Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

άει μωρή ψωνάρα Γιώργο

σκαρφαλώσαμε, πόσο σκαρφαλώσαμε
και φτάσαμε όπου φτάσαμε
σε ένα σημείο που να φαίνεται η κορυφή, μα απείχε τόσο πολύ, τόσο πολύ ακόμα
εμένα οι γάμπες μου είχανε σκληρύνει, εσένα επίσης
δεν ξέραμε τι να πούμε γιατί είχαμε λαχανιάσει από το τρέξιμο
και από το άγχος μην πούμε κάτι λάθος
μέχρι τότε δεν είχαμε πει βέβαια κάτι λάθος
λίγα κακά αστεία εσύ, λίγα κακά αστεία εγώ
λίγα καλά αισθήματα εσύ, λίγα καλά κι εγώ

στο επόμενο πλάτωμα ξανασταματήσαμε
κουραστήκαμε
και είπαμε να ξεκουραστούμε χωρίς να συνεννοηθούμε
εσύ όμως έχεις μεγαλύτερη αντοχή και σε 5 λεπτά σηκώθηκες
εγώ ούτε που να κουνηθώ
και ξεκίνησες
και ούτε που σου φώναξα να περιμένεις
τι δικαίωμα είχα να σου πω να με περιμένεις;
ή να ήμουνα πιο γυμνασμένος
ή να 'χα φροντίσει να με αγαπάς αρκετά ώστε να περιμένεις από μόνη σου

και δεν άργησε η στιγμή που πέρασες ένα λόφο και δε σε έβλεπα πια
σηκώθηκα κάποια στιγμή βέβαια για να σ' ακολουθήσω
αλλά δεν τα κατάφερα και πολύ καλά
η συναισθηματική ιχνηλασία δεν είναι το φόρτε μου
σε αντίθεση με την κανονική ιχνηλασία που είναι κάπως
και τελικά σε έχασα στους ατελείωτους λόφους συναισθημάτων που έχουμε συγκεντρώσει
μισή λόφοι δικοί σου
μισή λόφοι δικοί μου

νομίζω θα περιφερθώ λίγο ακόμα εδώ γύρω
έχει ωραία τοπία στους λόφους σου
παίζει καλή μουσική κι ας μην την ακούω εγώ προσωπικά
θα περιφέρομαι και θ' απογοητεύομαι
θα απογοητεύομαι και θα περιφέρομαι
μέχρι να βαρεθώ
μετά θα φύγω να βρω καμιά άλλη τοποθεσία παρόμοιου τύπου
μετά θα απογοητευτώ κι από κει
και θα συνεχίσω να περιφέρομαι
μέχρι να πεθάνω

ωραία ζωή είναι η ζωή
μου αρέσει δε μου αρέσει
ωραία ζωή είναι η ζωή
έπρεπε να φτάσω στα γεράματα για να καταλήξω αισιόδοξος

μην ξεχνάς, μην ξεχνάς, μην ξεχνάς
εσύ ναι, δεν το λέω στον εαυτό μου
μην ξεχνάς
πως το αίμα μου είναι εύφλεκτο ακόμα
η καρδιά μου έχει πίεση ακόμα
η μύτη μου ανοίγει ακόμα
αρκεί μια σπίθα, εκεί, κοντά στη μύτη μου που ρέει ακόμα εύφλεκτο αίμα
για να αρπάξω ολόκληρος φωτιά

μην ξεχνάς πως όταν θα καίγομαι εγώ
όλος ο κόσμος θα ζεσταίνεται

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Χρειάζομαι απεγνωσμένα νερό

https://www.youtube.com/watch?v=RlZ4fba4rzs

Τι μπορείς να πεις σε κάποιον ξένο; Όχι, δεν πήγαινε πουθενά αυτό.

Μοιάζει η ατμοσφαιρική πίεση να έχει πάει από τη 1 ατμόσφαιρα (ομπβς) στις 5. Και μοιάζει να ανεβαίνει συνεχώς. Μέχρι δηλαδή να γίνει, είτε πολύ μεγάλη και να εκραγώ προς τα μέσα, το γνωστό και ως implode, είτε να με βοηθήσεις και να γίνει η πίεση τόσο μικρή που να εκραγώ προς τα έξω, το γνωστό και ως-

αυτό

Να μαθαίνουμε και τίποτα. Φρονώ πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, αλλά μέχρι τότε κάποιος θα αιμορραγήσει, ή πιο σωστά θα αισθημορραγήσει. Μαζεύεται κάπου όλο το αίμα που χύνεται;

Όχι, σκάσε.

Καλά σκάω. Είπαμε να μη φιλοσοφούμε ε; όλο το ξεχνάω. Όλο το ξεχνάω αλλά δε φιλοσοφώ κιόλας. Άρα τι κάνω; Μαζεύονται κάπου όλες αυτές οι ερωτήσεις μου για να απαντηθούν στο τέλος;

Όχι, σκάσε.

Καλά. Ρωτάω ρωτάω ενώ έχω ήδη βαρεθεί τη συζήτηση, η συζήτηση είναι μια μέθοδος επικοινωνίας, η επικοινωνία είναι μια μέθοδος επιβίωσης, η επιβίωση είναι μια μέθοδος για να... τι; Γιατί είπαμε επιβιώνουμε; Δε θυμάμαι αν μου το εξήγησε κανείς ποτέ. Νομίζω όχι. Επιβιώνουμε γιατί έτσι γίνεται. Ντάξει, καλά κάνουμε γενικά. Ο σκοπός είναι άλλωστε ανθρώπινη κατασκευή, το ένστικτο επιβίωσης δεν έχει σκοπό, είναι εργαλείο. Εργαλείο για να κάνουμε χαμό;

Όχι, σκάσε.

Μη μου μιλάς άσχημα!

Αφού λες μαλακίες.

Καλά, σκάω.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Πολλά. Πολλά κι ευτυχισμένα.

https://www.youtube.com/watch?v=DPaK9Ih2jOQ

Και καθώς σέρνομαι και μπαίνω σιγά σιγά ή γρήγορα γρήγορα στο εικοστό ένατο έτος που η καρδιά μου χτυπάει και μπορεί κανείς να με δει να τον κοιτάω αναρωτιέμαι πότε ξεκίνησε αυτή η ύπαρξη και πότε θα τελειώσει.

Ναι ντάξει, είναι επετειακό, το ξέρουμε όλοι αυτό. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες θα με πιάσει να γιορτάσω την επέτειο της επίσημης δήλωσης πως είμαι εδώ και υπάρχω και επηρεάζω. Αλλά όταν επηρεάζεις επηρεάζεσαι κιόλας. Η φυσική τα έχει λύσει αυτά αιώνες τώρα.

Σέρνομαι λοιπόν και περνάω τη γραμμή τερματισμού, έχω ολοκληρώσει 28 γύρους και ξεκινάω τον 29ο. Έχω δρόμο ακόμα. Μάλλον. Είμαι κουρασμένος αλλά επουδενί εξαντλημένος. Οι άνθρωποι γεννιούνται κουρασμένοι, εγώ αυτό πιστεύω. Κουρασμένοι από την κοιλιά της μάνας τους που λέει και μια έκφραση. Αλλά που δεν είναι έκφραση εδώ. Κουρασμένοι αλλά ποτέ εξαντλημένοι. Θαυμαστά εξελιγμένοι, έχουμε άπειρους μηχανισμούς και λειτουργίες να σιγουρέψουν οτι δε θα εξαντληθούμε. Πάντα υπάρχει κάτι να σου δώσει λίγη παραπάνω ενέργεια. Πάντα στις χίλιες ήττες θα σου έρθει μια νίκη να σιγουρέψει οτι δε θα τα παρατήσεις. Να σιγουρέψει οτι θα διατηρήσεις την ψευδαίσθηση οτι μπορούν οι νίκες να γίνουν περισσότερες και οι ήττες λιγότερες. Και το σιγουρεύει.

Σέρνομαι με μια ταχύτητα άλφα, και οι συναθλητές μου σέρνονται και αυτοί, άλλοι πιο γρήγορα άλλοι πιο αργά, με κάποιους μιλάμε κιόλας κατά τη διάρκεια του αγώνα. Τους συμπαθώ αλλά τους συναγωνίζομαι κιόλας. Ποιος θα κάνει τον καλύτερο αγώνα; Εδώ δε μετράει ο χρόνος, μετράει πρώτα πρώτα ποιος θα συνεχίσει να τρέχει πιο πολύ. Και μετά, ποιος θα τρέχει με το καλύτερο στυλ. Άλλοι τρέχουνε σκυφτοί, άλλοι τρέχουνε χαμογελαστοί, άλλοι τρέχουνε με το κεφάλι ψηλά, αλλοι απλά τρέχουνε χωρίς να ξέρουνε γιατί. Που και που προσπερνάμε πτώματα εκείνων που δεν κατάφεραν να συνεχίσουν τον αγώνα αλλά στον επόμενο γύρο τα έχουνε ήδη πάρει από το ταρτάν, είναι αμείλικτοι και αποτελεσματικοί πολύ οι διοργανωτές. Φαντάζομαι οτι κάποια μέρα, σε κάποιο γύρο κι εγώ θα σκοντάψω για τελευταία φορά και δε θα ξανασηκωθώ και θα με προσπερνάνε κάποιοι γνωστοί μου και στον πρώτο γύρο θα στεναχωριούνται, στο δεύτερο ίσως να δούνε την κηλίδα του αίματος που δε θα έχει απορροφηθεί ολόκληρη από το μαλακό έδαφος και να με θυμηθούνε, αλλά μετά απο λιγους κύκλους θα ξεχνούνε οτι εκεί σκόνταψα εγώ.

Είναι λογικό φυσικά, το ίδιο κάνω κι εγώ. Άλλωστε αυτός είναι ένας από τους μεγάλους μηχανισμούς μας που μας βοηθάει να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Αν δεν ξέχναγες ποτέ, όλη σου η ενέργεια που θα έπρεπε να πηγαίνει στο τρέξιμο-σύρσιμο θα πήγαινε στη θλίψη και στην απώλεια και δε θα συνέχιζες για πολύ. Η λήθη είναι αμυντικός μηχανισμός, εγώ αυτό πιστεύω.

Και ευτυχώς θεέ μου που δεν υπάρχεις ούτε εσύ, ούτε η μετά θάνατον ζώη. Τι θλίψη θα ζούσαμε νιώθοντας οτι χάσαμε τόσα πράγματα, οτι δε θα ξαναδούμε τόσους ανθρώπους, οτι δεν καταφέραμε τόσα και τόσα. Κάθε μέρα μου μετά το θάνατό μου θα είναι βασανιστήριο.

Ας συνεχίσω το τρέξιμο λοιπόν και ας κάνω υπομονή γιατί κάθε ήττα είναι ένα μεγάλο σχολείο (που λέει και το κόμμα) και αν τα παίρνεις τα γράμματα μπορείς να κάνεις τις νίκες σου μεγαλύτερες και τις ήττες σου ανεκτές. Και στο τέλος βέβαια τίποτα δε θα μετράει αλλά μιας και το τέλος είναι ακόμα πολλά χρόνια μετά (μάλλον) δεν έχει καμία χρησιμότητα να αρνείσαι τη γνώση, να αρνείσαι τη βελτίωση, να αρνείσαι την εξελίξη, να αρνείσαι γενικώς. Θα αρνηθείς συνολικά όταν σκοντάψεις, πάντα μας δίνεται η ευκαιρία να αρνηθούμε, πάντα μας δίνεται η ευκαιρία να σκοντάψουμε, πάντα σκοντάφτουμε.

Φαντάζομαι αυτό που θέλω να πω είναιιιιι... χρόνια πολλά;

Ορ σάμθινγκ

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

είχα έρωτες κόκκινους και χρυσούς και τώρα έχω έρωτες μαύρους, λαχανί της αρρώστιας και ημιδιάφανους

Πρέπει να είναι η δεύτερη φορά που γράφω και ανεβάζω κείμενο έξω από το σπίτι μου. Όχι οτι έχει και σημασία που το γράφω. Ή τι γράφω. Ή τι θα γίνει αφού το γράψω.

Μετρώντας άδικα χαμένο χρόνο

Α, δε θυμάμαι ακριβώς ποιον μου θυμίζει αυτό το τραγούδι. Πολλούς νομίζω. Άμα περνάει ο καιρός αλληλοκαλύπτονται στα τραγούδια τα πρόσωπα κι έτσι δε θυμάσαι αν το αφιέρωσες εκεί ή εκεί ή για ποιο λόγο. Είναι καλό που δε θυμάμαι φαντάζομαι.

Κάποια στιγμή σκέφτηκα και αποφάσισα πως θα αλλάξω και θα γίνω καλύτερο παιδί. Και τελικά βρέθηκα να αναρωτιέμαι πότε σταμάτησα να είμαι καλό παιδί. Πότε έγινε αυτό, αλήθεια; Υποτίθεται οτι ήμουνα καλό παιδί, και συμπαθητικός και άτομο εμπιστοσύνης. Πότε σταμάτησαν να ισχύουνε αυτά; Και γιατί άργησα τόσο πολύ να το καταλάβω;

Μελαγχόλησες τώρα και φεύγεις

Α θυμήθηκα μια δυο φορές ποιον σκεφτόμουνα όταν το άκουσα αυτό πρώτη φορά. Τέλος πάντων δεν έχει σημασία αυτή η ιστορία για να την αφηγηθώ. Ούτε καν για να κάνω καμια αναφορά δηλαδή. Οι τοξότες τελικά βαριούνται όντως εύκολα.

Δεν ήταν απαισιόδοξο κειμενάκι γενικά. Έγινε. Σαν και μένα. Ξέχασα να ελέγξω την καλότητα μου, ξέχασα να ελέγξω τις φιλίες μου και όλοι βγαίνουνε σαν ζώα και λένε πως είναι ο,τι μου βγει. Όσες φορές κάνω ο,τι μου βγαίνει τα πράγματα πάνε στραβά. Όσες φορές δεν κάνω ο,τι μου βγαίνει, συμβαίνει το ίδιο. Για δες.

για δες

για δες

ε δες ντε

Δεν έχει τίποτα να δεις εδώ, έτσι μου είπες. Όχι δε μου το πες, εγώ το κατάλαβα. Όχι δεν το κατάλαβα, το φαντάστηκα. Ζωηρή φαντασία, ναι. Αρκεί να το φανταστώ και συμβαίνει.

Κακώς εναπόθεσα τις ελπίδες μου στη δικιά σου αγάπη. Κακώς εναπόθεσα τις ελπίδες μου σε σένα. Δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να σε βαρύνω με. Όταν δεν έχω σύνταξη θα πει πως δεν έχω και καλή διάθεση.

τόσες λέξεις για να μην πούμε τίποτα.

τόσα ραντεβού για να μην μας βγαίνει με τίποτα

τόσες υποσχέσεις για να μη βλεπόμαστε με τίποτα

τίποτα τίποτα τίποτα που λέει και ο Τσόλης

γυρίζω ανόητα πίσω για να βάλω τόνους και να διορθώσω ορθογραφικά. Ο,τι πιο ανούσιο έχω κάνει πέρα από τη συγγραφή αυτού του κειμένου.

Οι φίλοι μου είμαι νεκρός για κείνους

καταλάβατε;

άκου εν πλω το "φεύγεις" και πάρε με τηλέφωνο να μου πεις πως σου φάνηκε

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Η μέρα του εγώ είναι 2 φορές ο εγωισμός μου

Σήμερα είναι η μέρα του ΕΓΩ. Σήμερα θέλω κάποιος να έρθει σπίτι μου, να με θέλει αυτός πιο πολύ απ' όσο τον θέλω εγώ, να καθίσει μαζί μου και να με φροντίσει αυτός, να πάρει τηλέφωνο να παραγγείλει αυτός, να πληρώσει αυτός (ή έστω να βρει από το πορτοφόλι μου τα λεφτά αυτός), να με παίρνει αγκαλιά αυτός, να με γδύσει αυτός, να επιλέξει τι ταινία θα δούμε αυτός, αλλά να δούμε ο,τι θέλω εγώ, να μου μιλάει γλυκά αυτός, να μη δυσανασχετεί με τις κόνξες μου, να μη μου κάνει παρατηρήσεις πολλές, να κοιμηθώ πρώτος εγώ, να με ξυπνήσει αυτός, να μου δείξει οτι θέλει να ξυπνήσω για να με δει αυτός.

Εγώ και αυτός.

εεεεε αυτή εννοώ, σόρρυ.

σιχασιά

υποτίθεται πρέπει να παίξω θέατρο μπροστά σου
να είμαι κάπως που δεν είμαι
για να σου αρέσω
και μπορεί και να μπορώ να παίξω
που δε μπορώ

αλλά δες
άμα παίξω θέατρο
με το ζόρι και με δυσκολία και ξενερώνοντας πολύ
επειδή θα προσποιηθώ οτι είμαι έτσι ενώ είμαι αλλιώς
άμα παίξω θέατρο λοιπόν
και τελικά σε πείσω οτι είμαι ωραίος

ε προφανώς δεν μπορώ να παίζω θέατρο για πάντα
κάποια στιγμή θα καταλάβεις οτι δεν είμαι έτσι
και τότε;
τσάμπα το θέατρο
τσάμπα ο χρόνος μας
τσάμπα όλα

με πιάνει μια σιχαμάρα που με αναγκάζεις να σου παίξω θέατρο
με πιάνει σιχαμάρα
αλήθεια

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Φλώρος εγεννήθηκα και φλώρος θα πεθάνω

https://www.youtube.com/watch?v=D4sTDrmz20Q

Κοίτα, αναστήθηκα για δεύτερη φορά
κοιτάς;
κοίτα, θα χορέψω για σένα
αλλά πρέπει να κοιτάς

κανείς δεν είναι κακός στην ιστορία μου
αυτό είναι το κρίμα
κανείς δεν είναι αληθινά κακός
του κακούς θα τους δέρναμε
θα τους τραμπουκίζαμε
θα τους σκοτώναμε
θα τους διώχναμε απο τη ζωή μας

αλλά κανείς δεν είναι κακός

λυπάμαι τόσο που είναι όλοι τους καλοί. Θέλω να είναι κακοί, να μπορώ να τους ξεχωρίσω. Να μπορώ να μη λυπάμαι όταν τσακώνομαι μαζί τους. Να μπορώ να μην πληγώνομαι όταν δε με θέλουν. Να τους βαφτίζω κακούς και να τελειώνω. Αλλά κανείς δεν είναι κακός. Είναι όλοι τόσο μα τόσο δύσκολοι. Και πονεμένοι. Και προβληματικοί. Και προβληματισμένοι. Και χωνεμένοι και ξερασμένοι με 2 3 άτομα για να τους στηρίζουνε, αν είναι τυχεροί, αν είναι άτυχοι με 1 κι αν είναι πολύ άτυχοι με κανέναν. Και τότε τους λέμε κακούς. Και είναι. Αλλά κανείς δεν είναι κακός ρε γαμώτο.

Αλλά κάποιες φορές πρέπει να τους φερθούμε σαν να είναι. Και με κόμπους, τον έναν πάνω στον άλλον, να μας πνίγουνε, να γεμίζουνε τα ιγμόρια μας υγρά, και να πονάμε, να βρίσκουμε τους κακούς και να τους διώχνουμε, γιατί πρέπει να φτιάξουμε κάποια στιγμή το κακό, να το κάνουμε καλό. Τι σχετικιστική συζήτηση ε;

Έχουμε φτάσει να μιλάμε για τακτική και στρατηγική, για πολιτικές θέσεις και ζητήματα επαναστατικής αλλαγής κι εγώ είμαι κολλημένος στο οτι όλοι είναι καλοί. Είμαι τελείως εκτός κλίματος νομίζω.




Κ: Σήμερα θα ήταν η πρώτη φορά που θα σου έλεγα οτι σε αγαπώ και η πρώτη φορά που δεν θα εννοούσα τίποτα ερωτικό. Αχ πόσο μου τη σπάει να μην καταφέρνω να κάνω το σκληρό γαμώτο. Όχι οτι καταφέρνω να κοροιδέψω και κανέναν δηλαδή.

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Εκείνος κι εκείνη, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, κάπου που έχουν ζήσει χιλιάδες ακόμα σαν κι αυτούς

Εκείνη είπε: σταμάτα να γράφεις φιλοσοφίες, γράψε στιγμές

Εκείνος απάντησε: Θέλουμε δε θέλουμε, η πραγματικότητα κρύβει φιλοσοφία ούτως ή άλλως.

Και προσπάθησε να γράψει στιγμές αντί για ψηλά νοήματα.

πρώτη στιγμή

Ξύπνησε πρώτος. Πάντα ξυπνούσε πρώτος το τελευταίο πενθήμερο. Κοίταξε μια δίπλα του, είδε ένα ζευγάρι βλέφαρα και έκλεισε κι αυτός τα δικά του ξανά. Είχε ώρα. Τα ξανάνοιξε μετά από 5 λεπτά. Αυτή τη φορά, στη θέση των βλεφάρων κάτι τεράστια γκρι-πράσινα-καφέ-πετρόλ μάτια. Ίσα που να σκεφτεί να της μιλήσει, τη θέση τους πήραν ξανά τα βλέφαρα. Όμορφο δέρμα, λευκό σχετικά, όπως του αρέσει. Πριν προλάβει να σκεφτεί να την αγκαλιάσει, εκείνη κοιμόταν ξανά.

κατ και επόμενη στιγμή

Έφευγαν. Κάπου πήγαιναν μαζί, ίσως 3 στενά παρακάτω, ίσως κέντρο, ίσως στο ψιλικατζίδικο. Κοιτάχτηκαν λίγο πριν φύγουνε. Είχε προηγηθεί ένα κομπλιμέντο του σε αυτή, πάλι της έλεγε πόσο όμορφη είναι νομίζω, δεν θυμάμαι ακριβώς. Εκείνος ένιωσε ένταση ξανά, ένιωσε πως θέλει να τη φιλήσει ξανά αλλά δεν το έκανε. (καθώς απαγορεύεται η φιλοσοφία δεν θα κάνουμε εδώ υποθέσεις για το γιατί, απλά θα παραθέσουμε τα γεγονότα) Κοιτάχτηκαν κάποια δέκατα παραπάνω από τα δέκατα που κρατάνε οι ματιές των ανθρώπων συνήθως και μετά εκείνη γύρισε, άνοιξε την πόρτα και βγήκανε. Μέχρι να κατεβούν τις σκάλες όλη η ένταση είχε διαλυθεί.

κατ και επόμενη στιγμή

Διασκεδάζουν με χαζομάρες στο ίντερνετ κι εκείνος σκέφτεται πως περνάει τέλεια μαζί της. Εκείνη δε γνωρίζουμε τι σκέφτεται ακριβώς αλλά δείχνει να περνάει καλά. Κοιτάζονται ξανά, καθυστερούν τα βλέμματα τους στα απέναντι μάτια ξανά, αλλά ο κρυμμένος του ερωτισμός δεν αναδύεται. Κάποια στιγμή, φυσικά, η σύνδεση σπάει, εκείνος κοιτάει αλλού, εκείνη κοιτάει αλλού, εκείνος μελαγχολεί αλλά προσπαθεί να το κρύψει, εκείνη ακόμα δεν ξέρουμε ακριβώς τι νιώθει.

κατ και επόμενη στιγμή

Τώρα πια είναι χωρισμένοι από γεωγραφικές οντότητες και ανταλλάσουν έξυπνα αστεία μέσω διαδικτύου. Εκείνος γελάει, εκείνος μιλάει, εκείνος μελαγχολεί ξανά. Εκείνη γελάει, εκείνη μιλάει, εκείνη δεν καταλαβαίνει τη μελαγχολία του. Συνήθως. Εκείνος σκέφτεται πως του λείπει αλλά, παρόλη τη θλίψη του, αναγνωρίζει τον παραλογισμό του. Με σχολιάκια και καρδούλες προσπαθεί να της δείξει οτι θέλει να την ξαναδεί. Εκείνη το καταλαβαίνει, εκείνη δεν το καταλαβαίνει και συνεχίζουν να μιλάνε. Περνάει καλά εκείνος όταν μιλάνε.

κατ και μαύρο

μουσική

ώρα για φιλοσοφία τώρα

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

absolutely impossible to adapt to language

https://www.youtube.com/watch?v=m-0H4HOATOM

Δεν το είπα σε κανέναν τι μου συνέβη στο τρένο όταν ανέβαινα Θεσσαλονίκη. Όχι γιατί ντράπηκα ή γιατί δε θα με πιστεύανε. Αλλά γιατί δε συνέβη και κάτι τρομερό. Ή δε συνέβη και κάτι τρομερό όπως το περιγράφω.

Πόσες φορές δεν μου χει τύχει (πια πάρα πολλές) να είμαι κάπου και να νιώθω έτσι. Όλες οι στιγμές έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά.

Το πρώτο είναι οτι είναι σχεδόν πάντα βράδυ. Έχει τύχει και μέρα αλλά πολύ σπάνια.

Το δεύτερο είναι οτι, εφόσον βράδυ, πάντα υπάρχει μια μονή ή μια διπλή σειρά από πορτοκαλί φώτα δρόμου. Πάντα. Ακούγεται πολύ συγκεκριμένο, και είναι, αλλά υπάρχει πάντα.

Και το τρίτο φυσικά, το αγαπημένο μου και μάλλον όλων των ανθρώπων, ίσως επειδή είμαστε συνυφασμένοι με αυτό, ίσως επειδή όλα είναι συνυφασμένα με αυτό, είναι η  κ ί ν η σ η. Πάντα στις στιγμές που δεν μπορώ με τίποτα (αλλά να που τώρα προσπαθώ) να περιγράψω υπάρχει κίνηση.

Α, ξέχασα και το τελευταίο. Αρκετά σημαντικό και αυτό. Μουσική. Ατμοσφαιρική, που να υποδηλώνει την ακινησία μου σε σχέση με την κίνηση των πάντων ή το ανάποδο. Είτε όλα θα κινούνται γύρω μου και θα τα παρατηρώ ακίνητος είτε εγώ θα περνώ δίπλα τους και θα μοιάζουν ακίνητα.

Μουσική που να υποδηλώνει όχι κίνηση πια αλλά διαφορά ταχύτητας (νομίζω αυτό είναι το μυστικό τελικά, η διαφορά ταχύτητας).

Και οι ευθείες ή οι καμπύλες των σειρών των πορτοκαλί φώτων να πηγαίνουν παράλληλα με μένα ή κάθετα με μένα. Να είμαι σε κορυφή λόφου και να βλέπω μεγάλες σειρές ή να περνάω μία μία τις λάμπες και να βλέπω τη σκιά μου να χάνεται πίσω μου κάθε 2-3 δευτερόλεπτα.

Ή (για να επιστρέψω σε αυτό που ήθελα να πω) να έχουν κλείσει τα φώτα του κουπέ στο τρένο, να είμαστε κάπου μετά τη Λάρισα, οι άγνωστοι συνταξιδιώτες μου να κοιμούνται κι εγώ κολλημένος στο παράθυρο, με τα μάτια ξερά από τη νύστα, να κοιτάω αχόρταγα έξω τις ατελείωτες σειρές των πορτοκαλί φώτων που σηματοδοτούν μια εθνική (ή έναν κωλόδρομο, ποιος ξέρει) και να τις ακολουθάμε ή να τις διασχίζουμε και να πηγαίνουμε, όλο να πηγαίνουμε και η διαφορά ταχύτητας μας να είναι κατά κάποιο τρόπο σαν να ζουμάρω σε κυτταρικό ή μοριακό επίπεδο στην ίδια την πραγματικότητα, όχι μόνο σαν ύλη αλλά σαν το οτιδήποτε. Να ζουμάρω στην ίδια την ουσία της πραγματικότητας, να ζουμάρω με εργαλείο τη διαφορά ταχύτητας και να μπορώ επιτέλους να δω τι σημαίνει να είμαι αυτό που είμαι και να κάνω αυτό που κάνω, όχι πια σαν Γιώργος ή σαν άτομο καν αλλά σαν ομάδα, σαν σύνολο, σαν αλφαστερητικοεαυτός, σαν όλοι όσοι θα ήθελα να είναι μαζί μου να κοιτάμε το ίδιο πράγμα, να νιώθουμε το ίδιο πράγμα και να είμαστε το ίδιο πράγμα και να χαιρόμαστε για αυτή τη συνοχή, σαν να είμαστε επιτέλους ολοκληρωμένοι μέσα στην ανυπαρξία του ατόμου.

Δε χρειάζεται να το πεις, ξέρω πως δεν τα περιγράφω καλά. Αν μπορούσα να τα περιγράψω όλα τόσο καλά μπορεί να έγραφα και κάτι καλό ντουντ.

https://www.youtube.com/watch?v=ny7BM7wjYIc

"There is, however, a class of fancies of exquisite delicacy which are not thoughts, and to which as yet I have found it absolutely impossible to adapt to language.

These fancies arise in the soul, alas how rarely.

Only at epochs of most intense tranquillity, when the bodily and mental health are in perfection. And at those weird points of time, where the confines of the waking world blend with the world of dreams.

And so I captured this fancy, where all that we see, or seem, is but a dream within a dream."

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Φωτογένειες, αποστάσεις και οικονομικά μεγέθη

Σιχαίνομαι τους ανθρώπους με πολύ φωτογένεια. Δηλαδή τι; Οτι κάτι συμβαίνει και βγαίνεις όμορφη σε φωτογραφίες; Και όταν σε βλέπω από κοντά ούτε καν;

Καλά όχι. Πιο πολύ σιχαίνομαι τους ανθρώπους που είναι το ίδιο όμορφοι και στις φωτογραφίες και απο κοντά.

Και γενικά, και πολύ χαλαρά, γενικά, και χωρίς πολλές υπερβολές, κάθομαι να σκέφτομαι για αποστάσεις 2 σημείων στο χώρο, τι μπορεί να συμβεί ανάμεσα, τι μπορεί να συμβεί στα 2 άκρα και πως.

Και γενικά, πολύ χαλαρά γενικά, χωρίς υπερβολές, σκέφτομαι οτι δεν έχουμε λεφτά να κάνουμε αυτά που θέλουμε και αναρωτιέμαι αν αυτό θα έπρεπε να μας δυσκολεύει όσο μας δυσκολεύει.

Οι υλικές δυσκολίες είναι αντικειμενικές, δεν αντιλέγω. Τι άνθρωποι είμαστε αν δεν τις ξεπερνάμε; Αυτό κάθομαι και σκέφτομαι.

και εσένα σκέφτομαι

σκέφτομαι και γράφω η φάση μου

Όλα λάθος, αυτοσαμποτάζ και κακοδιαχείριση. Δύσκολη σεζόν η φετινή, το ξαναλέω.