Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

https://www.youtube.com/watch?v=vb7htoJAK7g

https://www.youtube.com/watch?v=8Pajsia3_28

https://www.youtube.com/watch?v=rOoCixFA8OI

Κάνω ησυχία συχνά. Δε μιλάω πολύ και κάποιες φορές φαίνεται να ενοχλούνται οι γύρω μου από αυτό. Με στεναχωρεί λίγο αυτή η κατάσταση αλλά θα στεναχωριόμουνα παραπάνω αν αναγκαζόμουν να μιλήσω χωρίς νόημα.

Είναι βέβαια θλιβερό οτι δε μιλάω. Δεν είναι πως δεν έχω να πω πράγματα, έχω ανάγκη να μιλήσω. Έχω πολύ ανάγκη να μιλήσω. Δεν θέλω όμως να αρχίσω να μιλάω συνέχεια για μένα και για αυτά που αισθάνομαι, αυτό θα ήταν εγωιστικό και πρήχτικο.

Νιώθω τύψεις που δε μιλάω. Μα αν μιλήσω νιώθω τύψεις. Και έτσι είμαι πάντα στο μεταίχμιο, πάντα οριακά, να πω πράγματα για μένα; να μην πω τίποτα καλύτερα και να αφήσω τους άλλους να μιλάνε μόνοι τους;

Γιατί εν τέλει παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα. Όσο δε μιλάω για αυτά που νιώθω, τα σκέφτομαι, κι έτσι αδυνατώ να ακούσω και τους υπόλοιπους που μου μιλούν και περιμένουν να είμαι φίλος τους. Δεν είμαι όμως γιατί σκέφτομαι αυτά που θέλω να πω και δεν είπα. Και τελικά δεν μπορώ να συνδεθώ με κανέναν παρά μόνο στιγμιαία, με αδέξιες προσπάθειες.

Δεν ξέρω αν έχω ξανααναφέρει εδώ ή και γενικότερα πόσο χάλια είναι η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, πόσο μαύρη, προβληματική και σακατεμένη. Ε, η δική μου συγκεκριμένα είναι ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ. Ήδη αυτά που ξοδεύω χρόνο να γράψω θα έπρεπε να τα λέω στους ανθρώπους που συμπαθώ. ΑΛΛΑ ΟΧΙ. Πρέπει να τα γράψω εδώ για να έχω να λέω, να, εγώ τα έγραψα, εσείς δεν τα είδατε.

Τώρα είναι βραδάκι, σε λίγο πρέπει να κοιμηθώ γιατί ξυπνάω υπερβολικά νωρίς, είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένος και η παραδοχή αυτού με κάνει ακόμα πιο στεναχωρημένο και ακόμα με κάνει και ένοχο. Γιατί το εκμυστηρέυομαι δηλαδή αυτό; Ακόμα και με αυτόν τον έμμεσο τρόπο; Μήπως προσπαθώ να εκμαιεύσω τη συμπάθεια των ανθρώπων που θα τύχει να με ακούσουν; Αυτό είναι κατάντια.

Οι τύψεις μου αν μετριόντουσαν σε λεπτά και πήγαιναν πίσω στο χρόνο θα έφταναν ως το Μεσαίωνα. Ευτυχώς που δε μετριούνται λοιπόν και απλά μπορώ να πω πως είναι πάρα πολλές.

Έχω τύψεις που σου φώναξα, που κοίταξα από την κλειδαρότρυπα, που σου φώναξα στον ΗΣΑΠ στο Μοναστηράκι, που δε σου πήρα δώρο, που δεν ήρθα στην παράσταση σου, που δεν κρατήσαμε επαφή, που δεν είμαστε πια φίλοι, που δεν σου μιλάω όπως παλιά, που δεν σου 'χω πει ποτέ οτι σ' αγαπώ, που δε με είδες με στολή, που δεν κατάφερα κάτι σημαντικό για να χαρείς, που δεν πήρα ακόμα δίπλωμα και μαζεύουμε λεφτά με το ζόρι, που παίρνω ΚΤΕΛ 3 ευρώ για να βγω, που ξάπλωσα στη μέση του δρόμου, που σ' έκανα ρεζίλι, που δε μου μιλάς, που σ' ανάγκασα να με μισήσεις, που τα κατάφερα, που σου μίλησα στο τηλέφωνο, που δεν παίζω με το δώρο σου, που δεν κρέμασα ακόμα το χάρτη σου, που δεν διακόσμησα ακόμα το δωμάτιο μου με τα πράγματα σου.


Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Κάθε φορά που βλέπω το τέλος του Κογιανισκάτσι κλαίω https://www.youtube.com/watch?v=7hBAD_EBdMI

https://www.youtube.com/watch?v=pul7jmKO2Fw

Τη στολή μου έπρεπε να την αφήσω στην Λήμνο. Εκεί έκανα αυτό που έπρεπε και με έκανε αυτό που έπρεπε. Εδώ απλά υπάρχω και περιμένω να τελειώσει αυτός ο βαρετός εφιάλτης.

Η καρδιά της επανάστασης χτυπά μέσα στην καρδιά μου και της δίνει ρυθμό και ορμή. Είναι μια μικρή δεύτερη καρδιά κρυμμένη στη μεγαλύτερη κοιλία μου και συγχρονίζονται ώστε η μια να δίνει δύναμη στην άλλη. Αχ πόσο θα με κορόιδευες αν διάβαζες πως γράφω ακόμα για επαναστάσεις και αλλαγές. Πόσο με κοροιδεύουν τόσοι και τόσοι. Επιμένω όμως στην ανοησία μου και φυλαχτείτε μην και γίνουν τα όνειρα μου πραγματικότητα.

Φοβάμαι πως οι μεγάλες πίκρες δεν έχουν έρθει ακόμα. Και το λέω και το ξαναλέω για να προετοιμαστώ κι ας ξέρω πως δεν υπάρχει προετοιμασία για τις ήττες και τις νίκες (για τους σεισμούς) που μέλλονται να 'ρθουν.

https://www.youtube.com/watch?v=_U5z5oULXLY

Παρόλα αυτά επιμένω να σκέφτομαι πως θα είναι όταν θα χρειαστεί να αγωνιστώ στ' αλήθεια, όταν θα πω πως, να, τώρα είναι η ώρα, τώρα τα δίνουμε όλα, τώρα ή κερδίζουμε ή μας πατάνε κάτω. Και όταν τα σκέφτομαι άλλες φορές λέω θα κάνω τη διαφορά, άλλες λέω δεν θα φανώ καν, άλλες θα ζήσω να δω ένα νέο κόσμο να γεννιέται, άλλες θα πεθάνω στα 3 πρώτα λεπτά του αγώνα. Διάβασα τη σιδερένια φτέρνα και με γέμισε με μια απαισιοδοξία... Μια απαισιοδοξία άλλο πράμα.

Νιώθω τύψεις που μιλώ για αυτά. Είναι λες και θα πεταχτείτε και θα με κοροιδέψετε. Αλλά δεν θα έπρεπε να νιώθω. Εσείς θα έπρεπε να ντρέπεστε που δεν σκέφτεστε παρόμοια. Εσείς θα έπρεπε που ζείτε τις ζωές σας λες και θα μπορούσατε να συνεχίσετε σε αυτή τη ζωή με καμία αλλαγή. Εγώ δεν θα μπορούσα. Πως μπορείτε να ζείτε τις ζωές σας; Εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ να συνεχίσω να υπάρχω σε κάτι τόσο σάπιο, κάτι τόσο αδιάφορο, τόσο άδικο, τόσο σπάταλο, τόσο καρκινογόνο, τόσο βρώμικο, τόσο χαζό, τόσο κακό, τόσο πεθαμένο, τόσο σκοτεινό, τόσο απάνθρωπο. Είναι απάνθρωπο ακούτε; Απάνθρωπο. Η' αλλιώς, εγώ δεν είμαι άνθρωπος.

Και με τις κοροιδίες και την ειρωνία στην πλάτη θα συνεχίσω με αυτούς που θα με συντροφέψουν, όχι να επανασταστώ και να αγωνίζομαι γιατί ίσως κάποτε κι εγώ να δείχνω αδυναμία, ίσως κάπου κάπου κι εγώ να κάνω πίσω, κάπου κάπου να φοβάμαι, να δειλιάζω, να ντρέπομαι, να ξενερώνω, να απελπίζομαι. Οπότε δεν υπόσχομαι οτι θα αγωνίζομαι συνέχεια. Υπόσχομαι όμως οτι δεν θα συμβιβαστώ ποτέ, Δεν θα συμβιβαστώ και θα πω πως ναι, ίσως να μπορέσω να ζήσω σε αυτή την κοινωνία με όλες τις τις αδικίες και τη βρωμιά. Αυτό δεν θα το κάνω σίγουρα. Και, αν όχι τίποτα άλλο, είμαι  π ο λ ύ  ξεροκέφαλος.

https://www.youtube.com/watch?v=Z2j-BEGxA58

https://www.youtube.com/watch?v=uLgJWpaP9f8

Αυτοί χώσανε την καρδιά τους στο βουνό, σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι