο για λίγους είναι γιατί δεν κρατάω τίποτα ουσιαστικά, αυτά τα κείμενα, αυτό το μυαλό και αυτό το σώμα απλά κρατιούνται από την αδράνεια της κίνησης που είχαν πιο πριν, σε λίγο, από την αντίσταση του αέρα ή την τριβή ή κάποια άλλη αντίθετη δύναμη θα σταμτήσουν να κινούνται,

γιατί βλέπεις ξέρω και φυσική και μέχρι να ανέβω ή να κατέβω ή να μην πάω πουθενά, μέχρι να μου φύγει αυτή η παράλογη επιθυμία να δω ανθρώπους που δεν έχω δουλειά να δω

μέχρι τότε

τίποτα

κουράστηκα, πω θεέ μου πόσο κουράστηκα από τις βλακείες

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τρεις προειδοποιήσεις

1.

Σταμάτα να καθυστερείς γιατί κάποια στιγμή, εκεί που όλα θα μοιάζουν χάλια, θα με θέλεις να σου υπενθυμίσω οτι υπάρχουν και χειρότερα και τότε θα είναι αργά. Δεν έχεις το τηλέφωνο μου, δεν έχω το δικό σου, δεν ξέρεις που μένω, δεν ξέρω που μένεις, όμως θα έρθει η στιγμή που θα μας φανούν χρήσιμες αυτές οι πληροφορίες. Σε προειδοποιώ, σταμάτα να καθυστερείς γιατί δεν θα υπάρχουν πάντα οι κατάλληλες συνθήκες για να (ξανά)υπάρξουμε μαζί.

2.

Σταμάτα να υπεκφεύγεις την κατάσταση που διαμορφώνεται. Σταμάτα να αποφεύγεις αυτό που πρέπει να γίνει, το ξέρεις πως πρέπει. Δεν θα μετανιώσεις για κάτι, κανείς δεν μετάνιωσε για κάτι που δεν ήξερε οτι μπορεί να συμβεί αλλά επειδή εγώ το ξέρω (μη ρωτάς πως, το ξέρω) στο λέω, κανόνισε, θα ζήσεις μια πολύ καλή ζωή, θα είσαι μια χαρά, αλλά αν μ' ακολουθήσεις θα είναι πολύ καλύτερα και για σένα και για μένα, δεν έχεις να χάσεις τίποτα πέρα από κάτι πολύ καλό και μη απαραίτητο.

3.

Σταμάτα να μην το παίρνεις απόφαση πως δεν αρκεί να στριμωχνόμαστε σε αίθουσες και να συζητάμε περί του οτιδήποτε έχει ειδωθεί από μηχανές, γιατί δεν αρκεί και το ξέρεις.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=3QqoczmIIDk

Η μέρα μου θα φτιάξει και θα χαλάσει με το φτιάξιμο και το χάλασμα μια μηχανής. Η μέρα μου θα είναι καλή ανάλογα με το πόστο μου. Αν είμαι στο τούνελ θα χαλάσει και η μέρα που θα το μάθω και η μέρα που θα το κάνω. Αν είμαι κάπου αλλού θα είναι καλύτερα αλλά όχι πολύ καλύτερα. Εν τέλει η μέρες μου θα είναι χαλασμένες όσο κάνω αυτό που πρέπει κάποιος να κάνει.

Οι συνάδελφοι μου περνάνε κάποιες χαρές. Όταν πληρώνονται, όταν έχουν ρεπό, όταν έρχεται σαββατοκύριακο, όταν κόβει η μηχανή για καμιά ώρα. Όταν μοιράζονται αυτές τις χαρές τους μαζί μου η απάνηση μου είναι πάντα η ίδια: "Αύριο; Δεν θα έχεις να δουλέψεις ξανά αύριο;". Γιατί πάντα θα υπάρχουν μηχανές και θα χρειάζονται κόσμο να τις δουλεύει. Και δεν είναι κόλαση να δουλεύεις στις βιομηχανίες, όχι.

Όμως το αύριο είναι αύριο και η μέση μας πονάει συναδέλφισσες και συνάδελφοι γιατί η εταιρία δεν έχει λεφτά να πάρει παραπάνω προσωπικό, δεν έχει λεφτά να αγοράσει τα γαμοχαρτόκουτα για να μη βγάζουμε κήλες, δεν θέλει να βελτιώσει τις συνθήκες γιατί μετά μπορεί να καταλάβουμε οτι τις κρατάει κακές για κάποιο λόγο, κάποιο λόγο άσχετο με το δικό μας συμφέρον.

Και το αύριο είναι αύριο, η δουλειά μας είναι δουλειά, συγκεκριμένη, μετρήσιμη, αντικειμενική και ατσάλινα απτή, είναι το 1 και το 2, και θα την κάνουμε, πάντα την κάνουμε. Δεν είμαι γκρινιάρης στη δουλειά, δεν είμαι γκρινιάρης στο σπίτι, τι να εξηγήσω και τι να πω. Στους μεν τι να πω που κάνουν τα ίδια και χειρότερα από μένα και στους δε τι να πω που δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάω. Πονάει η μέση σου Γιώργο; Κι εμένα πονάει, τι θες τώρα; Λύπηση; Να σε αλλάξουμε πόστο; Γιατί, για να πονέσει του αλλουνού; Δε σ' αρέσει η δουλειά Γιώργο; Και σε ποιον αρέσει; Εσύ έχεις καλύτερα όνειρα από των συνάδελφών σου;

Δίκιο, δίκαια όλα (εκτός από την εταιρεία που δεν είναι δίκαιη)

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Τώρα δεν μπορείς να με παρασύρεις στις εσχατιές του κόσμου να σε δω. Έχω τη φωτογραφία σου.

https://www.youtube.com/watch?v=csr2IpL20Lo

Καθήμενος στην καρέκλα του υπολογιστή νιώθω τα σκουλήκια που υπάρχουν κάτω από το δέρμα μου να σαλεύουν. Και ενώ η συνειδητοποίηση οτι η σωματική μου ποιότητα πέφτει ραγδαία τα τελευταία χρόνια με χτυπάει σα βαριοπούλα στο κεφάλι, θλίβομαι. Και θλίβομαι. Και θλίβομαι.

Μέχρι τα τώρα ένα βασικό doctrine υπήρχε στον τρόπο ζωής μου. Να μαθαίνω πράγματα, να εκπαιδεύομαι, να βελτιώνομαι συνεχώς, εγκαφαλικά αλλά κυρίως σωματικά, γιατί σύντομα ή τέλος πάντων κάποια στιγμή θα χρειαστώ όλες τις δεξιότητες μου και τα σωμαντικά μου προσόντα για να είμαι ικανός και αποτελεσματικός σε... κάτι. Δεν ξέρω σε τι ακριβώς. Τώρα όμως που αντί να μεγαλώνει η ικανότητα μου στα πάντα, μειώνεται, και μειώνεται γρήγορα, σε σημείο που σε λίγα χρόνια δεν θα θυμίζω σε τίποτα αυτό το οποίο διαφήμισα και για το οποίο επένδυσα τόσα χρόνια τώρα, τώρα λοιπόν δεν ξέρω πια τι έχω να κάνω. Δεν μπορώ να γίνω πιο γρήγορος δυνατός και δεξιοτέχνης γιατί χάλασα, κάπου μέσα μου κάτι είναι χαλασμένο, όχι μεταφορικά, σωματικά, υλικά, είμαι ελλατωματικός τώρα, μπορώ μόνο να προσπαθώ να μη χαλάσω πολύ γρήγορα μήπως και προλάβω να χρησιμοποιήσω κάτι από αυτά που απέκτησα μέχρι να χαλάσω τελείως.

Αν δεν είμαι αυτός που μέχρι τώρα ήμουν, δεν είμαι τίποτα, γιατί τώρα είναι αργά να ξαναχτίσω κάτι από την αρχή, μπορώ μόνο να συντηρήσω τα χαλάσματα, και να περιμένω να περάσει ο καιρός μέχρι να μην έχει σημασία τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Να φτάσω στο σημείο της συντήρησης της ζωής χωρίς σκοπό, χωρίς σχέδιο.

Είναι εμετικά αηδιαστικό που έχω εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο. Αν με γνώριζα θα με άφηνα αδιάφορο και αν γινόταν επανάσταση θα με σκότωνα γιατί δεν θα προσέφερα τίποτα. Αν έφτιαχνα ομάδα κρούσης θα με έβαζα τελευταίο να κουβαλάω τα πυρομαχικά και πάλι δεν θα ήμουν σίγουρος για την επιλογή μου. Αν ήμουνα τρελός από έρωτα μαζί μου θα απογοητευόμουν οικτρά. Αν έψαχνα κάποιον να ερωτευτώ θα με προσπερνούσα χωρίς δεύτερη ματιά. Αν ήθελα κάποιον να δουλέψουμε μαζί θα με απέλυα μετά από μια βδομάδα. Αν ήθελα συμβουλές δεν θα με άκουγα γιατί δεν θα εμπιστευόμουν αυτά που λέω. Αν έψαχνα για φίλους θα με βαριόμουνα γρήγορα.

Και τα μόρια πάλλονται, τα ρολόγια τρέχουν, οι τραυματισμοί μου παραμένουν, η γη γυρίζει γύρω από τον άξονα της, οι άνθρωποι μετακινούνται, τα δευτερόλεπτα τρέχουν, οι φίλοι μας πηγαίνουν να βρουν καλύτερο μέλλον αλλού.

Θα στεναχωριόμουν πάρα πολύ αλλά καταλήγω απλά να τα παρατάω, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, να τα αφήνω να φύγουν όλα προς τα πέρα, ο κόσμος να προχωράει παραπέρα. Θέλει πάρα πολλή προσπάθεια είτε να τα ακολουθήσω είτε να τα κρατήσω κοντά μου.

Είναι πιο εύκολο να καίω τις γέφυρες μου παρά να χτίζω (ή να επιδιορθώνω) καινούργιες.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=e7jQagVqcZw

Ποιος είναι ονλάιν και κοιτάει την κουκκίδα μου όπως κοιτάω κι εγώ τη δικιά του; Οι ταινίες που έχω δει λένε "κάποιος", ο ρεαλισμός που βιώνω χρόνια τώρα, πιο πολλά από τις ταινίες που έχω δει λέει "κανείς ή ακόμα κι αν κοιτάει κάποιος δεν θα το μάθεις ποτέ". Και κάποιες μέρες είμαι οκ μ' αυτό, μπορώ να το αντιπαρέλθω. Σήμερα, όπως θα μάντευε κανείς, δεν είναι μια από αυτές τις μέρες.

Γιατί κοιτάω την κουκκίδα σου, ή το ηλεκτρονικό σου νικνεημ, ή τον αριθμό σου στο τηλέφωνό μου και δεν μπορώ να παρατήσω για άλλη μια νύχτα τα πάντα και να κοιμηθώ ήσυχος. Κοιτάω κάθε τρόπο που υπάρχει πια για να επικοινωνούμε και σκέφτομαι να τον λειτουργήσω, να σε τσιγκλήσω, να επιτεθώ αντί να ενισχύσω τις αμυντικές μου θέσεις, τόσοι τρόποι να επιτεθείς κι όμως, η επίθεση πια μοιάζει κάτι τελείως ψεύτικο, η άμυνα τελείως αδιάφορη και ο στρατός μου αφήνεται στο έλεος των ανέμων, βολοδέρνει από δω κι από κει χωρίς σκοπό, χάνοντας μεγάλο μέρος από το αξιόμαχό του.

Γενικά ναι, είμαι στρατόκαυλος, ξεπέρνα το.

Τι έλεγα; Α, ναι, για το πόσους πολλούς τρόπους έχουμε για να συνδεθούμε. Και πόσο δύσκολο εν τέλει γίνεται να συνδεθούμε όντως. Όσο πολλαπλασιάζονται οι τρόποι λιγοστεύει η σύνδεση. Έτσι νιώθω και δεν ξέρω αν φταίω εγώ ή τα υπόλοιπα. Αν είχαμε μόνο ένα σημείο στην Αθήνα ή κάπου για να βρεθούμε και μια ημέρα για να πετύχουμε ο ένας τον άλλον εκεί, σίγουρα θα βρισκόμασταν και θα τα λέγαμε και θα συνδεόμασταν. Τώρα δεν μπορώ ούτε να τσατάρω μαζί σου καλά. Σαν να μπερδεύομαι με τόσες ευκαιρίες.

Θα έπρεπε να είναι πιο εύκολο και φταίω εγώ;

Μπορεί.

Τι έλεγα; Α, ναι, για το οτι θέλω να συνδεθώ με κάποιον. Μη σε ξεγελά το κάποιος, εννοώ κάποιον συγκεκριμένο, πάντα εννοώ κάποιον συγκεκριμένο. Θα έπρεπε ήδη να βλέπω τη Θηβών με κάποιον και να σχολιάζουμε τα πορτοκαλί φώτα της, θα έπρεπε ήδη να ξαπλώνουμε μαζί και να είμαστε δυστυχισμένοι μαζί αλλά δεν θα είμαστε δυστυχισμένοι αν είμαστε μαζί οπότε τι; θα είμαστε ευτυχισμένοι μαζί; αυτό αποκλείεται, εγώ μπορεί, εσύ αποκλείεται, σε έναν κόσμο που υπάρχει τόσος μεγάλος ανταγωνισμός και το μεγάλο μου ατού είναι ψευτοκαλλιτεχνίες, μουσικό γούστο αμφιβόλου ποιότητας και ευφυία του μετρίου τα πράγματα είναι δύσκολα.

Σε έναν κόσμο που υπάρχουν όμορφοι και άσχημοι, αυτός που στέκεται αδιάφορος σαν λευκή Α4 δεν πάει πουθενά.

Από μένα εξαρτάται;

Τι έλεγα; Α, ναι, γαμιέστε.

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

γκχρλτσχρ

Ενώ είναι κενό και δε βλέπω τίποτα, ακούω γύρω μου θορύβους. Και το πανταχού παρόν βουητό που έχουν τα αυτιά αλλά δεν το προσέχεις. Όταν είναι έτσι τα πράγματα, και δεν έχω εικόνα του γύρω χώρου για να σταθώ και να "εγκατασταθώ" στο χώρο που βρίσκομαι, χαμηλώνω, φτιάχνω την ανάσα μου για να μην ακούγεται και περιμένω. Μόλις φτιαχτεί μια κατάσταση σταθερή, τότε και αφού έχω πάρει όλες τις πληροφορίες από αυτήν την κατάσταση αλλάζω κάτι για να πάρω παραπάνω. Κουνιέμαι πχ, ή απλώνω τα χέρια ή μιλάω.

Είναι φοβιτσιάρικη προσέγγιση αλλά αποτελεσματική.

Και δεν ξέρω που θέλω να καταλήξω με αυτό. Μάλλον πουθενά. Γιατί δεν υπάρχει κάποιο μέρος να καταλήξω. Θα γράφω εδώ αδιαφορίες, θα διαβάζονται από κάποιον, θα θεωρεί οτι κατάλαβε το γενικό μου αίσθημα και μετά θα μιλάμε από κοντά και ο,τι έχω γράψει εδώ θα είναι σα να μη γράφτηκε.

Και δε με ενδιαφέρει τίποτα.

Χάνουν τη συνοχή μου τα κείμενα μετά από κάποιες λέξεις αν δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να πω και τα συγκεκριμένα που έχω να πω είναι τόσο τα ίδια και τα ίδια που δεν τα γράφω οπότε χάνω τη συνοχή μου και γράφω μαλακίες να περάσει η ώρα γιατί είμαι μόνος μου πάλι και δεν έχω σε ποιον να πω φωναχτά κάτι που να ακούγεται έστω και λίγο ενδιαφέρον.

Εμετικά ψεύτικος, εμετικά διαλύματα κειμένων που σε περιμένουν να τα διαβάσεις για να σιγουρευτείς οτι δεν έχει κάτι ενδιαφέρον να διαβάσεις εδώ. Δεν τολμάω καν να διαβάσω τι έγραψα από το φόβο μην απελπιστώ τόσο που απλά πάρω την οθόνη και το κεφάλι μου και τα βάλω να σκοτωθούνε. Και άντε μετά να πάρω άλλη οθόνη.

Οθόνη. πφφφτ

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever

https://www.youtube.com/watch?v=UaedSEfXxc4

Ακόμα κι αν έχανα σιγά σιγά τις κινητικές μου λειτουργίες, πρώτη η μια πατούσα, μετά το γόνατο, μετά το άλλο πόδι, παράλυτος από τη μέση, το αριστερό μου χέρι, η μέση μου, ο θώρακας μου, όλα να μην μπορούν να κινηθούν,

αν έμενα λοιπόν με το ένα μου χέρι μόνο να κινείται, κι αυτό λειψό, ακόμα κι έτσι θα άρπαζα το χώμα, τις πέτρες που θα ήταν στέρεες ακόμα, τα λάστιχα από ακίνητα αμάξια, και θα τραβούσα

θα τραβούσα με πείσμα, με φωνές και μουγκρητά, θα τραβούσα να έρθω εκεί που θα είσαι, ακόμα κι αν είσαι μακριά, σε ανηφόρες και στροφές, χιλιόμετρα μακριά, θα τραβάω το νεκρό μου σώμα, το σώμα μου που θα αιμορραγεί από το τρίψιμο στις πέτρες και την άσφαλτο και τα σπασμένα γυαλιά, γιατί στην πόλη άραγε υπάρχουν τόσα σπασμένα γυαλιά; και θα τραβούσα μέχρι να βγει όλο μου το δέρμα

δεν πονάς; θα φαντάζομαι πως με ρωτάς και θα τραβάω πιο δυνατά για να σε φτάσω πιο γρήγορα για να σου πω πως ναι, πονάω, αλλά δε γίνεται να σταματήσω να σε πλησιάζω, σαν ζόμπι από ταινία πεινάω για σένα και θα σέρνομαι, με ένα χέρι μόνο να λειτουργεί, μέχρι να το χάσω και αυτό

και μετά αν έχουν μείνει τίποτα δάχτυλα θα με τραβήξουνε και αυτά, εκατοστό το εκατοστό, θα κάνω κινήσεις όπως κάνουν γεια σου στα μωράκια αλλά εγώ θα χαιρετάω σκουλήκια και πατημένες τσίχλες και θα προχωράω

και όταν σε φτάσω φαντάζομαι εσύ θα θες να καλέσεις ασθενοφόρο, και εγώ όσο θα παραλύω δίπλα σου θα σκέφτομαι, γιατί δε με ρωτάει αν πονάω; και θα νομίσεις τώρα οτι εγώ τότε θα στεναχωριέμαι αλλά θα κάνεις λάθος γιατί η στεναχώρια μου έχει εξαντληθεί,

μου είναι αδύνατον να στεναχωρηθώ για σένα πια, μόνο να χαρώ θα μπορέσω όταν σε δω ξανά

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

i don't want to swim forever

https://www.youtube.com/watch?v=DosgRM1l_cY

Ακούγεται λυπηρό αλλά δεν είναι.

Η Πηγή λέει να μην κολυμπάς, να πηγαίνεις με το κύμα. Ξέρω πως θα πει οτι δε λέει αυτό, αλλά αυτό λέει. Και διαφωνούμε έντονα κάποιες φορές γιατί εγώ λέω πως πρέπει να κολυμπάμε, όχι για πάντα ίσως, αλλά πρέπει να κολυμπάμε, να κολυμπάμε μέχρι να φτάσουμε στην ακτή που πηγαίνουμε.

Να κολυμπάμε με το ρεύμα κόντρα, με το ρεύμα μαζί, χωρίς ρεύμα, κάνοντας το ρεύμα να γυρίσει εξαιτίας των αλλεπάλληλων κινήσεων των χεριών και των ποδιών, εκεί που μοιάζουν όλοι να υποβαθμίζουν τα χέρια και τα πόδια, αυτά άλλαξαν και αλλάζουν τα ρεύματα.

Και η Πηγή λέει να μην κολυμπάμε πολύ γιατί κάνει καλό να αφήνεις το ρεύμα να σε πηγαίνει για μέχρι να νιώσεις έτοιμος να κολυμπήσεις ξανά. Όμως κάνει λες και δεν ξέρει οτι όσο τ' αφήνεις θα σ' αφήνει, και κάνει πως δεν ξέρει οτι από σένα μπορεί να κρατιούνται κι άλλοι κι έτσι άμα δεν κολυμπάς εσύ δεν θα κολυμπήσει κανείς και το ρεύμα μπορεί να σε βγάλει σε έρημα νησιά με αστακοτέρατα και ηλεκτροφόρα χέλια, ενώ αν κολυμπήσεις μπορεί να βγεις κάπου καλά, σίγουρα θα βγεις κάπου καλύτερα και μετά ίσως ξαναπέσεις στη θάλασσα, με την εμπειρία σου θα κολυμπήσεις ξανά και ξανά και μπορεί τελικά να σταματήσεις να κολυμπάς, μπορεί τελικά να μη χρειαστεί να κολυμπάς για πάντα.

Η Πηγή με κοροιδεύει επειδή πιστεύω οτι πρέπει να κολυμπάς. Και με κοροιδεύει που κολυμπάω, νομίζει οτι οι ακτές που πηγαίνω είναι ίδιες με τις υπόλοιπες, οτι όπου κι αν πας θα είναι το ίδιο αρκεί να νιώθεις καλά με το κολύμπι σου ή το μη κολύμπι σου.

Και δεν καταφέρνω ποτέ να εξηγήσω στην Πηγή οτι όταν κάνει κρύο θέλω να πεθάνω, και μέσα στο νερό, Πηγή, κάνει κρύο και πρέπει να κολυμπήσω για να ζεσταθώ, πρέπει να κολυμπήσω για να βγω σε μια ζεστή παραλία, δεν έχω καταφέρει ποτέ να εξηγήσω τι σημαίνει η παραλία για μένα, τι σημαίνει ο κρύος ωκεανός για μένα, τι σημαίνει για μένα να κολυμπάω, να κολυμπάνε και οι άλλοι δίπλα μου.

Είναι ξεκάθαρο για μένα αλλά στο λέω και σένα Πηγή οτι δεν θέλω να κολυμπάω για πάντα. Σκοπός μου είναι η παραλία, ή κάποια κοντινή παραλία για να βγω πιο εύκολα. Δεν θέλω να κολυμπάω, θέλω να κάθομαι και να με πηγαίνει το ρεύμα γιατί σίγουρα θα με πάει κάπου κοντά σε άλλα συντρίμια και θα πούμε γεια με τα άλλα συντρίμια, αλλά αυτό που θέλω κι ας με κοροιδεύεις Πηγή είναι οτι εγώ θέλω να μαζέψω τα συντρίμια, να φτιάξουμε μια συντριμική σχεδία και να βάλουμε σκοπό να πάμε στην παραλία μας, και εκεί να φτιάξουμε και σπίτια και δρόμους και λιμάνι για να έρθουν και άλλοι και μια μεγάλη πυρά θα καίει να τη βλέπουν όλα τα υπόλοιπα συντρίμια που πλέουν στον μεγάλο ωκεανό και να έρχονται, κάθε μέρα θέλω να χαιρετάω συντρίμια, να τους χαμογελάω όταν θα σέρνονται στην άμμο, προσπαθώντας να ξεκολλήσουν από το νερό, να απλώνω χέρια να σηκώνονται και να πηγαίνουμε στη μεγάλη πυρά να ζεσταθούμε και η τελευταία τους σκέψη για κρύο να εξανεμίζεται κοντά μου.

Ξέρω Πηγή οτι θα με κοροιδεύεις και μετά αλλά εγώ θα μείνω σε κάποια πράγματα 10 χρονών με το πείσμα 80άρη.

Survivor μέσα μου.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

σκόρπια πράματα

Πόσο αλλάζουν τα πράγματα. Όσο αλλάζουν, τόσο δεν αλλάζει το γεγονός οτι εντυπωσιάζομαι με το πόσο αλλάζουν.

Οι φίλοι μου αλλάζουν, εγώ αλλάζω, τα αδέρφια μου αλλάζουν, μπερδεύομαι συχνά και μέχρι να αναλύσω τις αλλαγές και να βγάλω συμπέρασμα τα πράγματα έχουν ήδη ξαναλλάξει. Κάποιες φορές μοιάζω να μπορώ να προλάβω τις αλλαγές, να μην μπορώ να βρεθώ μπροστά από τις εξελίξεις. Όχι από τις εξελίξεις, από τις βαθιές αλλαγές που συντελούνται στα άτομα που είναι κοντά μου. Δυσκολεύομαι. Δυσκολεύομαι να συνεννοηθώ. Δυσκολεύομαι να βελτιώσω τις σχέσεις μου. Κάποιες φορές συμβαίνει κάποιες όχι.

Όταν δεν καταφέρνω να βελτιώθω τότε προβληματίζομαι ακόμα πιο πολύ. Πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο; Πρέπει να τα παρατήσω; Σαν τοξότης με τάσεις φυγής που έλεγε και η Αφροδίτη μια φορά κι έναν καιρό, έχω την τάσω να καίω γέφυρες συχνά. Πολλές φορές σκέφτομαι πως απλώς και μόνο για να απλοποιηθούν κάποια πράγματα θα ήταν καλύτερο να μη μιλάω με τον τάδε, να σταματήσω να κυνηγάω την τάδε, να κάψω γέφυρες, να αφήσω αυτόν να κάνει τη ζωή του κι εγώ να κάνω τη δικιά μου. Το έχω κάνει ήδη κάποιες φορές δηλαδή, σε ανθρώπους που μου αρέσουν, σε ανθρώπους που αγαπάω ίσως, επειδή είναι δύσκολο να κρατήσουμε επαφή, επειδή είναι δύσκολο να έχουμε την επαφή που θέλω, βάζω ένα σπίρτο στα σχοινιά της γέφυρας και την αφήνω να πέσει στον γκρεμό από κάτω.

Αντί να πληγώνομαι επειδή δεν μου δίνεις σημασία μπαίνω στον πειρασμό να μην έχω σχέσεις μαζί σου. Είναι σωστό αυτό άραγε; Με βολεύει; Δεν ξέρω. Σκέφτομαι. Ίσως όμως και να είμαι αναγκασμένος να το κάνω που και που γιατί, πραγματικά, τους θέλω όλους και όλες, τους θέλω στο τέρμα, τους θέλω κατάδικούς μου, και όταν δεν είναι δικοί μου θέλω να κάψω τις γέφυρες μαζί τους, να κάψω και αυτούς μαζί και μετά να πάω σε 24ωρα μαγαζιά και να ακούω stellardrone όλη νύχτα.

Παραληρώ.

Το αναγνωρίζω, ντάξει; Και παρόλο που μπορώ να το ρίξω σε πολλά άκυρα πράγματα, θα επιλέξω για σήμερα το βράδυ να μην το κάνω. Και μόλις ενημερώθηκα από ανώνυμη πηγή οτι δεν καίω μόνο εγώ τις γέφυρες μου με τους άλλους, καίνε και οι άλλοι μαζί μου. Δεν μου περνάει συχνά από το μυαλό αυτό, να πω την αλήθεια, τόσο προβληματική οπτική έχω στις σχέσεις μου. Από τη μία είμαι τελείως ανασφαλής οτι δε με θέλει κανείς, από την άλλη, άμα κάνουμε παρέα δεν μπορώ να πιστέψω οτι κάποια στιγμή δεν θα θες να κάνουμε παρέα. Και ας ξέρω οτι εγώ μπορεί να σ' έχω κάνει να μη με θες για παρέα. Που δεν θέλω παρέα, θέλω σεξ και έρωτα και ραντεβού. Ίου, όχι ραντεβού, κανά σινεμά μαξ.

Κάπου ήθελα να καταλήξω αλλά πρώτον το ξέχασα και δεύτερον δεν τελείωσα εκεί που ήθελα.

Παραληρώ.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=1evM0dndWFU

"ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ"
 
Όχι να κλαφτώ ρε φίλοι μου που με συμβουλεύετε να σέβομαι κάποια πράγματα αλλά ο σεβασμός μου δεν με έχει πάει πουθενά στ' αλήθεια. Ναι σύμφωνοι, είμαι πολύ συμπαθητικός, πολύ καλός και με παραδέχονται οι πιο πολλοί σαν θετικό στοιχείο. Αυτοί που δε σέβονται τίποτα όμως έχουνε να λένε πως πηδηχτήκανε με τους ανθρώπους που ήθελαν, να λένε που κάνανε ο,τι θέλανε τέλος πάντων και βγήκανε μάλλον κερδισμένοι.

Βέβαια η κούρσα για το ποιος έχει δίκιο δεν έχει τελειώσει ακόμα και εγώ πιστεύω στο δίκιο μου σε γενικές γραμμές. Και στο να σέβομαι. Αλλά αλήθεια; Η κριτική σας πάει στο οτι δε σέβομαι; Επειδή μου αρέσει η τάδε ή η δείνα τύπισσα; Ενώ μπροστά από τα μάτια μας έχει περάσει και συνεχίζει να περνάει το κάθε μίασμα του ανθρώπινου σεβασμού, λογικής, ευαισθησίας και αξιών; Και ενώ πέρασαν όλα αυτά ενοχλώ εγώ που δε σέβομαι;

Ναι, ο σεβασμός είναι σεβασμός και τα άλλα λάθη δεν κάνουν αυτό σωστό. Δίνεις όμως εγκληματική διάσταση στο φλερτ μου ενώ υπερασπίζεσαι γενικά τα αυθεντικά συναισθήματα και τον έρωτα και την αγάπη. Είμαι μόνος μου και βλέπω αντιφάσεις; Είμαι προκατειλημμένος; Ή απλά έχω κολλήσει επειδή δεν έχω με τι άλλο να ασχοληθώ; Ή εσύ έχεις κολλήσει με αυτό επειδή δεν θες να χαλάσουν όλα από δικό μου πείσμα. Όλοι οι άλλοι μπορούν να γαμήσουν σχέσεις και φιλίες και όλα, εγώ όμως πρέπει να στέκομαι φρουρός της ηθικής. Ή μήπως σε ενοχλεί το συγκεκριμένο;

Ενδεχομένως να υπάρχει η πιθανότητα να μη θέλω να παραστήσω τον ηθικό σε αυτή την περίπτωση, το έχεις σκεφτεί αυτό; Ή σε κάποια ανάλογη περίπτωση. Δεν μπορείς να με αναγκάσεις να κάνω το σωστό, και ακόμα πιο πολύ δεν μπορείς να με πείσεις, ούτε εσύ ούτε κανείς από αυτούς που έρχονται να βάλουν τη γνώμη τους, δεν μπορείτε να με πείσετε γιατί πρώτοι έχετε αμαρτάνοι σύντροφοι, πρώτοι έχετε κάνει το λάθος, μη βιάζεστε λοιπόν, σας παρακαλώ, μη βιάζεστε να με φέρετε στον ίσιο δρόμο και μη βιάζεστε να μιλήσετε για σεβασμό.

Όμως, όπως είπαμε, το λάθος και το σωστό είναι αντικειμενικά, δεν έχουν σχέση με τις παλιές ή καινούργιες σας αμαρτίες ή με το ποιος με κριτικάρει. Για αυτό και μάλλον θα κάνω το σωστό ή, πιο καλά, θα κάνω αυτό που θέλω όσο πιο σωστά μπορώ. Γιατί σε αντίθεση με σας εγώ έχω ηθική και σέβομαι ή όταν δεν έχω και δε σέβομαι κρατάω το στόμα μου κλειστό.

Και αν αδικώ κανέναν να μη με παρεξηγήσει, μιλάω πιο πολύ από στεναχώρια που δεν βρίσκω ανταπόκριση τη μια φορά που είπα κι εγώ να το παίξω κουλ

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=awHWColYQ90

Πρώτα το τραγούδι

και

θέλω να δω τα βουνά πέρα από τα βουνά της Αττικής. Και τις λίμνες που σχηματίστηκαν πριν χρόνια ή πρόσφατα, τα φράγματα και τις γέφυρες αλλά και τα ποτάμια από κάτω. Θέλω να τα δω όλα. Αλλά θέλω να έχω κι ένα σπίτι να γυρίσω, ένα σπίτι που να μπαίνω και να με χαιρετούνε συντροφικά οι φίλοι μου, και να είναι αργά, τόσο αργά που να είναι πρωί, ο ήλιος θα βγαίνει, θα βάζουμε ηχεία και θα παίζει το τραγούδι του τίτλου ή κάποιο άλλο αληθινά χαρούμενο, ο κόσμος από τα μπαλκόνια δεν θα παραπονιέται γιατί κανείς δεν θα είναι κουρασμένος από τη δουλειά του, γιατί όλοι θα έχουν λόγο να τραγουδήσουν μαζί μας, συντροφικοί χαιρετισμοί από το απέναντι μπαλκόνι κι εγώ θα παρατάω το σακίδια που έχω ξεχάσει συνεπαρμένος από τη στιγμή, από τον ώμο μου κάτω, θα τραγουδάω ή θα χοροπηδάω μαζί με τους συντροφικούς μου φίλους

και

ο ήλιος θα βγει, εμείς θα κουραστούμε, θα το γυρίσουμε σε κάτι πιο ήσυχο μέχρι να χαλαρώσουμε, θα βάλω να πιω γάλα γιατί δε μου αρέσει ο καφές, θα καθίσω να μου πούνε νέα που θα έχω όρεξη και ενδιαφέρον να ακούσω, θα διηγηθώ κι εγώ τα ταξίδια μου, τι συνάντησα, θα έρθει και αυτή που αγαπώ πιο πολύ να με ακούσει και θα την κοιτάξω πάνω στο ρεφρέν του παραπάνω τραγουδιού και θα είναι όλα καλά

και

ζητάω άπειρα, είναι ξεκάθαρη γνώση μου αυτή, πολλά και όλα τους δύσκολα αλλά δεν ξέρω τι άλλο να ζητήσω, δεν θα ζητήσω μια καλή δουλίτσα να πάω στην Ολλανδία, δεν θα ζητήσω έναν άνθρωπο να κάνουμε σεξ μαζί, δεν θα ζητήσω ποτέ ένα πάρτυ με το άγχος μη μας πάρουνε χαμπάρι οι άνθρωποι που δεν έχουνε πια υπομονή να ακούνε ανθρώπους να διασκεδάζουν, δεν θα ζητήσω τα μισά από αυτά που χρειαζόμαστε, θα τα ζητήσω όλα

και

αφού με βάλανε να γίνω στρατιώτης και αφού το δέχτηκα θα φροντίσω να πεθάνω στο καθήκον των μεγάλων πάρτυ, του ανατέλλοντος ηλίου πάνω από μια ξύπνια ήδη Αθήνα, στο καθήκον που θα έχω συμφωνήσει με τη μεγάλη μου αγάπη και τελικά στο καθήκον που με κρατάει να παραμένω στρατιώτης, δε μ' αρέσει η ανελευθερία του στρατού, πιστέψτε με, μ' αρέσουνε μόνο οι στολές, οι καρφίτσες και ο σκοπός.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Τη ζωάρα του

Έψαξα τη διεύθυνση σου στις συζητήσεις μας για να σου στείλω αυτό που έχω γράψει για σένα αλλά δεν τη βρήκα. Προσπάθησα όμως οπότε τώρα η συνείδηση μου είναι καθαρή. Κι έτσι πέρασε και αυτή η καμπή στη ζωή μου και όλα συνεχίστηκαν ομαλά.

Είπε και ξενέρωσε τη ζωάρα του

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Τι κάνω σ' αυτό το σπίτι; Είναι λες και μ' έχει βάλει κάποιος  αποφεύγουν λες και αποφεύγουν το σπίτι. Μα αποφεύγουν εν δε με αποφεύγουν, δε με προσεγγίζουν. Κάποιος θα σου πει οτι είναι το α είμαι αυτός. Αλλά εγώ έχω προβλήματα. Κάνει κρύο ένα πάω σπίτι μου; Να κοιμηθώ εδώ και να πάω αύριο σπίτι μου; Δεν πίαλλά θέλω να πάω σπίτι μου. Όχι οτι εκεί θα είναι καλύτερα. Αλλά αν είναι να είσαι κάπου μόνος σου καλύτερα να είσαι σπίτι σου. Ελπίζω να μην το διαβάσει αυτό η Αλεξάνδρα γιατίκρινιάζω πάλι. Και ενώ πήγα να ξεκαθαρίσω ποια Αλεξάνδρα εννοώ, κατάλαβα οτι δε χρειάζεται γιατί και οι 2 το ίδιούω αυτά τα κείμενα χωρίς λόγο, είναι πολύ εη συγγραφή. Τι σκέφτεσαι Γιώργο; Αυάφτο. Και αν αργήσεις και σου φύγει γράψε αυτό που σου 'ρθε μετά. τι σημασία έχει; Και παύση ώσω τα ορθογραφικά. Κάπι, δε θυμάμαι ποιον, αν του συμβαίνει να βαριέται τον ίδιο του το

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Death is silent. Dead is silent. Dad is silent. Mom is silent. Everyone is silent now.

Θυμάσαι όταν σου έλεγα για τη ζωή που είναι σαν ένα ποτάμι; Και μπορείς να την αναλύσεις με τρεις τρόπους; Το θυμάσαι σίγουρα, αποκλείεται να μη μου έδινες σημασία, ήταν η τελευταία μου ημέρα και ένιωθες λίγο υποχρεωμένη. 

Τέλος πάντων. 

Το θυμάσαι το ποτάμι; Που ή θα το παρατηρούσες απ' έξω ή θα έμπαινες και θα άφηνες να σε παρασύρει ή θα κολυμπούσες να δεις πρώτη (ή πρώτος) τι υπάρχει πέρα από τη στροφή του ποταμού; Θυμάσαι; Θυμάσαι μήπως να αναφέρω και τίποτα για κουφάρια; Για πτώματα που υπάρχουν μέσα στο φανταστικό ποτάμι; 

Γιατί, αγαπημένη, υπάρχουν πτώματα μέσα στο φανταστικό ποτάμι. 

Πτώματα γνωστών και αγνώστων, που τα ξεβράζουν τα ρεύματα στις όχθες κι εσύ τα προσπερνάς. Κάποιοι κολύμπησαν μαζί σου, κάποιους τους προσπέρασες, κάποιοι σε προσπέρασαν. Μια μέρα κι εσύ θα είσαι ένα πτώμα στην όχθη του ποταμού μου, μια μέρα θα είμαι κι εγώ.

Αλλαγή.

Φαντάσου τώρα έναν κυλιόμενο διάδρομο σε μέγεθος τεράστιου αυτοκινητόδρομου. Εκεί πάνω τρέχουμε όλοι, άλλοι πιο αργά, άλλοι πιο γρήγορα. Έτσι μου μοιάζουμε σήμερα. Άνθρωποι που τρέχουν όλοι μαζί. Και στις γωνίες και στις ταράτσες άπειροι στρατιώτες με υπηρεσιακά τυφέκια, με πιστόλια, με τόξα, μας ρίχνουν. 

Φαντάσου ένα πλήθος να τρέχει όλο μαζί, να τρέχουν όλοι, και ανά στιγμές να πέφτουν οι σφαίρες σε κάποιον, να πέφτει και γρήγορα να χάνεται πίσω μας. όπως όταν σκοντάφτει σε κυλιόμενο διάδρομο στο γυμναστήριο. Ακούς πιστολιά και βλέπεις γύρω σου ανθρώπους να καταπίνονται στο σκοτάδι πίσω σου και γρήγορα πρέπει να στρέψεις το κεφάλι σου μπροστά για να συνεχίσεις, όπως μπορείς, κουτσά, πληγωμένα, να τρέχεις.

Αλλαγή.

Κάτι πέθανε σήμερα.

Και το λιγότερο που μπορείς να κάνεις όταν πεθαίνει κάτι είναι να σκεφτείς κάτι για αυτό. Ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις να γράψεις κάτι για αυτό. Κάτι πέθανε σήμερα κοντά μου. Και θα το μνημονεύσω όσο του αξίζει, σε ένα κείμενο και τέλος. Όταν πεθαίνει κάτι κοντά σου πρέπει να το ξεχνάς εκτός αν έχει κάποιο μάθημα να σου διδάξει. 

Κάτι πέθανε σήμερα κοντά μου και μου έμαθε πως είναι να στεναχωριέσαι για κάτι που δεν είναι δικό σου.

Κάτι πέθανε σήμερα, και ας με συγχωρέσουν που θα το αναφέρω εδώ, δεν είμαι καλός στα νοσοκομεία.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=VkVH4ZYK1qM

self-loathing vol. 394729456

Μόνο αν έχεις χρόνο.

Η ώρα που θα περάσει από τον ενθουσιασμό μου μέχρι την απογοήτευση είναι λίγα λεπτά. Μέσα σε αυτά, σε ερωτεύτηκα, σε φλέρταρα, πήρα πίσω φλερτ, χάρηκα για αυτό και μετά. Με το που σου αρέσω σταματάς να μου αρέσεις. Με το που πρέπει να αντιμετωπίσω την επιτυχία αντί για την αποτυχία σταματάει κάθε χαρά κι ενθουσιασμός. Προσπαθώ τόσο πολύ να σου αρέσω που μόλις (αν) το πετύχω δεν ξέρω τι να κάνω. Και θα μείνεις να με κοιτάς με απορία, πάω στοίχημα, μόλις με πλησιάσεις ξανά, μόλις με τσιγκλήσεις ξανά, κι εγώ θα είμαι από μια μεριά να κοιτάω λες και δεν καταλαβαίνω τι θέλεις και μ' ακουμπάς. Φουλ άβολος γιατί σε θέλω σε θέλω σε θέλω αλλά μόλις σε πάρω δεν θα ξέρω τι να σε κάνω. Η μόνη πιθανότητα επιτυχίας (;) είναι να ξέρεις εσύ τι να με κάνεις. Όχι οτι θα είμαι και πλήρη απογοήτευση, προσαρμόζομαι εύκολα να ξέρεις, κάτι θα κάνω κι εγώ άμα χρειαστεί.

Σαν το κακομαθημένο παιδάκι, μόλις μου δώσεις το παιχνίδι που θέλω θέλω θέλω το πετάω παραδίπλα και ψάχνω να βρω τι άλλο μπορώ να κατακτήσω. Η μαμά μου (που της μιλάει άσχημα η Χριστίνα) δεν με έμαθε έτσι οπότε από κάπου αλλού κακο-έμαθα. Μάλλον από το Λουντέμη. Αλλά όχι, δεν είναι σωστή αναλογία αυτό. Δεν παρατάω το φλέρτ επειδή το βαρέθηκα, το παρατάω επειδή, αν το συνεχίσω, μάλλον θα πρέπει να σταματήσω να παριστάνω τον γοητευτικό και να γίνω actually γοητευτικός.

Και αν δε γίνω; Αν αποφασίσω να σταματήσω να παίζω θέατρο μαζί σου και αποφασίσεις οτι ήταν καλύτερα όταν έπαιζα; Τότε τι θα κάνω; Δεν θα μπορώ να ξαναπαίξω, θα πρέπει να επιμείνω στη νέα μου προσωπικότητα και να προσευχηθώ να σου αρέσει ή καλύτερα να έχω δείξει την αληθινή από την αρχή.

Χα.

Ποιος δείχνει την αληθινή απ' την αρχή;

νουμπς

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Χιόνι στο Σαν Ανσέλμο

όχι πάντα

αλλά σήμερα που είδα το όνομα σου μου λείπεις. Και δε μου λείπεις λίγο, μου λείπεις πολύ. Μου λείπεις όσο μου λείπει το να δοκιμάσω για πρώτη φορά λυχναράκι,
όσο μου λείπει η ζωή χωρίς φλεβική ανεπάρκεια,
χωρίς αιματώματα,
χωρίς χαλασμένη αλυσίδα ποδηλάτου,
όσο μου λείπει η πρώτη μου βόλτα στην Βενιζέλου,
όσο μου λείπει το πρώτο μου 790,
όσο μου λείπει η φωνή σου πριν 8 χρόνια,
όσο μου λείπει η μπύρα όταν μπαίνω σπίτι σου,
όσο μου λείπει η έμπνευση όταν γράφω ποιήματα για σένα και βγαίνουν μελό,
μου λείπεις όσο μου λείπεις πάντα

όταν σε θυμάμαι βέβαια γιατί κάποιες φορές σε ξεχνάω και είμαι μια χαρά και γαμιέσαι και σε μισώ.

Ο-θυμία

μα πόσο αστείος πια

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Ανακατατάξεις 1

Έπειτα από μια μικρή περίοδο σταθερότητας αρχίζουν ξανά οι ανακατατάξεις στο διαφιλικό-φιλικό-γνωστικό σύστημα της Αθήνας και συνολικότερα της Ελλάδας και του κόσμου. Για άλλη μια φορά καλείται η συναισθηματική-ανθρωποσχετική επιτροπή του εσωτερικού μου κόσμου να εκτιμήσει τις αλλαγές, να προσαρμοστεί στα νέα στοιχεία, να χαράξει μια νέα εξωτερική πολιτική. Οι εκτιμήσεις των εξελίξεων μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό έχουν ως εξής:

Α. Πολιτικές εξελίξεις το προηγούμενο διάστημα. Οι δυνάμεις που παρεμβαίνουν στο κίνημα.

1. Συνεχίζεται η προηγούμενη τάση αποσταθεροποίησης και δημιουργίας φυγόκεντρων δυνάμεων από γνωστό πόλο,ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις τα προηγούμενα χρόνια. Η εκτίμηση για τις μελλοντικές εξελίξεις είναι πως, αυτή η τάση θα πάρει μόνιμο χαρακτήρα, σε σημείο ισορροπίας με ξεκάθαρη απόσταση και διακριτή μορφή από τον εν λόγω πόλο, διατηρώντας χαλαρές συνδέσεις σε σημεία κλειδιά.

2. Ο νέος πόλος, που δημιουργήθηκε σε περίοδο μεγάλων εξελίξεων και κρίσεων, δείχνει να σταθεροποιείται, όχι όμως με τα αρχικά του χαρακτηριστικά. Εμφανίζει σημάδια αδυναμίας και κλυδωνισμούς οι οποίοι δεν είναι αδύνατον να ξεπεραστούν αλλά απαιτείται προσπάθεια και ψύχραιμη αντιμετώπιση. Εκτίμηση της ΣΑ επιτροπής είναι πως, βραχυπρόθεσμα, ο πόλος θα παραμείνει στο πολιτικό προσκήνιο με μικρές ανακατατάξεις. Μακροπρόθεσμα δεν υπάρχει σίγουρη πρόβλεψη για την εξέλιξη ή τη σύνθεση του.

3. Για τις λεγόμενες "ουδέτερες δυνάμεις". Αν και οι δυνάμεις που διατηρούν ουδέτερη ή σχεδόν ουδέτερη στάση έχουν να επιδείξουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, το γενικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται ταυτίζεται σε ορισμένες περιπτώσεις. Γενικώς εκτιμάται πως ο ρόλος τους είναι περιορισμένος κυρίως γιατί δεν έχουν επιδιώξει οι ίδιες να αναλάβουν ρόλο ηγετικό ή υποστηρικτικό σε πολιτικές κρίσεις και κινήματα.

4. Πέρα από τους 2 πόλους που σχηματικά αναφέρουμε, υπάρχουν περισσότεροι, διαμορφωμένοι ή ημιδιαμορφωμένοι, οι οποίοι διατηρούν χαλαρές σχέσεις με είτε έναν είτε παραπάνω από τους υπόλοιπους και αναφέρονται εδώ καθώς έχουν δυναμική σε ορισμένες περιπτώσεις να επηρεάσουν εξελίξεις και να πυροδοτήσουν καταστάσεις.

Β. Ειδικότερα για τις ουδέτερες δυνάμεις.

1. Ορισμένες ομάδες δεν μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις λόγω απόστασης (ή άλλων αντικειμενικών λόγων) από το κέντρο των εξελίξεων. Αυτοί οι σχηματισμοί διατηρούν σχέσεις με τους πόλους, συνήθως τηρώντας (ή προσπαθώντας εν πάση περιπτώσει) ίσες αποστάσεις, αναμένοντας λύση χωρίς τη δική τους συμμετοχή ή ανάμιξη. Το γεγονός αυτό, αν και δικαιολογημένο και αναμενόμενο, δημιουργεί μια τάση διαχωρισμού τους από το πολιτικό σκηνικό, μετατρέποντας τους σε αδιάφορες, πολιτικά, δυνάμεις που αδυνατούν να επηρεάσουν ουσιαστικά τις εξελίξεις. Εκτίμηση της επιτροπής είναι πως η στάση τους αυτή οφείλεται στην μερική ή παντελή ανυπαρξία συμφέροντος από μια ενδεχόμενη συγκρουσιακή τακτική, αν και εφόσον επέδειχναν διάθεση για αυτή.

2. Άλλες ουδέτερες δυνάμεις προσπαθούν να αναλάβουν ρόλο μεσάζοντα και να αμβλύνουν αντιθέσεις ανάμεσα σε διαμορφωμένους ή ημιδιαμορφωμένους πόλους. Εκτίμηση για την εξέλιξη αυτών είναι πως είτε θα απορροφηθούν από τον ένα ή τον άλλο πόλο είτε θα δείξουν σημάδια κόπωσης και αηδίας και θα απομακρυνθούν εξίσου. Αυτό θα εξαρτηθεί και από τη στάση των πολικών δυνάμεων και από την ίδια τους την ιδιομορφία και ισχύει γενικώς και για τις αναφερόμενες στην Β1 ενότητα δυνάμεις.

Γ. Ειδικότερα για τον πόλο που συμμετέχει η ΣΑ επιτροπή.

1. Όπως αναφέρεται και παραπάνω, μετά από μια μικρή περίοδο νηνεμίας, οι ανακατατάξεις και επανεκτιμήσεις των εσωτερικών σχέσεων του πόλου συνεχίζονται έντονα. Προς το παρόν ο πυρήνας του πόλου μοιάζει ανεπηρέαστος αλλά εκτίμηση της επιτροπής είναι οτι αυτό οφείλεται στην αδράνεια που προκύπτει σε τέτοιες περιπτώσεις και θα αλλάξει σύντομα. Με ποιο τρόπο και σε τι ισορροπία θα βρεθεί ο πόλος ή αν ακόμα θα υπάρχει με τον τρόπο που υπάρχει σήμερα είναι αδύνατο να προβλεφθεί.

2. Λόγοι για την ανισορροπία εκτιμώνται ως: α) Η αναμενόμενη κόπωση από πρακτικές και θεωρητικές προσεγγίσεις πάνω σε καθημερινά ζητήματα, η συνεχής τριβή και η πεπερασμένη υπομονή που μπορεί να επιδείξουν οι δυνάμεις που συγκροτούν τον πόλο, πράγμα αντικειμενικό και δικαιολογημένο. β) Οι αλλοιώσεις και κλυδωνισμοί που επιφέρουν αλλαγές στην καθημερινότητα και τη ζωή γενικώς ορισμένων δυνάμεων του πόλου. Είναι αντικειμενικό πως η αλλαγή καθημερινότητας και αλλαγές σε συσχετισμούς με δυνάμεις θα φέρουν αλλαγές στην ισορροπία του πόλου και των δορυφόρων αυτού. Η ΣΑ επιτροπή μόνο επιφύλαξη και προβληματισμό μπορεί να επιδείξει σε τέτοια "ρήγματα" και να περιμένει με υπομονή και καλή πρόθεση τις εξελίξεις να ξεδιπλωθούν για να πάρει θέση.

3. Αν και δεν υπάρχει βέβαιη πρόβλεψη για το μέλλον καθώς πολλά στοιχεία είναι ακόμα ρευστά θα κάνουμε εδώ μια προσπάθεια για να εκτιμήσουμε την πορεία του πόλου για το επόμενο βραχυπρόθεσμο διάστημα. Εκτιμάται με κάθε επιφύλαξη οτι, με ελάχιστα διαφορετικό κέντρο ισορροπίας, ο πόλος θα διατηρήσει τις δυνάμεις του, θα παραμείνει ενωμένος και σταθερός, θα συνεχίσει να λειτουργεί ως πεδίο αντιπαραθέσεων φυσικά αλλά σε λογικά και αντιμετωπίσιμα πλαίσια. Προς το παρόν δεν διαφαίνεται κάποια διάσπαση ή απόσχιση χωρίς να αποκλείεται τίποτα. Ισχυρή πεποίθηση της επιτροπής είναι πως, με σωστή διαχείριση, οι νέες ισορροπίες που θα διαμορφωθούν μπορούν να λειτουργήσουν και να επιδείξουν ενδιαφέροντα και σταθερά χαρακτηριστικά.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

έτσι δε γάμησε κανείς

Απ' ο,τι φαίνεται η αγάπη είναι εύκολη για σένα. Ο έρωτας είναι εύκολος για σένα. Τα ψέμματα είναι εύκολα για σένα. Όχι σε μένα ντάξει, δεν είπες ψέμματα σε μένα. Σε μένα δε λένε συχνά ψέμματα οι άνθρωποι νομίζω. Ίσως να νομίζουν οτι αντέχω την αλήθεια. Πόσο δεν ισχύει όμως αυτό. Αλλά δεν θα ήθελα να μου λες ψέμματα.

Αλλάζω παράγραφο γιατί με κούρασε η ίδια μου η σκέψη. Και ξαφνικά δεν έχω τι να γράψω. Κι έτσι γράφω αυτό που σκέφτομαι ακριβώς. Είναι πολύ παλιό και κακό τρικ για ραντεβού αυτό. Όταν δεν έχεις τι να πεις με τον άλλον και νιώθεις άβολα και κουρασμένος να συνεχίσεις αυτόν τον ανόητο χορό υποκρισίας, αυτό το "λέω αυτό που νομίζω οτι θα σ' αρέσει και δε λέω αυτά που μου έρχονται στο μυαλό", τότε αρχίζεις να λες ακριβώς αυτό που σκέφτεσαι, δηλαδή αρχίζεις να λες οτι θα αρχίσεις να λες αυτό που σκέφτεσαι και λες οτι θα σταματήσεις να λες κάτι ψεύτικο και μετά αναρωτιέσαι και αναρωτιέται γιατί δεν το έκανες από την αρχή και μετά από λίγο καταλαβαίνεις οτι έχει βαρεθεί ή φοβηθεί ή απλά χαλαστεί και καταλαβαίνεις γιατί δεν έπρεπε να το κάνεις από την αρχή. Κι έτσι στο επόμενο ραντεβού δεν το κάνεις ποτέ και φαντάζομαι κυλάει φυσιολογικά αν έχεις μια στοιχειώδη συναισθηματική και κοινωνική νοημοσύνη και μιλάς ατελείωτα χωρίς να λες αυτά που θες να πεις, αυτή ακούει αυτά που πρέπει να ακούσει και τίποτα από αυτά που θα ήθελε να ακούσει, αν είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι, και η ζωή προχωρά, το δέρμα σου γερνά, το μυαλό σου αποσυντίθεται, τα μάτια σου κουράζονται, τα μαλλιά σου κουρεύονται και κουρεύονται και όταν θα έχεις γεράσει θα προσπαθείς να πεις αυτά που έχεις να πεις και δεν θα μπορείς να αρθρώσεις λέξη.

That escalated quickly

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

πφφφτδγκχτ

https://www.youtube.com/watch?v=sV_Cagi25O8

Μοιάζουν όλοι να περιμένουν κάτι αυτόν τον καιρό. Εγώ περιμένω τόσο καιρό να γίνει κάποια από τα όνειρα μου πραγματικότητα που δε με νοιάζει καν αν θα πετύχει. Θέλω να γίνει η επανάσταση (σοσιαλιστική) κι ας χάσουμε, αλλά να ξεκινήσει. Η αναμονή είναι τελείως υπνωτιστική. Ας βγούμε να κυνηγήσουμε ο,τι είναι να κυνηγήσουμε κι ας μην το πιάσουμε.

Το ίδιο ισχύει σε όλες τις πλευρές μου τώρα.

Ας ερωτευτώ κι ας με φτύσουνε,
ας επαναστατήσω κι ας εκτελεστώ πρώτος,
ας κάνουμε το δίσκο μας κι ας είναι χάλια,
ας πάμε για βόλτα κι ας βαρεθούμε,
ας γράψω ένα κείμενο κι ας είναι παιδικό,
ας ακούσω ένα καινούργιο τραγούδι κι ας μη μ' αρέσει,
ας κουρευτώ κι ας είμαι χάλια,
ας πάω στο γιατρό κι ας μου πει κακά νέα,
ας πιάσω δουλειά κι ας τη σιχαίνομαι.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Παθέτικ ιζ δε νιου ντιπρέσντ ιζ δε νιου μπλακ ιζ δε νιου σέξι

Όσο περιμένω να ζεστάνει το νερό

και αφού είδα σειρά, έκανα διάφορα προσωπικά, κοίταξα τα ιντερνετικά νέα,

αφού έβαλα μουσική, κοίταξα την ώρα και έφτιαξα ένα πρόγραμμα στο μυαλό μου,

άρχισα να σκέφτομαι ανθρώπους (και νησιά (αβολάκι(ιιιιι*))).

Δεν σκέφτομαι συχνά πράγματα. Δηλαδή δεν σκέφτομαι λάστιχα αυτοκινήτων, πέτρες, πλαστικά εξαρτήματα, χαρτοπετσέτες, καλώδια και τέτοια. Αν σκέφτομαι πράγματα είναι για το πως παίζουν ρόλο στους ανθρώπους γύρω μου. Ο,τι σκέφτομαι δηλαδή είναι με βάση τους ανθρώπους, το είδος μου. Κάπου εδώ υπάρχει ένα δίδαγμα αλλά δεν έχω προχωρήσει ακόμα τη φιλοσοφική μου σκέψη αρκετά για να το εκφράσω.

Και δεν σκέφτομαι πάντα όλους τους ανθρώπους. Πολλές φορές σκέφτομαι τον άνθρωπο σαν έννοια, σαν είδος αλλά πιο συχνά σκέφτομαι, απασχολώ το μυαλό μου δηλαδή, με ανθρώπους που γνωρίζω. Ακόμα πιο συχνά με ανθρώπους που θέλω να έχω κοντά μου. Δηλαδή τον Σεζάντ από την πρώην μου δουλειά, τον ξέρω, αλλά δεν τον σκέφτομαι συχνά. Πιο συχνά σκέφτομαι τους φίλους μου και τις κοπέλες που θα ήθελα να έχω. Πιο συχνά δηλαδή, για να είμαστε και ειλικρινείς, σκέφτομαι τις κοπέλες που θα ήθελα να έχω. Και ναι, είναι πολλές. Ντάξει όχι 50, αλλά παραπάνω από 1-2.

Αυτές οι κοπέλες, που εγώ τις σκέφτομαι και περνάω την ώρα μου μέχρι να ζεστάνει το νερό, είναι σαν να λέμε οι πρώτες σε προτίμηση που έχω γνωρίσει και θέλω να έχω πιο ακραίες σχέσεις μαζί τους. Από αυτές κάποιες είναι με άλλον, κάποιες με άλλη, κάποιες δε με θέλουνε καθόλου, κάποιες δε με θέλουνε πολύ και κάποιες απλά αγνοούν οτι υπάρχω. Είναι απλός ρεαλισμός, δεν γκρινιάζω τώρα. Στο κάτω κάτω η μαμά μου θα σας έλεγε οτι αυτές χάνουν (και θα είχε δίκιο γιατί έχει πάντα δίκιο η μαμά μου).

Όμως εγώ προβληματίζομαι. Όχι γιατί δε με γουστάρει η τάδε κοπέλα (έγραψα γκόμενα αλλά το έσβησα γιατί είναι κακόηχη λέξη και δεν ταιριάζει). Απλά, ορισμένες φορές, νιώθω σαν να αρέσω σε κάποια και δεν νιώθω καθόλου πρόθυμος να ενδώσω σε αυτή την πληροφορία. Μου φαίνεται άπειρα δύσκολο να προσπαθήσω να δεθώ τώωωωωρα, να μιλάμε ώωωρες, να νιώσουμε άβολα στα σεεεεεεξ, να μιλάμε στα τσααααατ, να κάνουμε τις ίδιες συζητήσεις που έχω κάνει με τόοοοοοσους και τόοοοοοοσες, να ξαναδούμε τις ίδιες ταινίιιιεεεεες, να απασχολώ το μυαλό μου στο να μη γίνω βαρετόοοοοος, χριστέ μου (χριστέ μου, γουάτ) μου φαίνεται βουνό αυτό το πράγμα. Όχι οτι δεν θέλω να το κάνω (και καλά οτι είμαι υπεράνω αλλά προφανώς νοτ) αλλά μου φαίνεται δύσκολο. Σαν να ξέχασα πως γίνεται; Σα να μην ήξερα και ποτέ απλά έτυχε να δεθώ με 2-3 ανθρώπους; Κάτι τέτοιο. Θα μου πεις, χριστέ μου (χριστέ μου, γουάτ) τι παθέτικ γκρίνια είναι αυτή; Ναι, κι εγώ νιώθω άσχημα αλλά με απασχολεί ρε παιδί μου, τι να κάνουμε; Και στη τάδε ξέρω γω που φάνηκε να φλερτάρουμε και θα μπορούσα να επιμείνω ξέρω γω, με το που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω το μυαλό μου και τη διάθεση μου, μου φάνηκε τόσο δύσκολο που λέω, ντάξει, και να μην κάνουμε τίποτε σιγά, τι είχα τι έχασα.

Τίποτα δεν είχα, τίποτα δεν έχασα.

Pethetic is the new depressed

read my blog bihyatch (άμα θες να μάθεις πως προφέρεται, πάρε με τηλέφωνο να σου πω)


*καλά είμαι πολύ άτακτος και πονηρός ε;

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

η Χριστίνα είπε οτι δεν είναι άβολο

Χρωστάω στον  Κώστα ένα κείμενο για την Ιωάννα γιατί φαγώθηκε.

Έχω ξαναγράψει για σένα αλλά αμφιβάλλω αν θα το κατάλαβες και βασικά αν το διάβασες καν. Είχα πει οτι μου αρέσουν τα μάτια σου πιο πολύ απ' όλα (ορίστε ρε Κώστα, ήδη έγινε άβολο). Πιο πολύ κι από το κύριο θέμα του τραγουδιού σου, αν θες. Σε έκανα να κλάψεις 2 φορές και αν θες να ξέρεις ήταν σχέδιο γιατί έτσι τα μάτια φαίνονται καλύτερα. Όμως, πολύ εύστοχα αποκάλυψες τα υπόγεια ρεύματα από τα οποία ήρθε η δριμεία μου κριτική, οτι ήταν εν τέλει μια γκρίνια γιατί δε μου δίνεις σημασία και εγώ φοβάμαι να σου δώσω γιατί δεν αντέχω την απόρριψη. Αληθινά όλα αυτά. Πραγματικά όσο το πληκτρολόγιο στα δάχτυλα μου και το σκιαγραφικό στο αίμα μου (σπόιλερ).

Κι έτσι αυτό το κείμενο χωρίς να προσφέρει τίποτα καινούργιο, εξετέλεσε την αποστολή του. Μίλησε για την Ιωάννα χωρίς να πει λέξη παραπάνω απ' όσο του επιτρέπω. Και δεν επιτρέπω παραπάνω από αυτό γιατί το μέλλον μας είναι προδιαγεγραμμένο και για αυτό καμία μου γκρίνια δεν φτάνει, καμία προσπάθεια μου δεν αρκεί και καμία θέληση μου δεν αλλάζει. Και αν αυτό δεν κάνει εσένα να κλαις, κάνει εμένα ή θα με έκανε αν γενικά έκλαιγα. Μην ανησυχείς πάντως, αν και δεν κλαίω με την κυριολεκτική έννοια του όρου, πολλά πράγματα που κάνω καθημερινά σημαίνουν το ίδιο.

υγ1 γενικά πολύ κουτσομπολιό