Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=E8gIqcQKr1c

https://www.youtube.com/watch?v=KeWpPnErKiU

δεν είναι αστείο πως σας αρέσουν τα βασικά;
γιατί είστε βασικοί και βασικιές
δεν παίζει θέμα, αν θέλεις να το λύσουμε το λύνουμε, αν όχι, όχι
μη με πλησιάζεις αν με σιχαίνεσαι

αν χρειαζόμουν να με συμπαθήσεις θα με συμπαθούσες
κι εσύ και το κακομοίρικό σου
αν σε είχα ανάγκη θα σε έπαιρνα
μην προβληματίζεσαι λοιπόν περί αυτού

έρχεται η άλλη να το παίξει κριτική
δεν ξέρεις καν για τι μιλάς γελάω απλά
και θα σχολίαζα ακόμα καθαρότερα
αλλά λυπάμαι τις παράπλευρες ζημιές

και είναι και οι άλλοι από την άλλη
που με γνωρίζουνε καλύτερα από εμένα
ή έτσι πιστεύουνε
για αυτό σας έχω γραμμένους

όλοι εδώ μέσα νοιαστήκανε ξαφνικά
για να βρεθεί κάποια να με πηδήξει
αδιάφορο, μην μπερδεύεσαι
εσένα μάλλον τρομάζει πιο πολύ να είσαι μόνος σου


και όταν μιλάω για τη βάρδιά μου σε βλέπω να σφίγγεσαι
σε τρομάζει οτι μπορεί κάποια στιγμή να βρεθείς στη θέση μου
για αυτό λέω
είναι αστείο που σας αρέσουν τα βασικά

αν χρειαστώ ποτέ παρέα θα τη βρω
αν χρειαστώ ποτέ λεφτά θα τα βγάλω
αν μου κάτσει κάποια στιγμή να ερωτευτώ θα κυνηγήσω τότε
μη με υποτιμάς τόσο πολύ γαμώ το χριστό σου
με νευριάζεις

και μη βιάζεσαι να με βοηθάς
παίξε πουστιές κάπου αλλού για να σώσεις τα άσωστα
εσύ που με συμβούλεψες να ακολουθώ τα ένστικτά μου
έπαιξα κι έχασα
έπαιξες και θα χάσεις
ο κλέφτης δεν προκόβει ποτέ

https://www.youtube.com/watch?v=-Shyu3pB9qc

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

κορόιδοοοοοοο

Θέλω να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κυλιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να αλλαχτώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να εξαφανιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να δροσιστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να ξεχαστώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και μαζί σου να βγω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να αηδιάσω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να εκδικηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να μετανιώσω και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθώ και να κοιμηθωά και να κοιμηθώ και να κοιμηθώκαινα κοιμηθώ και νακοιμηθώ καινακοιμ ήθώ και νακοιμηθώ ωώ και νακοιμηθώ καινακοιμηθώκαινακοιμηθώ καινα κοιμηθώκαινακοιμηθώκαι νακοι μηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαιν ακοιμηθ ώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκα ινακοιμηθώκαιν ακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακ
οιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμηθώκαινακοιμθη΄βκαινακοιμηθώκαινακοιμηιώκαι καικοιμηωθάμψωικαιοωμιομδοπμκαιμ,οηβθωκαι,να΄νωοκμβηιθβάμωοκαιν ωοηνσπμιηβθωάκβκδ,σπωκμαοπωμπσδφμωπ,κκαι ξκνακοιμβηθωά ωκαινακοιμβηθώακαινω[πηβνπασηβωπω βωβωβωδεφβω

μέχρι να ξεχάσω πόσο αχρείαστο ήταν αυτό που συνέβη.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Η κυρία που 'χει φόντο την Αθήνα

(Αυτές τις μέρες θα γίνω κουραστικός. Είναι αναμενόμενο, λογικό κι επόμενο αλλά νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη. Συγγνώμη λοιπόν. Ή όχι και πολύ συγγνώμη βασικά γιατί συνεχίζω να το κάνω soooooooo...)

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν έχουμε στόχους. Και φιλοδοξίες. Μωρ' τι μας λες; Το οτι δεν τους ξέρεις εσύ, ή δεν τους δείχνω μέρα μπει μέρα βγει δε σημαίνει αυτό.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν ξέρουμε τον εαυτό μας. Και οτι είναι απωθητικό αυτό. Ή κάτι τέτοιο. Μωρ' τι μας λές; Το οτι δεν τον ξέρεις εσύ και ας θες να τον μάθεις δε σημαίνει οτι δεν τον ξέρει κανεις. Έχω σοβαρό, άρτια χτισμένο πυρήνα ο οποίος δεν παρεκλίνει σχεδόν ποτέ. Άκους εκεί.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι δεν είμαστε ειλικρινείς και δεν επικοινωνούμε καλά. Και οτι αυτό είναι κακό. Και οτι είμαστε μαλάκες. Μωρ' τι μας λες. Να σε ενημερώσω αρχικά οτι ψέμματα δε λέω ποτέ. Και εν συνεχεία αυτού, την επικοινωνία μου την καθορίζω εγώ. Και όταν είναι αποτυχημένη, γιατί αποτυχημένη είναι συνήθως, πρώτος εγώ δέχομαι το αντίκτυπο αυτού και τα αρνητικά του αποτελέσματα. Όπως λέει και το κόμμα (ένα είναι το κόμμα): "Ναι, κάναμε λάθη. Πρώτοι όμως εμείς τα πληρώσαμε".

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

να μας πει οτι αυτό που κάνω με ζημιώνει και οτι χάνω έτσι. Και οτι καλύτερα να μιλάω ανοιχτά και θαρρετά. Μωρ' τι μας λες; Τελευταία φορά που μιλησα ανοιχτά ήταν το 2002 και τότε με δείρανε. Ε, ντάξει δεν είναι ακριβώς έτσι, οκ, αλλά το να μιλάω ανοιχτά δεν έχει εξυπηρετήσει όσο θα έπρεπε. Έχω πληγώσει πολλούς ανθρώπους επειδή είπα αυτό που ήθελα και ακόμα περισσότερο έχω πληγωθεί εγώ επειδή ξεκίνησα να λέω αυτό που σκέφτομαι. Οπότε, ναι, δεν έχει άδικο εδώ η κυρία αλλά είναι στην καλύτερη αντιδιαλεκτικό να με κατηγοράει χωρίς να παίρνει υπόψη της την ιστορία και τα κατάλοιπα αυτής. Ναι, σε είπα αντιδιαλεκτική. Πως νιώθεις που σε βρίζω;

Και έρχεται η κάθε κυρία  με φόντο την Αθήνα

να μας μιλήσει για ώρες για το τι πάει στραβά με μας. Μωρ' τι μας λες; Λες και δεν ξέραμε. Λες και ήταν δύσκολο να φανταστώ μια πραγματικότητα όπου θα ειμαι ειλικρινής, ανοιχτός, ξεδιάντροπος (με την καλή έννοια) και θαρρετός.

Και έρχεται η κάθε κυρία με φόντο την Αθήνα

και φεύγει μετά από λίγο αφού μας καταλόγισε εγκλήματα που σε άλλες χώρες θα ήταν αιτίες εκτέλεσης. Πετάει το σπόρο, την ιδέα, δίνει μια ιδέα του τι θα ακολουθούσε, πάει το 8 στο 100 και μετά κατεβαίνει με λίγη βοήθεια από τη σκηνή για να πάει σπίτι της, χαλαρά σαν να μη μας καταβαράθρωσε. Μωρ' τι μας λες;

Δεν σε ακούω καν μωρή από την κορυφή που κάθομαι μόνος μου.
Όσο κι αν δε σ' ακουώ όμως
τα κείμενα μου θα είναι για σένα,
τα ραπς μου θα είναι για σένα,
τα αστεία μου θα είναι για σένα,
και κυρίως,
το κνίφελ που θα παίζω,
αυτό θα είναι για μένα.
Για να μη βαριέμαι

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Ε λοιπόν, δεν κατάλαβα τίποτα

Και οι ανέσεις κάποτε τελειώνουν.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή θα τελειώσει.

Και η δουλειά κάποτε τελειώνει.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή θα τελειώσει.

Και η αμάθεια κάποτε τελειώνει.
Όταν μαθαίνεις.
Και η δική σου κάποτε θα τελειώσει.
Ή τελείωσε.
Ή έμαθες.
Ή θα τελειώσει.

Μην ξεχνάμε.
Γιατί εγώ δεν το ξεχνώ.
Πως όσοι με γνωρίζουνε καλά.
Δεν είναι πουθενά εδώ κοντά να τους ρωτήσεις.
Τι συμβαίνει με την άνεση,
ή με τη δουλειά,
ή όταν με μάθεις.

Μόνο εμένα μη ρωτήσεις.
Ξέρω.
Αλλά θα σου πω ψέμματα.

Έχω και δικούς μου σκοπούς.

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Τα κεκτημένα μας

https://www.youtube.com/watch?v=kpeA9nU6b60

Τα κεκτημένα μας.

Τα κεκτημένα μας είναι:
τα ραπ πάρτι μας,
τα τραγούδια που παίζουν εκεί,
τα μπουξ ντελούξ κι ας μην παίζουμε τόσο συχνά πια,
η καλή γεωγραφία από τις ατελείωτες βόλτες, τα ατελείωτα πάρτυ, τα ατελείωτα σπίτια που επισκεφτήκαμε,
οι ολυμπιακοί στην Σπιάτζα,
οι φωτιές στη Σπιάτζα,
οι φίλοι μας που τους φέρνουμε παντού όπου χωράνε,
ή τους φέρναμε γιατί δεν έχουμε τόσους φίλους πια,
τα σπίτια σε ξένες πόλεις όπου υπάρχουν ακόμα λίγοι που θα μας φιλοξενήσουν άμα το ζητήσουμε,
το να πηγαίνουμε για μπάλα ή για μπάσκετ,
το να τσακωνόμαστε συχνά,
το να χωρίζουν οι δρόμοι μας και να στεναχωριόμαστε,
το να κοιμόμαστε μαζί και να μην κάνουμε σεξ πάντα,
ή ποτέ,
το να ερωτευόμαστε μεταξύ μας,
το να μισιόμαστε μεταξύ μας,
το να μην έχουμε μας πια,
τα καλωσορίσματα του κ. Δημήτρη και της κ. Ιωάννας,
τα ψησίματα χωρίς λόγο και να πληρώνουμε τα κέρατα μας,
οι πεζοπορίες μας,
τα αμάξια που μας πηγαίνουνε παντού πια,
δεν παίρνουμε και τόσα λεωφορεία πια, το 'χω προσέξει,
τα πάρτυ που δεν κάνουμε και τόσο συχνά αλλά είναι πετυχημένα,
οι ιδέες που μένουν στα χαρτιά αλλά είναι καλές,
και τόσα άλλα.

Αυτά τα κεκτημένα κινδυνεύουν να χαθούν. Κατακτήθηκαν με αγώνα, με στεναχώριες, με τσακωμούς, με κρίσεις, με φωνές, με λίγο αίμα ίσως, με αρρώστιες και τραυματισμούς, με εμετούς και αδιαθεσίες, με πληγές που φαίνονται και γιατρεύονται και με πληγές που δε φαίνονται και δεν γιατρεύονται, με βίντεο από βλακείες, με ατελείωτες λέξεις και μηνύματα, με αγάπη και συμπάθεια και μίσος και ανέχεια και κούραση και ατελείωτα τζάουλ χαλασμένης ενέργειας.

Και όμως θα χαθούν. Κι έχω μείνει άφωνος από τη σπατάλη, από τις αναμνήσεις στη θέση των πράξεων, από το παρελθόν στη θέση του παρόντος και του μέλλοντος. Χάνονται, γλιστρούν και ίσως βρεθούν άλλες, ίσως όχι, ίσως πάμε κι άλλα ταξίδια, ίσως όχι. Μάλλον όχι.

Μου λένε πως είμαι για να ζω στο παρελθόν. Υπάρχει λόγος για αυτό κι ας είναι λάθος. Αγαπιόμασταν τότε σαν τρελοί ξέρεις.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια

Το να καταλήξω μαζί σου μοιάζει μια διαδρομή από ατελείωτους σκόπελους που πρέπει να τους αποφύγω έναν έναν και τελικά να φτάσω εκεί για να δω αν θέλω τελικά να μείνω εκεί που έφτασα.

να σε γνωρίσω
να σου μιλήσω
να βγουμε
να μη βαρεθείς
να μη βαρεθώ (αν και δε βαριέμαι)
να φιληθούμε
να μας αρέσει
να θέλουμε κι άλλο
να πάρουμε κι άλλο

μέχρι να κουραστούμε

δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο να είμαι μαζί σου. Θα έπρεπε να είναι εύκολο σαν κατολίσθηση σαθρής πλαγιάς αφού πετάξουμε μια πέτρα για να δούμε τις πέτρες να κυλούν.


Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=jsxFliTpMLo

fail

νέα προσπάθεια

fail

νέα προσπάθεια

fail

Λέξεις όπως: περιμένω, νομίζω, βγαίνω, ψήνω-ψήνομαι, σχόλιο-σχολιασμός

με κουράζουν. οι λέξεις "με κουράζουν" με κουράζουν. Βασικά δε με κουράζουν, τις βαριέμαι. Βαριέμαι τους φθόγγους της ελληνικής γλώσσας, βαριέμαι το λεξιλόγιο, να επαναλαμβάνονται όλα ξανά και ξανά, δεν λέμε τίποτα καινούργιο, δεν παίρνω πρωτοβουλίες ή αν παίρνω αποτυγχάνει ή λοιδορείται ή απλά περνάει στο ντούκου.

Και όχι, δεν παραπονιέμαι για τίποτα, αυτά είναι γεγονότα αρχίδι, δεν φοβάμαι κανέναν, μπορείς να μου φέρεις αντιρρήσεις αν έχεις.

Κι αν ακόμα το κρατάω βαρυσήμαντο για λίγους είναι γιατί δεν κρατάω τίποτα ουσιαστικά, αυτά τα κείμενα, αυτό το μυαλό και αυτό το σώμα απλά κρατιούνται από την αδράνεια της κίνησης που είχαν πιο πριν, σε λίγο, από την αντίσταση του αέρα ή την τριβή ή κάποια άλλη αντίθετη δύναμη θα σταμτήσουν να κινούνται,

γιατί βλέπεις ξέρω και φυσική και μέχρι να ανέβω ή να κατέβω ή να μην πάω πουθενά, μέχρι να μου φύγει αυτή η παράλογη επιθυμία να δω ανθρώπους που δεν έχω δουλειά να δω

μέχρι τότε

τίποτα

κουράστηκα, πω θεέ μου πόσο κουράστηκα από τις βλακείες

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τρεις προειδοποιήσεις

1.

Σταμάτα να καθυστερείς γιατί κάποια στιγμή, εκεί που όλα θα μοιάζουν χάλια, θα με θέλεις να σου υπενθυμίσω οτι υπάρχουν και χειρότερα και τότε θα είναι αργά. Δεν έχεις το τηλέφωνο μου, δεν έχω το δικό σου, δεν ξέρεις που μένω, δεν ξέρω που μένεις, όμως θα έρθει η στιγμή που θα μας φανούν χρήσιμες αυτές οι πληροφορίες. Σε προειδοποιώ, σταμάτα να καθυστερείς γιατί δεν θα υπάρχουν πάντα οι κατάλληλες συνθήκες για να (ξανά)υπάρξουμε μαζί.

2.

Σταμάτα να υπεκφεύγεις την κατάσταση που διαμορφώνεται. Σταμάτα να αποφεύγεις αυτό που πρέπει να γίνει, το ξέρεις πως πρέπει. Δεν θα μετανιώσεις για κάτι, κανείς δεν μετάνιωσε για κάτι που δεν ήξερε οτι μπορεί να συμβεί αλλά επειδή εγώ το ξέρω (μη ρωτάς πως, το ξέρω) στο λέω, κανόνισε, θα ζήσεις μια πολύ καλή ζωή, θα είσαι μια χαρά, αλλά αν μ' ακολουθήσεις θα είναι πολύ καλύτερα και για σένα και για μένα, δεν έχεις να χάσεις τίποτα πέρα από κάτι πολύ καλό και μη απαραίτητο.

3.

Σταμάτα να μην το παίρνεις απόφαση πως δεν αρκεί να στριμωχνόμαστε σε αίθουσες και να συζητάμε περί του οτιδήποτε έχει ειδωθεί από μηχανές, γιατί δεν αρκεί και το ξέρεις.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=3QqoczmIIDk

Η μέρα μου θα φτιάξει και θα χαλάσει με το φτιάξιμο και το χάλασμα μια μηχανής. Η μέρα μου θα είναι καλή ανάλογα με το πόστο μου. Αν είμαι στο τούνελ θα χαλάσει και η μέρα που θα το μάθω και η μέρα που θα το κάνω. Αν είμαι κάπου αλλού θα είναι καλύτερα αλλά όχι πολύ καλύτερα. Εν τέλει η μέρες μου θα είναι χαλασμένες όσο κάνω αυτό που πρέπει κάποιος να κάνει.

Οι συνάδελφοι μου περνάνε κάποιες χαρές. Όταν πληρώνονται, όταν έχουν ρεπό, όταν έρχεται σαββατοκύριακο, όταν κόβει η μηχανή για καμιά ώρα. Όταν μοιράζονται αυτές τις χαρές τους μαζί μου η απάνηση μου είναι πάντα η ίδια: "Αύριο; Δεν θα έχεις να δουλέψεις ξανά αύριο;". Γιατί πάντα θα υπάρχουν μηχανές και θα χρειάζονται κόσμο να τις δουλεύει. Και δεν είναι κόλαση να δουλεύεις στις βιομηχανίες, όχι.

Όμως το αύριο είναι αύριο και η μέση μας πονάει συναδέλφισσες και συνάδελφοι γιατί η εταιρία δεν έχει λεφτά να πάρει παραπάνω προσωπικό, δεν έχει λεφτά να αγοράσει τα γαμοχαρτόκουτα για να μη βγάζουμε κήλες, δεν θέλει να βελτιώσει τις συνθήκες γιατί μετά μπορεί να καταλάβουμε οτι τις κρατάει κακές για κάποιο λόγο, κάποιο λόγο άσχετο με το δικό μας συμφέρον.

Και το αύριο είναι αύριο, η δουλειά μας είναι δουλειά, συγκεκριμένη, μετρήσιμη, αντικειμενική και ατσάλινα απτή, είναι το 1 και το 2, και θα την κάνουμε, πάντα την κάνουμε. Δεν είμαι γκρινιάρης στη δουλειά, δεν είμαι γκρινιάρης στο σπίτι, τι να εξηγήσω και τι να πω. Στους μεν τι να πω που κάνουν τα ίδια και χειρότερα από μένα και στους δε τι να πω που δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάω. Πονάει η μέση σου Γιώργο; Κι εμένα πονάει, τι θες τώρα; Λύπηση; Να σε αλλάξουμε πόστο; Γιατί, για να πονέσει του αλλουνού; Δε σ' αρέσει η δουλειά Γιώργο; Και σε ποιον αρέσει; Εσύ έχεις καλύτερα όνειρα από των συνάδελφών σου;

Δίκιο, δίκαια όλα (εκτός από την εταιρεία που δεν είναι δίκαιη)

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Τώρα δεν μπορείς να με παρασύρεις στις εσχατιές του κόσμου να σε δω. Έχω τη φωτογραφία σου.

https://www.youtube.com/watch?v=csr2IpL20Lo

Καθήμενος στην καρέκλα του υπολογιστή νιώθω τα σκουλήκια που υπάρχουν κάτω από το δέρμα μου να σαλεύουν. Και ενώ η συνειδητοποίηση οτι η σωματική μου ποιότητα πέφτει ραγδαία τα τελευταία χρόνια με χτυπάει σα βαριοπούλα στο κεφάλι, θλίβομαι. Και θλίβομαι. Και θλίβομαι.

Μέχρι τα τώρα ένα βασικό doctrine υπήρχε στον τρόπο ζωής μου. Να μαθαίνω πράγματα, να εκπαιδεύομαι, να βελτιώνομαι συνεχώς, εγκαφαλικά αλλά κυρίως σωματικά, γιατί σύντομα ή τέλος πάντων κάποια στιγμή θα χρειαστώ όλες τις δεξιότητες μου και τα σωμαντικά μου προσόντα για να είμαι ικανός και αποτελεσματικός σε... κάτι. Δεν ξέρω σε τι ακριβώς. Τώρα όμως που αντί να μεγαλώνει η ικανότητα μου στα πάντα, μειώνεται, και μειώνεται γρήγορα, σε σημείο που σε λίγα χρόνια δεν θα θυμίζω σε τίποτα αυτό το οποίο διαφήμισα και για το οποίο επένδυσα τόσα χρόνια τώρα, τώρα λοιπόν δεν ξέρω πια τι έχω να κάνω. Δεν μπορώ να γίνω πιο γρήγορος δυνατός και δεξιοτέχνης γιατί χάλασα, κάπου μέσα μου κάτι είναι χαλασμένο, όχι μεταφορικά, σωματικά, υλικά, είμαι ελλατωματικός τώρα, μπορώ μόνο να προσπαθώ να μη χαλάσω πολύ γρήγορα μήπως και προλάβω να χρησιμοποιήσω κάτι από αυτά που απέκτησα μέχρι να χαλάσω τελείως.

Αν δεν είμαι αυτός που μέχρι τώρα ήμουν, δεν είμαι τίποτα, γιατί τώρα είναι αργά να ξαναχτίσω κάτι από την αρχή, μπορώ μόνο να συντηρήσω τα χαλάσματα, και να περιμένω να περάσει ο καιρός μέχρι να μην έχει σημασία τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Να φτάσω στο σημείο της συντήρησης της ζωής χωρίς σκοπό, χωρίς σχέδιο.

Είναι εμετικά αηδιαστικό που έχω εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο. Αν με γνώριζα θα με άφηνα αδιάφορο και αν γινόταν επανάσταση θα με σκότωνα γιατί δεν θα προσέφερα τίποτα. Αν έφτιαχνα ομάδα κρούσης θα με έβαζα τελευταίο να κουβαλάω τα πυρομαχικά και πάλι δεν θα ήμουν σίγουρος για την επιλογή μου. Αν ήμουνα τρελός από έρωτα μαζί μου θα απογοητευόμουν οικτρά. Αν έψαχνα κάποιον να ερωτευτώ θα με προσπερνούσα χωρίς δεύτερη ματιά. Αν ήθελα κάποιον να δουλέψουμε μαζί θα με απέλυα μετά από μια βδομάδα. Αν ήθελα συμβουλές δεν θα με άκουγα γιατί δεν θα εμπιστευόμουν αυτά που λέω. Αν έψαχνα για φίλους θα με βαριόμουνα γρήγορα.

Και τα μόρια πάλλονται, τα ρολόγια τρέχουν, οι τραυματισμοί μου παραμένουν, η γη γυρίζει γύρω από τον άξονα της, οι άνθρωποι μετακινούνται, τα δευτερόλεπτα τρέχουν, οι φίλοι μας πηγαίνουν να βρουν καλύτερο μέλλον αλλού.

Θα στεναχωριόμουν πάρα πολύ αλλά καταλήγω απλά να τα παρατάω, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, να τα αφήνω να φύγουν όλα προς τα πέρα, ο κόσμος να προχωράει παραπέρα. Θέλει πάρα πολλή προσπάθεια είτε να τα ακολουθήσω είτε να τα κρατήσω κοντά μου.

Είναι πιο εύκολο να καίω τις γέφυρες μου παρά να χτίζω (ή να επιδιορθώνω) καινούργιες.